De nieuwjaarsreceptie

Huizenhoog ziet Marit tegen de nieuwjaarsreceptie op. Elk jaar hetzelfde gesodemieter met die stomme beste wensen. De wensen zijn ongetwijfeld goedbedoeld, maar de bijbehorende zoenen en handtastelijkheden van sommige collega’s kan ze missen als knokkelkoorts. Had ze maar wat meer lef of een scherpere tong, maar zij is meer het type van slikken, en van vrede op aarde. Ze moet maar flink zijn; de receptie is zo weer voorbij.

Terwijl de eerste collega’s de bedrijfskantine binnenlopen, vult Marit neuriënd de champagneglazen. Even later staat ze lachend en vriendelijk handen te schudden, zoenen in ontvangst te nemen en glazen uit te reiken. Toegegeven: ’t is ook best gezellig.
Tot nu dan. Vanuit haar ooghoek ziet ze de meest doortastende viezerik van het bedrijf aan komen lopen. Zijn gezicht is nat van het zweet en ondanks de bretellen hangt zijn broek op half zeven. Stapje voor stapje komt hij dichterbij, en hij kijkt haar geamuseerd aan.

Nerveus pakt Marit twee glazen en houdt ze voor haar lichaam in de hoop hem op afstand te kunnen houden. Tevergeefs. Veel te dicht komt hij bij haar staan. Hij legt zijn vlezige handen rond haar polsen, en zoent haar begerig op de mond. Ze ruikt dat hij al gedronken heeft. Hij aait met zijn duimen over haar handen, en neemt de champagneglazen van haar over. Grijnzend schampt hij met zijn elleboog haar linkerborst.

Ondanks dat Marit alle zeilen moet bijzetten om niet te gaan gillen, tilt ze beheerst haar linkervoet op, en zoekt op de tast de voet van haar collega. Haar hart bonkt als een drilboor. Hij drukt brutaal zijn natte mond opnieuw op de hare, waarbij hij de punt van zijn tong  tussen haar lippen naar binnen wurmt. Marit kan een rilling niet onderdrukken.

Ze zet haar schoen midden op zijn voet, verandert van houding en plant de naaldhak met haar hele gewicht op het zachte gedeelte van zijn voet. Ze voelt de weerstand onder haar hak, maar houdt hardnekkig vol. Onder haar voet voelt ze iets kraken. Jammerend vanjewelste, krimpt  haar collega ineen, en laat zich kermend op de grond vallen. Marit ontwijkt handig de glazen die uit zijn handen vallen. Zo. Dit zal hij niet snel meer vergeten, denkt ze voldaan. Wat haar betreft heeft vrede op aarde sinds kort een uiterste houdbaarheidsdatum.