Een break

Moe...

Hej hej lieve lezers,

Tijdelijk stop ik even bloggen.
Ik ga niet onder een steen liggen, maar hard werken aan mijn gezondheid
met het programma van Gupta. Het vraagt veel discipline en tijd, en ik heb alles over om van mijn cvs af te komen…

Wish me luck!

Tot later!
Liefs Kakel

O zo mooi

 

P1080963 - vest

‘Kijk eens,’zegt Vriendin, die met de deur in mijn huis valt, ‘dit heb ik net gekocht.’ Ze graait in een  tas en haalt er iets uit. Oh, oh, wat ik nu toch zie, zoiets schoons en fleurigs; wat een leuk kleedje! Ik word spontaan furlieft op een stuk textiel.

Vriendin trekt het lange vest aan en loopt showend door de kamer. Wat moet het fijn zijn om dat kledingstuk te bezitten. Moet je dat grauwe muizenissige oktoberweer eens zien. Zo’n fleurig vest kleurt tenminste je dag. Ik word er begerig van.

‘Er zijn er maar twee van, hè?’ zegt Vriendin. ‘En bijbestellen kan niet,’ zegt ze met een veelbetekende blik.

‘Wat erg! Dan is er nu nog maar een van,’ stamel ik, ‘wie wil dat vest nou niet hebben?’ ‘Nou, dat valt nog knap tegen,’zegt Vriendin, ‘want het hele dorp vindt ‘m leuk, maar niemand durft ‘m te dragen. Huh, ík wel,’ vervolgt ze.
‘En ik! En ik!’ roep ik. ‘Wat kost ie?’
Vriendin laat me het prijskaartje zien.
‘Wat een smerige afzetterij! Kunnen ze wel in de creditcrisis?’ Gek genoeg wakkert dat de hebzucht alleen nog maar verder aan.

Ik moet er maar even een nachtje over slapen.

De volgende dag ga ik kijken.
Kijken is passen.
Passen is kopen.
Heel veel geld armer, maar een geweldig vest rijker. En zeg nou zelf: wat heb je aan geld op de bank? Dat staat maar te verdorren op m’n rekening. Rente? Zó onbelangrijk.

In mijn nopjes over de aankoop hang ik het vest thuis op een hanger aan de kast. Ha, daar is Man!
‘Wat hangt daar nou?’vraagt hij.
‘Dat, mijn schat, is nou een vest.’
‘Heb je dat gekocht?`
`Nee, verdonkeremaant, nou goed. Je mag best enthousiast doen, hoor!`
`Wat een lelijk ding. Meer iets voor tante Alie.’
Gekweld kijk ik ‘m aan. ‘Dus je komt op straat niet naast me lopen als ik ´m draag?’ vraag ik. Nee, inderdaad, dat heb ik goed gezien.

Misschien, dacht ik toen, misschien wordt het toch eens tijd om met Man mee te gaan naar een party op het werk. Altijd Meestal druk ik mijn snor, maar ik voel dat de tijd voor verandering is aangebroken. De hoogste tijd om mee te gaan naar een borrel tijdens de presentatie van de kwartaalcijfers, een bank-banketfeest, of desnoods naar het Sinterklaasfestijn.
En ik weet al wat ik aantrek…

 

Een blad in de wind

Schrijfuitdaging WE-300 van Plato met als thema: verwennen.

Roerloos ligt ze in bed, uit te rusten van haar laatste verschoning. Ze voelt zich soezerig en haar ogen glijden langzaam dicht. Zonde van het moment, denkt ze, slaat haar ogen open, en ziet hoe de zon verstoppertje speelt met de wolken. De herfst is haar favoriete seizoen: de tintelende buitenlucht, de bottels, bessen, en verkleurende bladeren… Alles steekt fel af tegen haar kleurloze lichaam.

Deze herfst wordt haar laatste. Ze heeft zich voorgenomen niet weemoedig te worden, maar soms neemt de weemoed bezit van haar. Als ze aan de dood denkt, ziet ze er steeds meer tegenop. Ze wil zolang mogelijk blijven hangen, net als de bladeren van de kastanjeboom.

Eén tak schampt tijdens windvlagen tegen het raam, alsof ie haar uitdaagt hem te pakken. Gisteravond zei ze in een opwelling tegen haar dochter: “Ik ga pas dood als álle blaadjes van de boom gewaaid zijn.” Het had strijdlustig geklonken.

“Kom maar bij ons, mam,” had haar dochter na het laatste oordeel van de oncoloog gezegd.
Zou haar dochter er spijt van hebben? Ze durft het niet te vragen, ze is bang voor het antwoord. Haar komst heeft het jonge gezin ontwricht. Elke dag is de ren-je-rot-show van Martin Brozius maar dan zonder prijzen. Ze begrijpt de spijt wel, en wil haar dochter zo min mogelijk tot last zijn.

Weken en dagen glijden voorbij. Ze slaapt steeds meer, en haar enige anker is de kastanjeboom. Drie blaadjes hangen nog aan de tak, en waaien met alle winden mee. Misschien moet zij daar maar een voorbeeld aan nemen. Ineens voelt ze meer voordelen dan nadelen van haar vertrek, en komt er een gevoel van berusting over haar. Zachtjes sluit ze haar ogen.

Twee dagen later knipt haar dochter de draadjes los waarmee ze de blaadjes had vastgezet aan de boom. 

Naar stal

Koe moet naar stal

Het is een herfstdag om je vingers bij af te likken: volop zon en een intens blauwe lucht. Voordat de zon er de brui aan geeft, en storm en regenbuien losbarsten, moet er nog wel het een en ander geregeld worden.

Stoicijns, en maling hebbend aan de inspanning van twee duwers en één trekker, staat ze stevig met haar vier poten op de grond. Ze wil niet. Nukkig staat ze in het midden van de groene wei. Heel de lente heeft ze voor mooi weer gebeden, pas eind juli werden haar gebeden verhoord, en als het een ouwe wijvenzomer is, moet ze naar stal. Jullie bekijken het maar, bokt ze. Eens zien wie zich hier laat koeioneren!

De boer trekt hard aan een touw om haar nek. ‘Jullie moeten harden duwen!’ roept hij naar twee kornuiten, die met vier handen tegen de bonkige en modderige koeienbillen duwen. Dat verrekte koppige rund! Ze duwen en trekken. Het zweet staat op hun voorhoofd, maar de koe geeft geen krimp. Driftig rukt de boer de pet van zijn hoofd en smijt ‘m op de grond.

‘Probeer het eens met lieve, zachte woordjes,’ zegt een kornuit. Tegen een koe? Hij prakkiseert er niet over. Wat hem betreft kan ze naar de bliksem lopen, laat hij haar hier midden in ’t land staan en kan ze verrekken.
‘Al je zusters staan al op stal van het biks en ingekuilde gras te vreten,’ moppert de boer, ‘alleen jij nog niet.’ Hij zet een stapje dichterbij, en fluistert in de koe haar oor: ‘In de winter mag je kennismaken met de stier en dan word je in het voorjaar voor het eerst moeder.’  

De stier?
Een kalfje?
Samen met haar kalfje in de wei staan terwijl de zon op haar kop brandt? Was het maar vast zo ver.

Ineens gaat ze over stag. Zo plotseling, dat de duwers bijna plat voorover in het gras vallen. Afgemat kijken ze elkaar aan. De koe loeit nog even om te laten weten dat het niet van ganser harte gaat, maar dan holderdeboldert ze over de loopplank de veewagen in. En dan zeggen ze dat runderen stom zijn…

Geef eweg k(r)ans!

Geef eweg k(r)ans

Enige tijd geleden  – in de zomervakantie om precies te zijn – had ik meer dan 100.000 lezers op mijn blog gehad. Ik vond dat wel een geef eweg waard. 

Wil je meedoen om deze handgebonden krans te winnen, dan is het enige wat je hoeft te doen een reactie op mijn blog achter te laten, of een mailtje te sturen naar pippi at freeweb punt nl. Roos zal de trekking op zondag dertien oktober as. verrichten, dus graag reageren vóór zaterdag de twaalfde 24.00 uur.
Als jij de gelukkige bent, brengt tante Post de krans bij je aan de deur. Hopelijk schudt ze er onderweg niet teveel mee…

Voor de zekerheid heb ik extra materialen apart gehouden, en die zal ik meesturen. De krans is niet perfect, want de meeste materialen komen gewoon uit de tuin, maar slakken en spinnen heb ik verwijderd 😉

Je kan de krans zowel ophangen als neerleggen. Kies je voor het laatste dan kun je een pompoen in het midden leggen, of er een glazen windlicht in zetten. Het windlicht kun je vullen met bijv. een waxnelichtje of kastanjes. Ben je de krans binnen zat, dan hang je ‘m buiten op! Bind er een paar vetbollen om en klaar is je vogelkrans.

Beste Meneer Ashok Gupta

Ik heb uw programma om te herstellen van CVS besteld. Het was een moeilijke beslissing. Alleen begreep ik niet waarom. Altijd wanneer ik iets moet doen waar ik tegenop zie, doe ik het zo snel mogelijk, want dan ben ik er vanaf. Deze beslissing schoof ik echter steeds voor me uit. Totdat tot me doordrong  dat ik bang was om eraan te beginnen, omdat wanneer uw programma niet helpt, niets meer helpt. Niets! En niets is zo weinig. De gedachte alleen al maakte me aan het huilen. Ik was helemaal mijn positieve zelfvertrouwen kwijt, ook al ben ik een vrouw die tegen de klippen op probeert een leuk leven te hebben.   

Ook al komt meneer Kakelbont aan het eind van iedere werkdag met plezier naar huis, en Puberkind elke dag een blije kip, aan mezelf vind ik niets meer leuk. ’s Ochtends en ’s avonds ben ik geen mens. Blijft alleen de middag over, en als die tegenzit, voel ik me een eendagsvlieg die haar dag niet heeft.
In het begin probeerde ik het mensen nog uit te leggen, dat dat lamlendige griepgevoel, de spierpijn en allesoverheersende moeheid heus niet tussen mijn oren zit, maar ik ben er mee gestopt. In plaats daarvan heb ik een talent voor kluizenaarschap ontwikkeld.

Het enige actieve aan mij zijn nog mijn gedachten. Ik kan maar één ding doen op een dag: óf naar een afspraak (acupunctuur, bakkie koffie bij Vriendin) óf ergens een boodschap doen. Meer zit er ongewoon niet in.

Als ik de letters “TD” van mijn postcode geef, zeg ik er voor de duidelijkheid altijd “Turbo Diesel” bij.  Wel een beetje wrang, want de turbo is al drie jaar ver te zoeken.
Maar omdat ik een leven wil zonder uitgelopen mascara, heb ik mijn stoutste schoenen aangetrokken en de beslissing genomen: zonder strijd geen overwinning! Het wordt een zwaar programma, maar ik wil ‘t, ik kan ’t en ik ben er klaar voor.

Ik hoef geen 150 km meer te racefietsen of een halve marathon te hardlopen om een voldaan gevoel te krijgen; ik wil gewoon een prettig leven met Man, Kind, konijnen en familie. Ik ben zelfs bereid om – als ik weer beter ben – vrijwillig een hele dag met mijn twee favoriete mensen mee te gaan naar door mij zo verfoeide pretparken en tropische zwemparadijzen.  

Nu ik de beslissing genomen heb, kan ik niet wachten uw pakket te ontvangen. Ik zal u op de hoogte houden van mijn vorderingen, en – om met de letters van mijn postcode te spreken: Tot Dan!

Met hoopvolle groet,
Mirjam Kakelbont.