Vierentwintig maart

Vandaag, veertien jaar geleden stond ik op barsten. Ik had ik een enorme omvang en voelde me een gestrande walvis. De uitgerekende datum was  1 april, maar zelf had ik daar heel andere gedachten over.

Stiekem hoopte ik namelijk op 24 maart te bevallen, de geboortedag van mijn om. Zij was altijd zo’n geweldig lief mens geweest, dat ik het als een cadeautje beschouwde als mijn Kind op die datum zou worden geboren. Als een levende herinnering aan mijn oma. En een weekje eerder bevallen moest toch best kunnen?

Oma’s ‘verjaardag’ brak aan. Heel de dag deed ik mijn uiterste best iets te voelen, wat maar enigszins op een wee leek. ’s Avonds ging ik naar bed, even dik als ik was opgestaan. Ik legde mijn bril – zonder roze gekleurde glazen – op het nachtkastje en viel daarbij nog net niet topzwaar voorover. Ik liet me neerploffen op het opgehoogde bed. Het kraakte onder mijn gewicht; het matrasplastic knisperde. Ik keek op de klok: ik had nog welgeteld 1 uur over om vandaag te bevallen. Toen dacht ik de onnozele woorden: nou, het zal vandaag wel niet meer komen, zeker (Nee, arm, naïef, dom, argeloos gansachtig wicht. Eén uurtje, voel je je wel lekker? Heb je niks opgestoken dan van de pufpufclub?). Ik slaakte een diepe zucht en… was in dromenland! (Ja, ja! Jullie lezen het goed! Zie je wel, dat ik het kan kon)

Kindlief kwam pas toen ze daar zelf zin in had: 1 april. (Ik hád het kunnen weten…)

Achteraf ook maar goed. Kind is een eigen mens, met recht op een eigen geboortedag. En 1 april past zó bij haar manier van leven: een Kind vol jolijt dat vooraan staat bij elk feestje.

Ach, oma’s verjaardag… die datum heb ik niet nodig om me haar te blijven herinneren. Zelfs sommige van jullie kennen haar, al is het dan alleen van naam: Barbara Bos.

4 thoughts on “Vierentwintig maart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *