’t Is altijd wat!

De buitenlucht lonkt, of ik wil of niet. Fietsen is zo enorm verslavend. Hmm…verslavend. Is dat wel het goede woord? Met de meeste verslaafden loopt het niet goed af. En is fietsen nou mijn lot of mijn talent? Na zoveel jaren ben ik daar nog steeds niet achter. Terwijl ik toch heel veel aan filosofiets doe onderweg.

 

Vandaag rijd ik  via Gouda en Waddinxveen naar Papekop. Langs het spoor daar moet ik altijd zwaar aan mijn reorB denken. Er rijdt dan ook altijd wel een trein voorbij (kdeng-a-deng).

 

Ik heb een plas aan mijn kont hangen, daar zegt een olifant u tegen. Tja, nog steeds die blaas. Ik krijg er de hik van. Ik zoek een wildplasplek. Dáár, vlak voor dat hek. Tussen mijn fiets en het hek in, laat ik de broek zakken. In zie acht zwart-wit gevlekte meisjes op me af komen lopen. Nou ja, lopen… ze hóllen gewoon! Niet veel later loeren zestien koeienogen nieuwsgierig naar mijn blote billen. Poeh, dat is toch wel …ehm benauwd!

 

 

In de Vlist ligt een man onderuit gezakt op de grond. Zijn fiets hangt scheef tegen een knotwilg. Ik kijk tegen de man z’n achterhoofd aan. “Bent u gevallen?, vraag ik. Hij staart me aan alsof ik van Mars kom: een niet meer zo’n  jonge vrouw (ik moet nog wennen aan het middelbare-leeftijd-etiket), met een fietshelm en een zonnebril met spiegeltje. Het wordt de man allemaal een beetje teveel. Ik snap dat best. Bovendien flatteert fietskleding mij enorm, maar dan anders.

 

“Heeft u pijn?” informeer ik. “Nee, kraamp in mu potte”. Ik maak mijn heuptasje open en haal er een pakje Wickie uit. Een noodvoorraadje voor als mijn bidons leeg gelurkt zijn. “Wilt u wat drinken?”. Hij knikt. Binnen 3 tellen drinkt hij het pakje leeg. Zonder me aan te kijken, reikt hij het omhoog in mijn richting. Ja, hallo, ik ben z’n moeder niet! De prullenbak staat naast hem! De zon schijnt, laat ik nou niet moeilijk doen en zelf het pakje maar weggooien. Wat zal mijn man trots op me zijn als ik ‘m dat vertel. Dat ik zo meegaand geweest ben, bedoel ik.

 

Ik vraag of ik een bekende van hem kan bellen die hem kan komen ophalen met de auto. Ja, zijn buurman, maar daar weet ie het nummer niet van. Nummerinfo biedt uitkomst. Terwijl ik word doorverbonden met de buurman, komen twee mensen op gewone fietsen aanrijden. Ze stoppen. Ik krijg de buurman aan de telefoon; hij belooft meteen te komen. Het echtpaar blijft achter bij de man. Ik fiets voort.  

 

Dichterbij huis, loopt een mevrouw midden op het fietspad.  Een paar meter voor haar loopt een zwarte bouvier aan een berg paardenvijgen te ruiken. Voorzichtig slalom ik tussen de vrouw, de hond en de stront door. Ineens hoor ik de vrouw schreeuwen: “En place! En place!”  Zijn ze samen op Franse les geweest? Ze hadden veel beter naar gehoorzaamheidstraining kunnen gaan, want van achteren zie ik iets zwarts achter me aan komen hollen.

 

In m’n spiegeltje zie ik dat de hond steeds dichterbij komt. Shit, moet ik op mijn tandvlees ook nog een sprintje trekken. De hond is wel een volhouder, maar dan kent hij mij nog niet! Omdat ik zulke enorm sterke en goed getrainde benen heb, laat ik de hond al snel achter me. Of zou het ook iets te maken hebben, met de Bourgondische buikomvang van de hond en zijn uitermate slechte conditie? Zijn tong hangt bijna op de grond. Die zou hij best even in een bakje met water willen hangen, denk ik. Omdat ik al mijn irritatie er onderweg al uitgefietst heb, foeter ik de hondenmevrouw niet uit.

 

Bijna thuis, scheur ik nog even door naar de bakker voor wat lekkers. Eenmaal thuis aan de koffie met gebak – kind ook rijkelijk voorzien natuurlijk- moet ik denken aan het tegeltje dat bij mijn schoonmoeder aan de muur hangt: “ ‘t Is altijd wat.”  Inderdaad, met fietsen is het precies zo.

5 thoughts on “’t Is altijd wat!

  1. Kostelijk Mirjam!! Het soort stukje waar ik je mee leerde kennen en direct voor viel. Voor het stukje dan…en dat terwijl fietsen mij echt niet kan bekoren. Met de nadruk op KAN, want ik heb zelfs geen fiets. Nee dank je, ik wil er ook geen lenen!

  2. Je maakt toch wat mee op die fietstochten! En die mensen die je tegenkomt!
    Leuke verhalen steeds en je beschrijft ze ook heel geestig.
    Krijg bijna zin om ook te gaan fietsen (anders dan een boodschapje doen in het dorp, bedoel ik:-)
    Fiets jij maar lekker door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *