Boodschappenoppas

Boodschappenoppas

Een nerveus uitziende man klampt me aan.
Met een zucht kom ik tot stilstand. Zie ik er uit als een vrouw die een vreemde man graag een pleziert doet? Ik ben al op voorhand geirriteerd, want ik heb uit gelubberde armen van het sjouwen, moet piesen, heb dorst en wil zsm naar huis.
Waarschijnlijk trek ik een gezicht alsof ik strafwerk heb, want de man verontschuldigt zich onmiddellijk. ‘Sorry mevrouw….Ik…ik…’ Hij valt stil en laat zijn schouders zakken.
Ik word overvallen door een knagend gevoel. Het duurt even voor ik het herken. Het is…het is…ahh… ik weet het weer: het is mijn zelfcorrigerend vermogen!
‘Wat kan ik voor u doen?’ vraag ik en laat mijn tassen op de grond zakken.

‘Zou u…even op mijn boodschappen willen passen?  ‘Want…’ de man kijkt zenuwachtig naar het trottoir achter zich, ‘…ik weet niet of ik daar langs kan lopen. Ik ga even kijken of het kan en kom dan terug om mijn tassen op te halen, begrijpt u?’
Ik snap er geen reet van. Volgens mij is dit de verborgen camera. Blijven lachen.
‘Waarom denkt u dat u daar niet kunt lopen?’ Ik wil niet op tv, maar wel intelligent overkomen op de cameraman.
De man snuift afkeurend dat ik het niet begrijp. ‘Omdat die hekken er staan!’ zegt hij. Hij wipt op zijn voeten heen en weer en staat te springen om weg te kunnen lopen. Zou hij zijn intelligentie kwijt zijn?
Het langs de hekken lopen duurt vast maar even, dus stem ik toe.
Spoedig verdwijnt de man uit zicht.

Mijn moeder heeft me geleerd dat ik van andermans spullen moet afblijven, maar kijken mag wel. Het eerste waar mijn doorgewinterde oog op valt, zijn de lekkernijen in één tas: kokosmakronen, spritskoeken, stroopwafels, gevulde koeken, boerencake, ontbijtkoek…
Daar steken mijn ongezoete boodschappen van de reformwinkel maar kleurloos bij af. De andere tas is minder interessant: losse aardappelen en een bloemkool.

Wat blijft de kerel lang weg! Even is al lang voorbij. Sta ik hier opgescheept met andermans eten. Zal je zien dat er straks een te langzaam rijdende auto voor me rijdt en ik mijn pies nog langer moet ophouden.
En het barst hier van de mensen; klampte hij uitgerekend mij aan!
En dan zijn er nog mensen die zich afvragen of het allemaal wel waar is wat ik in mijn stukjes schrijf. Alsof ik een ongeloofwaardig groots en meeslepend leven lijd leid.

Er komt een fietser op me af rijden.
Hij stopt, zet zijn fiets op de standaard, en wijst naar de tassen. ‘Ik kom de boodschappen voor mijn broer ophalen.’
Zijn broer? Dat lijkt me stug. De boodschappenman had de kleur van een mokkaboon en deze meneer die van een roetzwarte espresso.
‘Ik ben echt zijn broer,’ verzekert de fietser me als hij mijn twijfelachtige blik ziet. ‘Mijn broer…hij…  kan niet tegen veranderingen,’ legt hij uit, ‘hij kreeg stress van die hekken. Aan het eind durfde hij niet meer terug te gaan, is naar huis gelopen en heeft mij gebeld.’

De broer pakt de tas met aardappels. Hangt die aan het fietsstuur en draait zich om om de andere tas te pakken. Kedeng! De fiets van de niet zo snuggerige man valt om. De bloemkool en aardappels rollen over straat. Voorbijgangers helpen met oprapen.
De hoogste tijd er tussenuit te knijpen!

68 thoughts on “Boodschappenoppas

  1. Voor jou Kakeltje:

    Le tango. Gedicht voor hobo en zingende tramrail.

    Het is als met padden, die steeds weer
    een geheime reisweg vinden
    naar de geheime tuin;

    of als met tramrails, die gonzen van
    niet te ontcijferen berichten;

    of als met chrysanten, die plotseling geuren
    naar een eeuwen geleden gestorven meisje;

    het leven is een reeks van oefeningen
    met een volstrekt onbegrijpelijk doel.

    Soms ga ik op het bed liggen
    Om ook maar eens te oefenen in het dood zijn.
    © Kris Geerts

      • Goede morgen Kakeltje. het leven is inderdaad van alles wat, en gelukkig maar: zo komt iedereen aan zijn trekken hé.
        Fijn weekend meid, en reuze bedankt voor je reactie hoor!

  2. Je lijkt op Hubbie. Die trekt ook mensen aan. Vertellen hun hele levensverhaal. Heerlijk verhaal. Zo genoten. Je hebt vast een open en lieve, vertrouwde uitstraling. Kan niet anders.

    Liefs Frederique

  3. Waar of niet waar, het is een leuk verhaal. Ik dacht even dat die man ging “wildplassen”.

    Succes met je boek. Geniet er van want het is zo maar weer voorbij, sprak zij uit ervaring.

  4. Leuke belevenis om zo te lezen. Ach ja ik weet nog dat mijn man en ik vroeger altijd de meest vreemde mensen ontmoetten tijdens onze vakanties en thuis trouwens ook.
    Hij sleepte ook iedereen mee naar huis, dus hier kwam van alles over de vloer.
    Eigenlijk zit er een trieste achtergrond in jou boodschappen man. Waarom zou hij een trauma hebben opgelopen met hekken? Ik denk er dan altijd van alles bij, misschien heeft hij opgesloten gezeten, of is als kind ergens bij een hek mishandeld, kortom er zit een verhaal achter jouw verhaal.

    • Misschien heeft de boodschappenman een vorm van autisme. Van die mensen weet ik dat ze niet tegen veranderingen kunnen.
      Het was geen aanstelleritis van de man, dat zag ik wel.
      Wat sociaal van jullie om wildvreemde mensen in huis te helpen!
      Lieve groet

    • Jij zag dat knijpen helemaal voor je, hè 😀
      Tijdens het wachten stond ik me wel te ergeren. Achteraf schaam ik me daar dan weer voor, maar ja, net een mens…
      Fijn weekend!

      • Ja inderdaad, ja. Op de ballen van de voeten en met de knietjes stijf over elkaar. Zoiets. En dan kijken alsof je iets zuurs in je mond hebt 😀
        Ook daarin lijk je net een mens. Een mooi mens zelfs !
        Jij ook een heel fijn weekend, Mirjam.

  5. Dat kan, dat iemand niet met veranderingen overweg kan. Ik geloof je dus op je woord als je hier zoiets schrijft. EN broers kunnen een andere vader hebben waardoor ze kunnen afwijken in kleur hahahaha dat klinkt wel wazig 😛
    Ik denk dat je deze dingen meemaakt omdat mensen je er vertrouwd uit vinden zien of zo. Leuk toch!

    • De boodschappenman had echt een probleem, het was geen aanstellerij van ‘m.
      Ik probeer zo neutraal mogelijk te kijken tijdens het boodschappen doen 😉

  6. Soms vraag ik me af of alles wat jij meemaakt wel echt gebeurd is, het is soms te gek voor woorden. Maar woorden vind jij er wel voor Kakeltje, woorden die weer maar eens in een knap stukje proza zijn gegoten!

  7. Dat de mensen jou uitkiezen dat moet je toch wel ergens uitstralen zoals nu die man het vertrouwen in je zag en jij hebt het hier weer schitterend neergeschreven … Prachtig

  8. Voor de rest is alles goed

    normale mensen
    als die bestaan,
    zijn een snel uitstervend ras

    één op vijf
    heeft een kortsluiting in de geest of ‘t lijf

    en al de anderen
    lijken blootsvoets
    rond te hinken op gebroken glas

    Lenjef 😀

    • Voor de rest is alles goed :-))
      Hoe kom je nu weer op de vondst van blootsvoets rond hinken op gebroken glas.
      Ik vind het een mooie parallel. De man had echt een probleem, dat was duidelijk te zien.
      Bedankt weer voor je dichterlijke reactie.
      Fijn weekend!

  9. Zijn er echt mensen die denken dat je dat niet echt mee maakt. Dat ga je niet menen. Je hebt het weer mooi op papier gezet.

    Love As Always
    Di Mario

  10. Vind het zo knap dat je elke keer weer zo’n mooi verhaal weet neer te pennen. Ik lees me er in weg en zie het voor me. Echt te awesome gewoon! Je brengt mensen aan het lachen, prachtgave.

  11. Hahaha super weer dit verhaal. Zo typisch dat jou dit overkomt. Al vraag ik me af of mensen je nog ter hulp zouden roepen mochten ze weten dat je alles netjes neerpent, op jouw eigen humoristische manier 😉

  12. bang van hekken en een zoetemondje zijn, dat kan, alles kan
    zelfs dat ik mijn concentratie niet verlies bij het lezen van je heerlijk boeiende verhalen
    m’n ogen verorberen gretig je woorden 🙂

  13. ja lógisch dat jij makkelijk een boek kunt gaan schrijven….. jij trekt “de verhalen”gewoon áán! hebt waarschijnlijk een briefje op je geplakt met een wervende tekst voor “ongewone toestanden” 😉

  14. Nou Kakel , als je uitstraling net zo open is al je schrijfsels dan is het niet zo gek dat iemand jou uitkiest. Mooi toch een mens in nood die jou zomaar zijn vertrouwen geeft.

  15. Gelukkig maar dat de mensen jou steeds aanklampen, anders hadden we geen leuke verhalen meer om te lezen.
    Je hebt waarschijnlijk een open gezicht Mirjam, daarom komt alles naar je toe haha.
    Weer een toppertje voor in je boek!

  16. hij is jou te vlug af geweest(onwetend he). Je schrijft: Hij wipt op zijn voeten heen en weer en staat te springen om weg te kunnen lopen. Hij moest natuurlijk ook piesen en heft het in zijn broek gedaan. Leuke smoes van die broer.

  17. Dit is weer een prachtig en vooral komisch verhaal hoor, ik zie het helemaal voor mij. In zo’n pak gevulde koeken, zitten er altijd 6. Die man zal het wel vreemd vinden, dat er bij hem nog maar 5 in zaten, zeg eens eerlijk weet jij daar meer van Mirjam?

  18. Jij kan echt van elke situatie een heel grappig verhaal maken.
    Ik koop jouw boek zeker weten, lig iedere keer in een duek om je.
    Je bent een toppertje.
    liefs van mij, je weet wel van pourquoi pas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *