Zelfvertrouwen

Zelfvertrouwen

Laat ik eens bij het compliment blijven.

Op 3 juni van dit jaar schreef Di Mario: Een compliment is een geluk in een geschenkverpakking.
Als reactie schreef ik: “Ik sla altijd dicht als ik een compliment krijg. Bepaald 2015 is het niet, toch weet ik me er geen raad mee… Maar je spreuk is prachtig!”

Gek, maar in plaats van een compliment te krijgen, heb ik liever dat iemand iets onaardigs tegen me zegt, want dan heb ik een weerwoord paraat. Bij een vriendelijk woord sla ik dood als bier in een plastic glas. Totaal de omgekeerde wereld!

Waarom heb ik -en velen met mij – moeite met een compliment in ontvangst nemen?
Ik heb eens op internet rond geneusd en las dat het te maken heeft met een gebrek aan zelfvertrouwen.

De 10 veelvoorkomende signalen waaraan je zo’n gebrek kan herkennen is:
1.Je vergelijkt jezelf met anderen

2.Je kunt niet omgaan met complimenten

3.Je durft geen risico’s te nemen (persoonlijk en professioneel)

4.Je voelt je snel persoonlijk aangevallen

5.Je biedt vaak je excuses aan

6.Je bewaakt je persoonlijke grenzen nauwelijks

7.Je raakt snel gefrustreerd, ongeduldig of boos

8.Je gebruikt vaak negatieve taal

9.Je bent bang voor sociale afwijzing

10.Je wilt alles perfect doen.

Waarom ben ik altijd achterdocht als het om complimentjes gaat? Er zit weleens een gulle gever tussen die ik ervan verdenk dat hij/zij het meent.
Ik denk omdat ik bang ben in de zeik te worden genomen.

Waarschijnlijk stamt dat uit de pubertijd toen ik op de middelbare school ben weggepest.
En waarom werd ik gepest? Omdat ik nette kleding droeg. Dat was niet mijn keus maar die van mijn moeder. Ik wilde er uitzien als de rest (spijkerbroek, sweater, sneakers en spijkerjack) want dan viel ik niet op. Door die keurige tuthola-bloesjes wel. Klasgenoten riepen: ‘Mirjam, wat zie je er leuk uit vandaag! Je hebt je zondagse kleren weer aan.’ Of: ‘Staat je héél leuk, die jurk. Kom je net terug van de kerk?’ Tel daarbij op dat ik kroeskrullen en een bril had, en het plaatje is compleet: ik vond mezelf vreselijk lelijk.

Ik ben allang dat ondermaatse meisje niet meer. Ik heb lef, ben assertief en bewaak mijn grenzen als een hyena.
Een half jaar geleden stelde mijn therapeut voor dat ik aan mijn positieve eigenschappen ging werken.
Ik houd van voorstellen: die kan ik van tafel vegen. Maar ik ben de uitdaging aangegaan en heb al drie goede eigenschappen gevonden. Ik ben een doorzetter, creatief en zorgzaam.
Binnenkort lukt het me vast een compliment in ontvangst te nemen. Ik zeg gewoon: ‘Dank je wel.’

Hoe staat het met jouw zelfvertrouwen? Vind je een compliment moeilijk of makkelijk?

94 thoughts on “Zelfvertrouwen

  1. Als ik schrijf dat ik je schrijfsels graag lees, is dat gewoon zo. 🙂
    Dat ik er niet altijd tijd voor neem is een ander verhaal. 😉
    Zelf blaak ik soms van het zelfvertrouwen en soms helemaal niet.
    En complimentjes vind ik, mits gemeend, wel leuk. 🙂

    • Vroeger zeiden veel mensen dat ook van mij; dat ze dachten dat ik kapsones had. Me, of all people :-))
      Jij zou ook eens een schop onder je kont moeten krijgen van iemand. Tegen jouw humeur kan NIEMAND op!

  2. Heerlijk blog, mijn complimenten, ik meen het. Ik heb niet zo’n moeite met complimenten en vermoed dat men het ook meent. Pas als het te overdreven is en ik ironie in de stem bespeur dat weet ik genoeg. Ik heb een feilloze neus voor wat gemeend is of niet en dat is niet altijd makkelijk.

  3. Raar: ik zie dat er 74 reacties op dit log zouden moeten staan maar het blijft bij slechts enkele. Nu ja, het zal wellicht een foutje van je server zijn.
    Toch nog even dit Kakeltje: complimenten zijn er om te geven én te krijgen en ik hoop dat je eens op een dag zo ver zal zijn dat je die met plezier tot jou zal nemen!
    Want laat ons eerlijk zijn: jij verdient dat beslist, door jouw hele persoonlijkheid én door je mooi blog waar ik elke keer weer van geniet…

  4. O wat komt dat me weer allemaal bekend voor, hou op! Dat is voor mij wel zo’n beetje de laatste barricade.. Nou ja als ik hier zo lees herkennen ook mensen die verder prima in elkaar zitten er wel iets van, dus dan is het wel logisch dat het die laatste hindernis is om ook nog te overwinnen. Het gaat al wel redelijk hoor. Moeten ze niet in één gesprek, mail, of blogreaktie beginnen over wijsheid, liefheid èn goedheid… dan geloof ik toch niet dat dat in deze persoon verenigd kan zijn. Als dat al sowieso kan.

    Maarre, gaaf dat je er mee bezig bent! En ik geloof wel dat het klopt, kwa goede eigenschappen van jou. We blijven allemaal altijd maar doorgroeien hè, dus er vanuit gaand dat je het nu ook al heel aardig doet, moet het over een tijdje wel behoorlijk spektakulair gaan! Cool 🙂
    Enne wat je bij Haba schreef: waarom zou je niet nu een heks zijn, inplaats van in een vorig leven 🙂 Of allebei natuurlijk.
    Liefs en wat manestraaltjes ☼

    • Ik kan me trouwens ook wel iets voorstellen bij wat Karin schrijft. En nu weten jij en ik dat liefheid verschrikkelijk lastig kan werken, zelfs destructief, maar in principe / als je er mee om hebt leren gaan, is het een goede eigenschap. Ik vind het nu best wel een pluspunt van mezelf dat ik me kan inleven in mensen, me dingen kan voorstellen, en dat ze belangrijk voor me zijn. Daaraan gekoppeld dan loyaliteit, en vertrouwen… allemaal goede dingen als je ze kunt hanteren hè.

  5. Om heel eerlijk te zijn: bij een compliment denk ik altijd eerst: wat mot ie (of ze) van me?
    Maar zou je dit dan wel waarderen: ik vind je weblog het meest irritante, stomme en slecht geschreven blog dat bestaat. Waarom ik hier dan toch weer kom kijken begrijp ik echt niet.
    Onzin natuurlijk, maar een compliment kun je ook als een aanmoediging beschouwen, een stimulans om het nóg beterderder te doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *