De groenteboer

 

Je hebt mensen, je kent ze nauwelijks, en toch denk je: jou mot ik niet. Is dat aardig? Nee, maar denk eens na, jij kent ook vast wel zo iemand (dit is om mezelf iets minder schuldig te voelen.)

 

Zo mot ik de groenteboer op de markt niet. Ik kom er zelden, maar als ik er kom erger ik me blauw aan die man. Hij is lomp en onbehouwen, vooral tegen oudere dames. Wat hij zegt? Nou, bijvoorbeeld: “Zo, omaatje jij hebt ook vooraan gestaan met het uitdelen van de zeiloren.” Of: “Dag huissloofje.” Zó’n man. Een enge man. Ik krijg er kromme tenen en een dwars gevoel van.

 

Kennelijk moet de groenteboer mij net zo min, want hij heeft me nog nooit geholpen (Jakkes, wat een wóórd! Nog niet eerder gemerkt dat daar zo’n onfrisse bijsmaak aan kleeft.)

 

Dan, je raadt het al, knikt de baas himself mij toe. Dat belooft wat, denk ik nog, terwijl ik hoop dat deze eerste keer ook meteen de laatste keer wordt.

 

“Zeg het maar mevrouwTJE.” Kijk, dat vind ik al niet zo’n beste openingszin, maar alla, het is vrijdag en ik heb vannacht geslapen, dus: laat maar. Ik begin met ‘neutrale’ groente en fruit, maar ja, ik wil ook een komkommer.

Als laatste zeg ik: “En een komkommer.”

“Wat gaat het mevrouwTJE doen met de komkommer?”

“Ik weet niet wat uw vrouw ermee doet, maar wij eten ‘m op thuis.”

“Ik heb geen vrouw.”

“Dat verbaast mij niks.”

Hij verslikt zich. Het personeel deed zijn uiterste best niet te lachen.

“Dat was ‘t,” zeg ik snel.

Hij leek opgelucht. Hij kuchte zwaaiend met een wijsvinger, en knierpte: “U help ik niet meer.”

Ha! Mensen, hij zei u!

 

Naast me trok een oudere dame mij aan mijn mouw. “Mevrouw, zegt u even dat hij mij ook niet meer mag helpen.” Ik hoefde niets te zeggen. De boer was nog bezig met hoofdrekenen; hij knikte slechts.

 Ik heb nog nooit zó gemakkelijk mijn zin gekregen!

 

6 thoughts on “De groenteboer

    • @ Janny: nou ja, zei de drogist dat, dat je zelf ook wel lezen kon? Idioter kan het toch niet worden? Nee, de drogist bij ‘ons’ is eerder overbezorgd en leest het liefst de bijsluiter nog voor. Maar eh… ik zeg ook regelmatig heel dómme dingen ook, hoor.
      @ Incinta: ja, dat hij me voor het eerst én het laatst hielp.
      @ Emilie: je búúrman? Je maakt me wel enorm nieuwsgierig, zeg! Hopelijk is ie niet al te ingewikkeld om naast te wonen. De groenteboer kun je nog mijden, bij de buurman wordt dat een stuk lastiger. Sterkte.
      @ Midlife me: misschien dat ze allemaal te lang in de koelcel staan…

  1. Compliment van iemand die het ook allemaal niet zo snel en zo leuk weet te zeggen. Terwijl iedereen toch altijd roept dat ‘ik mijn bekkie wel bij me heb’. Nou, niet dus.
    En weet je wat pas ècht erg is….de hufter in mijn omgeving is…mijn buurman. Ik heb nog geen column aan hem gewijd omdat ik me fysiek onpasselijk voel worden als ik aan hem denk. Maar ik vermoed toch dat ik er eens over moet vertellen. Als troost…voor mensen die de engerds alleen in de winkel of op de markt tegen komen!

  2. Ja, ik ken dat wel. Hier in het dorp is het de drogist van een bekende keten. Een sjagrijn van hier tot gunder! Als je advies vraagt kijkt hij bijna alsof je een aanslag op hem wil plegen.
    Ik wilde eens advies over twee pijnstillers. Ik vroeg welke het best werkte en waarom. Hij keek uitvoerig op de zijkant en zei: ik wil je best vertellen wat er op staat maar je zult toch ook wel kunnen lezen! Ik heb hem voor zijn klantvriendelijkheid bedankt en ben weggegaan. Voortaan ga ik naar de concurrent (al vind ik dat een rotzaak!)
    Maar jij was veel meer ad rem tegen je groentenman. Ik kom op zo’n moment nooit op zo’n geestige opmerking.

  3. Nog nooit zó makkelijk je zin gekregen? Hahaha, je vertelt die man duidelijk waar het op staat en dat vinden een hoop mensen al hartstikke moeilijk.

    Maar het mooiste is nog wel dat hij ‘u ‘ zei 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *