Slaaponderzoek

In het slaapcentrum trek ik m’n pyjama aan ter voorbereiding van de polysomnografie. De laborante bevestigt zuignappen aan kabels, snoeren, stekkers en borstbanden aan me vast die mijn hersenactiviteit gaan meten.
Voel je vrij, lach gerust, dat deden twee personen hier in huis ook. De term “hersenactiviteit” moest ik vooral niet opvatten als een compliment.

Het feest begint pas goed als mijn hoofd aan de beurt is. Met behulp van een luchtdrukpomp waar menig fietsenmaker jaloers op is, plakt de laborante met klodders lijm de sensoren vast.
Als ik opper dat ze met Frits Wester sneller klaar is, spreekt ze dit ferm tegen: Frits mag jaloers zijn op mijn krullen want daar klit de lijm lekker in vast. De punaises op mijn hoofd zullen pas loslaten na hevig schrobben met deciliters aceton.
Tevreden met haar plakwerk brengt ze me naar de afdeling waar ik de nacht zal doorbrengen. Onderweg trek ik aardig wat bekijks; helaas niet vanwege mijn flamboyante verschijning.

‘U krijgt een rustige kamer aan het eind van de gang,’ verwelkomt een verpleegkundige me en wijst me een kamer tegenover twee gesloten gangdeuren.
Ik pak een stoel en mijn leesboek. Het blijkt een uitdaging een bladzijde zonder onderbreking te lezen, want iedereen die naar buiten wil, houdt halt voor de dichte deuren en leest de opgeplakte info: “Deuren openen? Toets de code in!” Een pijl naar rechts wijst naar een kastje aan de muur. Dat kastje zien ze wel maar waar vinden ze de code? Hulpeloos kijken ze rond.
‘U moet 1234 intoetsen,’ help ik ze op weg. ‘Dat staat op een sticker bovenop het kastje.’

22.30 uur ga ik naar bed.
In het donker doe ik een ontdekking: ik geef licht. Het kastje voor mijn borst verspreidt een blauwe gloed en na een snelle handbeweging zie ik een rode streep voor mijn ogen. Tsss, alsof ik daar een vingerhartslagmeter voor nodig heb…
Ik kruip in bed, leg me neder, haal 3x diep adem, sluit mijn ogen en wacht geduldig af.
Ja hoor, daar komen ze: alle schokkende ledematen die me thuis uit mijn slaap houden, worden stuk voor stuk geregistreerd. Ik val zelfs in slaap!

Midden in de nacht schudt iemand aan mijn schouder.
Ik stijg bijna op van schrik, raak verstrikt in allerlei kabels en weet direct weer waar ik ben. ‘Wat is er?’ vraag ik.
‘Mevrouw, u ligt te dromen.’
‘Dat is juist goed; dan heb ik REM-slaap.’
‘Maar u gilt iedereen wakker.’
‘Oh…oh…sorry,’ stamel ik. ‘Ik zal het niet meer doen,’ zeg ik meer met pose dan innerlijke overtuiging.

Wegens gebrek aan talent val ik daarna niet meer in slaap. Met muziek verdrijf ik de nacht.

Nadat alle zuignappen op m’n hoofd door dezelfde laborante verwijderd zijn, staat Roos voor de ingang van het ziekenhuis al op me te wachten. Ik zie eruit als een heks en stel het op prijs dat ze me niet uitlacht. Ze durft zelfs met me te gaan ontbijten voor de “open haard” bij La Place!

De uitslag van het onderzoek hoor ik waarschijnlijk eind van de maand.

127 thoughts on “Slaaponderzoek

  1. Een slaaponderzoek… en dan maken ze je wakker… beetje bizar niet, nu heb je de rest van de nacht niet meer kunnen slapen. Gut zeg, straks moet het overnieuw…lol… Wat een lieve dochter heb jij toch!

    • Volgende week hoor ik de uitslag.
      Ik ga wel een opmerking maken t.a.v. dat wakker maken, al kan ik me voorstellen dat de verpleging ook over de rust van de andere patiënten moet waken.
      Roos is heel sociaal (-:
      Lieve groet.

  2. Zo’n soort slaaponderzoek mocht ik thuis doen. Er hoefden geen plakkers op mijn hoofd. Maar wat een drama om met die toeters en bellen te slapen.. En ik had er vast niet zoveel als jij. Ben toch erg benieuwd wat eruit komt voor je…
    Liefs x

    • Jij werd onderzocht op apneu, toch? Misschien dat dat het verschil maakt.
      De neuroloog zei wel dat het onderzoek ook nog door een longarts en cardioloog bekeken wordt.
      Ik houd je op de hoogte!
      Lieve groet x

      • Er kwam de eerste keer uit dat ik apneu heb, maar ik ging voor het snurken.
        Het moest na maanden nog een keer maar dan met die MRA beugel.
        Dit is een samenwerking tussen de longarts en de KNO arts.
        Ben echt benieuwd hoor.. Ik lees het nog wel (hoop ik)..
        Lieve groetjes

      • Die MRA beugel heb ik ook gehad. Zat allesbehalve lekker.
        Donderdag 2 februari krijg ik de uitslag. Krijg net de afspraak binnen.
        Liefs xx

  3. BIjzonder dat ze je tijdens een slaaponderzoek wakker maken. Ook al lig je te gillen. Iedereen kan op zijn/haar vingers natellen dat het slachtoffer nu bruut wakker te zijn gemaakt niet meer in slaap valt..

    • Eerst schrok ik me te pletter, daarna voelde ik me schuldig en toen ze weg was, werd ik boos. Ik ben toch heel benieuwd of ze die activiteiten in mijn hersenen ook waar hebben kunnen nemen.
      Ik ga er wel iets van zeggen tegen de neuroloog. Vragen of ze voortaan een formulier op willen hangen waarop staat: Slaaponderzoek, niet storen. Haar kennende is ze het met me eens…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *