Haantjesgedrag

“Ik fiets niet achter vrouwen!” slingert de man nijdig naar mijn hoofd als ik hem voorbij rijd. Nou, moet hij toch weten? Maar, oké als hij het zo graag wil: ga er voorbij dan joh, maar wel voortmaken én doorrijden hè. Hup! Zie het als een extra kans.

 

Toegegeven: de man doet zijn uiterste best; ik ben onder de indruk. Alleen is zijn wil vele malen sterker dan zijn benen. Hij kan er ook niks aan doen. Als mooi-weer-fietser leg je het nu eenmaal af tegen zoveel-mogelijk-fietsers. Dat heeft niets met man/vrouw verhoudingen te maken. Maar hij ziet het als een imagoschending, vindt zichzelf een bink en wil voorop rijden. Helaas: ik ga er alsnog voorbij. Hij vloekt, hij tiert. Zielig. Hij spuugt naar me. Wat een goor lef!  

 

Even overweeg ik hem aan te spreken op zijn vulgair gedrag, maar stel dat hij brutaal terugpraat dan zijn de poppen pas goed aan het dansen. Bovendien is de bink niet de slimste, want hij vergeet dat we tegenwind hebben, dus zijn eigen de rochel waait naar hem terug. “Moeilijk hè, fietsen en spugen?”kan ik niet na laten te zeggen. Best beleefd, toch?

 

 

 

Anderhalf uur later fiets ik Vianen binnen en rijd stante pede naar de kroeg met terras. Verrek, daar zit de rochelman. Hoe komt hij hier zo snel? Pech dat ik geen pokerface heb, want nu ziet hij mijn verbazing. “Ik woon hier vlakbij,”zegt hij vriendelijk. “Mijn fiets heb ik op de autodrager staan.” Hij  knikt poeslief naar me. Ja nu hoeft het niet meer, aardig doen. Eerst schelden en naar mijn hoofd spugen en nu gezellig doen. Ik ben geen labiel weekdier. Ik ga zo ver mogelijk bij hem uit de buurt zitten. Hij snapt de bedoeling.  

 

De bediening is ontzettend verschillend: een prettig pratende man met een welwillend woord voor iedereen en een zure mevrouw. Bij de eerste bestel ik koffie met gebak. Voordat ik er erg in heb is het allebei op en loop ik naar binnen om te betalen. De dame staat achter de tap. Ik vraag om een stempeltje voor mijn toerboekje. Mevrouw is niet zo welwillend.

“Waar is dat dan voor?” Argwanend blikt ze me in de ogen.

“Als bewijs dat ik hier op de fiets geweest ben.”

“Waar woon je.” Ze vraagt het niet, ze eist antwoord.  

“In K.”

Ze kijkt me aan alsof ze ieder moment kan gaan vragen waar mijn auto staat.

“Waar staat je auto!”

“Die staat thuis voor de deur; ik heb echt het hele stuk gefietst.”

“En dat moet ik geloven?”

Nee mevrouw, maar krijg ik wel dat stempeltje alstublieft?” Zó, dat geduld Kakel!

“Hoe weet ik dat ik daar geen last mee krijg?”

In één keer – BAM! – is mijn geduld weg.

“Bent u altijd zo vrolijk of alleen vandaag?” vraag ik vriendelijk.

Als ik nu die dame was dan toonde ik karakter en zou ik zeggen: stop dat stempeltje maar in een gat waar de zon nooit schijnt. De dame doet dat dus ook. Logisch.

 

Meteen daarna beent ze nijdig weg. “Ik moet nog betalen,” roep ik tegen haar rug. Nou ja, ik moet toch nog naar het toilet. Dan ga ik daar toch lekker de wc-rol afrollen, mijn handen in dat te kleine fonteintje wassen en heel de spiegel onderspetteren. 

 

Na mijn toiletbezoek staat de vriendelijke man  binnen en houdt ongevraagd het stempeltje omhoog. Afdruk in mijn boekje, klaar! “Dank u wel. En ik wil nog betalen,”zeg ik. “Dat is al voor u gedaan,”zegt hij.  “Wat zegt u?” vraag ik verbaasd. “Dat is al voor u gedaan. Die meneer in de hoek – die met dat fietsshirt –  heeft dat voor u gedaan.”

Nou zeg… mijn kluts valt op dek. “Oh…nou…eh bedankt voor de stempel,”stamel ik, en stap naar buiten. Sjeetje, ik ben er gewoon beduusd van. Fluim heeft natuurlijk spijt gekregen van zijn asociale gedrag. De gulle gever is inmiddels verdwenen; zijn terrasstoel is leeg.  

 

Onderweg zit ik toch een beetje met dat gebakje in mijn maag, maar gelukkig niet met het toilet, wanat dat heb ik onberispelijk achtergelaten!

  

9 thoughts on “Haantjesgedrag

  1. Dag Mir….

    Hummmm……halverwege tegemoet fietsen……..dwz dat ik ook 190 km moet fietsen. Tjsaaa…. dan moet maar eerst de band plakken van mijn 35 jaar oude Batavus Sprint (al 3 jaar lek), vervolgens vraag ik mij af of ik dan een slanke/ranke roodharig mevrouw K. kan volgen richting Br….. Daar moeten daar toch iets anders op verzinnen……
    PS…. L. heeft geen rood haar maar is een echte gruuningse blondine.

  2. Dag Mir..,

    190 km, dat moet toch lukken………….. Neem echter voor de zekerheid een mobieltje mee, dan pikken we je wel op waar de vitaminen op zijn. Uiteraard, dan geen stempeltje in Bork…………

    • @ ekim: je bent wel streng (maar rechtvaardig), zeg! Maar toch wel aardig dat je me op wilt komene halen als de benzine op is. (Kom me anders halverwege tegemoet fietsen, dan hoef ik niet te zoeken…) Haha, die trofee ga ik niet winnen! Trouwens: heeft L soms rood haar?

  3. Dag Mir..

    Het is “maar” 192 km naar ons (kortste route ANWB routeplanner). Heeeeeel goed voor het winnen van de trofee van de Waardrenner. Uiteraard kun je bij ons overnachten (eigen badkamer, slaapkamer etc.), BBQ-en etc. Een stempel kun je in Westerbork halen. Loes zou het ook leuk vinden om je te ontmoeten. Overigens, dat kleurtje uit een doosje geloof ik niet, daarvoor zijn rode haren te krachtig….. Ik ben inmiddels wel grijs geworden, daar is toch niets mis mee?? Zouden we elkaar nog wel herkennen……???

    Groeten,
    Ekim

  4. Haha, gratis koffie en gebak, dat is niet gek. Maar als ik je verhalen lees, zou ik bijna niet meer op de fiets durven stappen terwijl het toch mijn favoriete vervoermiddel is!

    • @ ekim: halve zolen heb je overal, maar ik ben het helemaal met je eens: buiten de randstad gaat het er zeker gemoedelijker aan toe. Ik heb een trouwe lezeres die sinds 13 (?) jaar aan de overkant van de Moerdijk woont (vanuit K gezien dan) en daarvóór in Rotterdam woonde. (Ik kan wel ns een bakkie komen doen M. Hoe ver is ’t naar jou? 60 km? Ik vrees alleen dat ik meer tijd met zoeken naar je straat kwijt ben dan de fietstocht op zich,hihi). In Belgie en Duitsland vind ik automobilisten vaak toleranter tov fietsers. Wachten netjes met inhalen totdat er plek is. Maar qua fietsen in het buitenland ben jij volgens mij de expert, ekim!
      In de Krimpenerwaard zijn ook fietsers die je gedag knikken, maar daar valt niet zoveel over te schrijven. Wat dat betreft is het net als het nieuws. Wel jammer, want nu is het net of ik alleen maar ‘sukkels’ tegenkom en dat is zeker niet waar. Fiets ik met mannen van de Waardrenner, dan ben ik gewoon één van de jongens en is het altijd gezellig. Gisteren (donderdag) had ik een LEUKE ervaring op de fiets. Volgt nog wel een blogje over!
      Oh ja, en mijn haarkleur komt sinds 10 jaar uit een doosje van de kapper (grijze haren hè?). Maar jij/jullie blijft/blijven toch zeker ook jong tussen de oren!
      @ Midlif Me: ik ken nog steeds meer aardige dan onaardige mannen, dus ik geef de moed niet op en fietsen al helemaal niet.
      @ reorB: jij hebt anders ook wat te vieren met die topscoorder van je.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *