Blaastest

Bof ik even! Ik mag vanwege een blaasonderzoek naar het ziekenhuis voor een echo. De afspraak is wel dat ik met een goedgevulde blaas kom. Ik voldoe zo aan deze eis, dat ik na het parkeren van de auto op springen sta. Ik onderdruk de neiging om (net als bij het fietsen) achter een struik mijn broek te laten zakken. Puur op karakter meld ik me bij de echobalie.

 

Ik tref het, want er zit net een uitstekend gemotiveerde medewerkster achter. Op mijn vraag of de afspraken veel uitlopen, zegt ze toonloos: “Mevrouw (zucht), ik zou het echt niet weten.”

 

Bij de betreffende afdeling zitten tien personen te wachten terwijl ik twee behandelkamers tel. Mmm. Om dweilen te voorkomen, doe ik vast een ienie-mienie-plasje, want de aandrang is huizenhoog. Terug naar de wachtkamer. Ik voel ik me niet zo lekker. Nee joh, dat zijn heus de zenuwen niet!

  

Dan is het mijn beurt. Vriendelijke verpleegkundige. Ze deelt zelfs een compliment uit, dat ik zo’n mooie volle blaas heb. Vertel mij wat! Het onderzoek is een eitje, soms een beetje (erg) duwen op de blaas, maar ik hou vol (weer op karakter hè?) Daarna spreekt zij de verlossende woorden: ”U mag plassen.” Nou, dat is niet tegen dovemansoren gezegd. De wc staat midden in de onderzoeksruimte; dat plast …eh… heel apart. Ik kan je vertellen: vergeleken met mijn plas, stellen de watervallen van Coo niets voor. 

 

Ik zucht eens lekker diep vanuit mijn tenen en tandhak naar een bak koffie. Zal ik die hier drinken of thuis. Ik kies voor thuis. Kind hè?

 

Buiten voel ik me nog steeds een beetje vreemd (wat ik ook enigszins ben). Ik stap in de auto (warm,pff), rij de parkeerplaats af en wacht voor het stoplicht om linksaf te slaan. Groen licht, GO!

Hè? Wat is dit voor rare bocht, denk ik. Wat is ie kort. Anders ie toch veel ruimer? Ik snap er niets van. Waarom kijken de tegenliggers zo raar naar me? Dan…valt het kwartje.

 

Het ligt niet aan die bocht, het ligt aan mij: ik ben te vroeg linksaf geslagen en op de baan van de tegenliggers  terechtgekomen. Ik ben een spookrijdster! Zelfs voor zo’n dwarsligger als ik is dat teveel. Snel gooi ik de auto rechts een grastalud op. Automobilisten die aan komen rijden hebben vrij zicht op mij in de auto, en ik zie hun blik: mevrouwtje heeft een glaasje teveel sherry gedronken. Ja, waar denk je dat ik zo’n volle blaas van heb gekregen?  Ik keer de auto, en zet een gezicht op alsof dit mijn dagelijks werk is, omdat ik binnenkort aan de Parijs-Dakar-rally meedoe. Eenmaal terug op de juiste rijbaan, met alle ramen open,  bedenk ik dat ik toch beter die bak koffie had kunnen bestellen. Ik tril als een juffershondje. Dit was dom van me. Dat moet ik nooit meer doen.

8 thoughts on “Blaastest

  1. Dag Mir…,
    Een bromfiets buiten de bebouwde kom moet zich houden aan een maximumsnelheid van 40km. Volgens mij gaat de ANWB uit van een “snor”fiets (25 km max.): 200km : 12 uur = 17,5 km + “plas”/eetpauze = 25 km gemiddeld. Hoeveel uur denk je dat je nodig hebt?

  2. Oud en mild. Het is echt waar! Midlife en mild in mijn geval. Schrikken zeg, dat spookrijden. Gelukkig is alles goed afgelopen. Ook je blaas, hoop ik. Geen blaasontsteking?

    • Ja,ik ben helemaal gezond, alleen blijf ik wel met al die plasjes in mijn maag, nou ja, blaas zitten. Het was wel erg beschamend dom weggedrag…
      @ ekim: heb je de hoeveelheid reistijd gezien die onder de routebeschrijving staat? Volgens mij gaat de ANWB van een BROMfiets uit!

  3. Jee zeg.. schrikken! Gelukkig is alles goed afgelopen. Ik ken een verhaal over de ouders van een collega. Die reden ook ooit eens spook:-) Dat is aanzienlijk minder goed afgelopen!

  4. Sjonge, ik dacht altijd dat spookrijders een apart slag mensen was. Echt van die sukkels die te diep in het glaasje hebben gekeken en dronken achter het stuur kruipen. Weer een vooroordeel minder. Nog even en ik eindig net als het versje van Toon Hermans:
    ‘Vroeger was ik jong en wild,
    langzaam word ik oud en mild.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *