Een loeigoeie ontmoeting

 

Ik klim en klauter bovenop een hek. Nieuwsgierig komen de koeien dichterbij. Steeds een metertje meer. Ze willen weleens weten wie die blauwgeklede spaghettisliert is die bovenop hun hek hangt. Ze snuiven luidruchtig. Tevreden knabbel ik op mijn boterham en koe-keloer naar de koeien. Nog een metertje en dan staan ze voor mijn neus. Stel dat ik nu heel hard nies, dan hollen ze allemaal weg en komen niet meer terug. Niet veel later ben ik omringd door dampende lijven.

 

Een koe snuffelt aan mijn knie; dat kriebelt. Een andere ruikt aan mijn boterham. Opeens….hatsjie! Welja, ze spettert mijn hele boterham onder! Yak! “Heb jij mond- en klauwzeer?”vraag ik, haar diep in de ogen kijkend. De koe knippert loom en onschuldig met haar lange wimpers. Haar buurvrouw begint de hoesten, lekker met haar bek wijd open en natuurlijk in mijn richting. “Hotsjik” zeg ik,en de koeien schieten alle kanten op. Ga maar fijn elkaar aan lopen steken, stelletje onopgevoede sodemieters. De bevuilde boterham gooi ik weg en ik pak een schone uit m’n zakje. Voor de zekerheid wel met mijn hand voor de buit.

 

Een meerkoet werkt zich moeizaam op de kant. Wat een lekker groot hapje ziet hij daar liggen! Hij  rent naar mijn afgedankte boterham alsof het een hoofdprijs is. Maar als een koe van die bacillen verkouden is geworden, hoe beroerd moet een meerkoet dan niet worden?

 

Haastig hol ik naar de boterham en net op tijd gris ik ‘m  voor de snavel van de watervogel weg. Dierenbul! zeggen zijn kraaloogjes tegen me. Hij beseft niet dat ik ‘m van een wisse dood heb gered. Ik geef ‘m wel een stukje schoon brood, hier. Hij eet het niet op, maar hobbelt er mee weg. Nieuwsgierig achtervolg ik hem. Ach gut, hij gaat het aan zijn vrouw en kinderen op het nest geven…

 

Tevreden over mijn goede daad laat ik me fluitend meevoeren op de wind en rijd ik zweetloos naar huis terug. Ik ben blij. Als een kind. Zó heerlijk om weer even te kunnen luchten! Al is het dan maar een heel klein stukje… en op een gewone fiets!  

 

7 thoughts on “Een loeigoeie ontmoeting

    • Allemaal hartstikke bedankt voor jullie leuke commentaar; ik werd er helemaal vrolijk van! Op een ‘gewone’ fiets rijden, is niet zo mijn ding. Ik had zelfs zadelpijn, idioot toch? Inmiddels heb ik weer ‘echt’ gefietst dus ’t gaat al beter. Niet teveel (Manlief zegt dat er geen rem op me zit en nu wil ik het tegendeel bewijzen. Een béétje dan…)

  1. Dat zal even wennen zijn geweest: een `gewone`fiets! Maar het is wel goed dat je eventjes rustig aan doet. Nou, je observatievermogen heeft in elk geval nog niks te lijden gehad, hoor!
    Mooi logje weer!
    Liefs,
    Janny

  2. Dag spaghettisliert,

    Gaat het wel goed met je? Hoe is het met de vermoeidheid? Even kunnen luchten……., een klein stukje op een gewone fiets? Zo ken ik je niet…….

  3. Meerkoeten zijn felle beestjes! We hebben ze wel eens op het vlot gehad met een nest (het was een tragedie want het zijn totale chaoten qua nestbouwen) maar we moesten het niet wagen meer op ons eigen vlot te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *