Soap story

Aandacht, knuffels en bergen lekkers. Daarmee legde Oma ons – haar vijf kleinkinderen- altijd stevig in de watten. We moesten niets en mochten veel: tenten bouwen; ijsjes kopen bij de Jood aan de overkant en verkleedpartijen op zolder.  Je bordje leegeten? Welnee, dat was voor thuis. Bleef er ook meer plek over voor haar verwentoetje. Kortom: zo’n oma!

Veel oudere mensen die ik ken, praten graag over ‘Sunlight zeep’. Ze horen dat ene woord en meteen  beginnen ze gelukzalig te grijnzen en nostalgisch te stralen.

Ik niet.

Vrijwillig – op nu dan na  – zal ik die zeep niet ter sprake brengen. Alleen de gedachte al, doet me gruwen. Dankzij oma. Ze mocht dan nooit boos worden, er was één ding waar ze ogenblikkelijk mee afrekende: lelijke woorden. Geen idee welk vies woord ik toendertijd heb gezegd, maar in haar oren zal het niet fraai geweest zijn. Want ineens stapte Oma kordaat op me af, greep me bij kop en kont en droeg me onder één arm naar de keuken.

Daar pakte ze een blauwe (mijn goeiste kleur) beker, deed er wat water in en zei dat ik een slok in mijn mond moest nemen. Niet begrijpend keek ik haar aan. Oma pakte de Sunlight zeep, brak er een stukje vanaf en propte het tussen mijn – inmiddels – samengeperste lippen naar binnen. “Zo, en nu spoelen,”zei ze, terwijl ze allebei haar handen in haar zij zette en me streng aankeek.

Ik spoelde.

Was het de smerige smaak? Oma’s halsstarrige houding? De teleurstelling van haar optreden? Misschien van alles een beetje. Ik kokhalsde van de zeep. Godzijdank zei oma al snel: “Uitspoegen in de gootsteen!” De nasmaak kan ik me zelfs nú nog herinneren.
Nee, mij hoort niemand het woord Sunlight in de mond nemen, want er zit een luchtje aan!

3 thoughts on “Soap story

  1. Ja, dat waren nog eens opvoedingsmethoden! Heb je dit ook aan de moeder van Nielsje laten lezen?
    Ik weet nog wel dat mijn moeder er altijd mee dreigde maar ze heeft het nooit echt gedaan. Evenals met de pollepel die altijd naast haar lag aan tafel. Ze dreigde altijd ons een mep ermee te geven als we niet ophielden met klieren maar ze heeft er nooit een echt klap mee uitgedeeld, gelukkig.
    We hadden vroeger buren die, als hun kinderen vieze of lelijke woorden zeiden, ze een half uur lang rondjes om de tafel lieten lopen terwijl ze achter elkaar het vieze of lelijke woord moesten zeggen. Vond het een vreemde methode. Zijn overigens wel keurige kinderen geworden (voor zover ik zie).
    Er zijn veel methoden en ze wisselen ook per generatie. Waar ik mijn twee dochters wel eens, in het uiterste geval, een mep(je) op hun achterwerk heb gegeven, zou dat nu niet meer kunnen. En nu vind ik dat terecht, maar destijds was het algemeen ingeburgerd.
    Ook mijn kinderen zijn trouwens keurig gewworden (voor zover ik zie:-)
    Liefs,
    Janny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *