Lady de loederhond

Een tegemoetkomende fietser schudt me wakker: ‘Mevrouw, u kunt beter teruggaan. Er loopt daar een rothond.’
Ik bedank ‘m met een knikje. Omkeren? Dat doe ik nooit. Ik wil best omfietsen voor een kudde voetbalvandalen of Jan Smit, maar voor een hónd?
Een ouder stel komt verhit aan gefietst. ‘Niet verder fietsen, verderop loopt een vreselijke hond!’
Nu keer ik zeker niet om; die hond wil ik zien!

In plaats van op te letten, verzink ik in prettig gepeins en springt totaal onverwacht in een bocht een grommend monster tevoorschijn. De adrenaline jut me op tot hoge snelheid. Waarom hapt die hond naar mijn kuiten? Daar zit niet eens vet!
Rechts van me staat het hek naar een boerenerf open. In een seconde neem ik een beslissing, rijd langs het hek en smijt het met een zwieper achter me dicht. Ik schuur langs een heg en val stil in het grind. Het ging te snel om mijn voet uit het pedaal te trekken en met een klap kwak ik om. Mijn fiets, denk ik, oh, mijn fiets!

Mijn been heeft de smak opgevangen en mijn fiets blijkt ongeschonden. Ik overzie de schade: een vieze broek, een jaap in mijn knie en een dikke enkel.
AL die tijd staat de hond als een dolgedraaid Duracelkonijn achter het hek te blaffen. Loederhond, foeter ik in mezelf.

‘Geschrokken, mevrouw?’ klinkt een stem achter me.
Met een stuip van schrik draai ik me om en kijk in het grijnzende gezicht van een boerenkinkel. Als hij mijn schrik ziet, lacht hij nog harder.
Lady!’ roept de boer met bulderende stem. Hij opent een klein hek en de hond verdwijnt grommend in een schuur. Grijnzend kijkt de man naar mij. ‘Wilt u een borreltje tegen de schrik?’vraagt hij.
Wat een halve zool! Mij uitlachen, wat denkt-ie wel? Ik draai mijn fiets om en strompel in de richting van het hek. De kinkel houdt het galant voor me open.
Stoer zwaai ik mijn been over de fiets en klik in het pedaal.

Er was iets met die hond wat niet klopte. Maar wat?
Hemel geprezen heeft mijn fiets geen buts. Dát zou pas erg zijn. Kijk ik de rest van de tijd die we samen nog gaan doorbrengen tegen die plek aan, en moet ik telkens aan die loederhond denken, en dat het mijn eigen schuld was…

Ik weet al wat Manliefs commentaar zal zijn. ‘Moest je weer zo nodig de bink uithangen?’
‘Nee, dat was het niet. Het is mijn aangeboren nieuwsgierigheid en die heb ik zelden in de hand…’
Lief zal niet boos worden. Zijn blik zal teleurgesteld zijn en hij zal het H’woord uitspreken. Het H’woord dat denigrerend meisjesachtig eklinkt en een aanstellerige betekenis heeft, bah!

Die hond… wat was er nou toch…
Denk dan eens na! Hoe zag die hond eruit? Nou, bruin, gladharig, en als een groot formaat boxer. Een boxer… Wat zegt oom Kees altijd over boxers? Dat die vroeger bij de politie hebben gezeten. Jottem, dat is het!

Want riep die kinkel niet ‘Lady’?
Ik vind de grap zó leuk, dat ik hardop in de lach schiet. Die hond was geen lady! Want waarom zou mijn oom zeggen dat die hond bij de politie gezeten heeft? Omdat die hond zijn eh… pielum als een pistool zo prominent onderaan zijn buik hangt. Logisch dat die hond één bonk chagrijn is. Ben je een stoere vent en noemen ze je ‘dame’.  Ineens kan dat H’woord me niets meer schelen. Nee, dan Lady, HIJ is pas een Hoogstandje!

7 thoughts on “Lady de loederhond

  1. Dolkomisch weer, dit verhaal. Moest opeens denken aan een reis door Indonesië, waar ik consequent nageroepen werd: ‘Mister!’ Ik heb niet gebeten of gegromd, overigens.

  2. 🙂 Héél misschien kan het soms geen kwaad om naar anderen te luisteren….. maar ja, wat had je dan moeten opschrijven?

    Ik zag het H-woord ook volgens mij 😉

  3. Ja, dat H-woord intrigeert me ook.
    Hier zeggen ze “muts” als je iets tuttigs hebt gedaan. Mar ze zullen bij jullie toch niet “hoed” zeggen?
    Liefs,
    Janny

  4. Wat is het H’woord? Ik barst van nieuwsgierigheid! En ken je het liedje van Johnny Cash “A boy named Sue’? Dat lijkt wel wat op je hond!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *