Go against (the) Flow

 

Sedert jaren heb ik een abonnement op een tijdschrift, maar nu heb ik trek in een ander blad. Voor het opzeggen van mijn tijdschrift ben ik te laat, maar misschien dat ik het abonnement kan omzetten naar een ander tijdschrift? Ik bel met de uitgever.

“Ja hoor, dan kan. Welk tijdschrift wilt u, mevrouw?” “De Flow alstublieft. Kan ik meteen regelen dat het abonnement over één jaar afloopt?” “Ja hoor, dat kan ook.” “Wilt u mij dat nog bevestigen?” “Eh… nee, mevrouw, dat is niet onze gewoonte.” “Oh… Maar ’t is wel voor maar één jaar, hè?” “Ja, dat voer ik in in de computer.”

Eén jaar later: (je raadt het al zeker?)

Er valt een rekening in de bus voor een nieuw jaar Flow ad 55.00 euro. Ja, anmehoela, zó zijn we niet getrouwd! Ik trek aan de bel en leg uit dat mijn abonnement is verlopen. “Kijk maar in de computer,”zeg ik. “Mevrouw, u kunt het best even een mailtje sturen naar ons serviceteam.” “Oké. Mag ik het e-mailadres? En met wie heb ik gesproken?” ”Met Liesbeth.” “Dank u wel.” Nog dezelfde dag mail ik het serviceteam.

Twee weken later: geen reactie. Ik stuur hetzelfde mailtje nog eens, nu met een leesbevestiging.

Twee weken later: wel de leesbevestiging ontvangen, maar geen antwoord. Kortom: veel team, weinig service. En: Plof! Valt… de nieuwe Flow op de deurmat. Ja zeg, zijn ze nou helemaal door de hitte bevangen. Ik bel.

 “Goedemiddag, u spreekt met Mirjam Kakelbont. Met wie spreek ik? Hoe zegt u?” Shahira A.  Ik vertel van het abonnement, van Liesbeth en de twee onbeantwoorde mailtjes. “Oh, maar ik kan u helpen hoor, mevrouw!”zegt Shahira opgewekt. “Ik geef in de computer aan dat u uw abonnement met ingang van 1 juni 2011 opzegt.” 2011? Is me dat lachen met die Shahira, die kan haar eigen geinlijn wel beginnen. “Nee, per héden,”zeg ik. “Dat kan niet, mevrouw, want u moet het 6 weken van tevoren opzeggen.” “Ja, maar ik heb het 52 weken geleden al opgezegd.” Nou, ze wil het zonder zuchten best nog een keer uitleggen, dat van die 6 weken. Afijn, wij praten heen en weer. Ik krijg er geen speld tussen.

“Mevrouw, Liesbeth heeft me met een kluitje in het riet gestuurd en uw serviceteam houdt zich dood. Mag ik uw chef spreken?” “Maar mevróuw…” (op een toon alsof ik haar een oneerbaar voorstel doe) “dat kan echt niet hoor! “Het is een heel leuk tijdschrift en het abonnement duurt nog maar 8 nummers.” “Dat is 8  nummers teveel,” breng ik er tegenin. Maar nee, op zeer besliste toon geeft Shaira aan dat dit gesprek wat haar betreft nu lang genoeg heeft geduurd en het wenst te beëindigen. Per zo spoedig mogelijk. “Ik zal invoeren dat uw abonnement is opgezegd per 1 juni volgend jaar.” Punt.

 Maar oei, oei, als iemand mij een oor probeert aan te naaien, dan word ik zó dwars!  “Ik stuur de Flow NU meteen retour,”zeg ik, “de rekening doe ik erbij, want die ga ik natuurlijk niet betalen.” “Dat kunt u echt niet doen, hoor.” Ja hoor, nog vóór 17.00 uur doe ik ‘m op de bus. Ik stuur ‘m op ter attentie van u. Mèt de rekening.” “Eh….oh… ik… eh…”  Pauze. Ze denkt na. Dan: “Ik vraag het even voor u na.” “Ja doet u dat mevrouw, ik wacht wel even.”

pompidom

“Mevrouw, daar ben ik weer. Uh… per echt heel hoge uitzondering hoeft u alleen het eerste kwartaal van de Flow nog te betalen.” “Oh…” (Nou ja, dat is na dit nummer plus nog één nummer, dat overleef ik wel.) “Bestaat er een kleine mogelijkheid dat u mij nog een schriftelijke bevestiging stuurt?” vraag ik. “Nee, dat is niet onze…” “… gewoonte. Ik snap het. Nou, tot over zes weken dan,” zeg ik opgewekt. “…zes weken?” klinkt het paniekerig. “Ja, dan bel ik weer, en dan vraag ik naar u.”

Ze neemt niet de moeite gedag te zeggen voordat ze ophangt.

Het goede nieuws is: als ik het tijdschrift uit de verpakking haal, blijkt er een ‘verzamelalbum waar je stickers in kunt plakken’ bij te zitten. Een ‘wereldvrouwenboekje, vol mooie levensverhalen’.

Met op nr 1?

Tada! Tromgeroffel, bazuingeschal: Pippi Langkous! Nou, dat pik ik dan mooi weer ff mee!

 

6 thoughts on “Go against (the) Flow

  1. Leuke titel, ergerlijke ervaring (en velen helaas zeer bekend) met toch een wel heel grappige twist aan het eind. Pippi! Dat bedenk je toch niet.

  2. Dit is al de derde keer deze week dat ik op zo’n Kafka-verhaal stuit. Afgelopen vrijdag nog een vriendin moeten afkoelen die in wanhoop de telefoon in stukken wilde slaan na zo’n soortgelijk verhaal. Dat ging over een telefoonabonnement.
    Alle bedrijven hebben de mond vol van klantgerichtheid, klantvriendelijkheid e.d. Personeel krijgt er zelfs cursussen in. Maar het lijkt wel of men steeds klantónvriendelijker wordt!
    Wat is dat toch?
    Liefs,
    Janny

  3. Het blijft lachen (NOT). Ik ben nog steeds niet door de Volkskrant teruggebeld om mijn opzegging te bevestigen. Geen verrassing. Het erge is dat ik ik zeker weet dat het ook niet gaat gebeuren. Ik stuur morgen een officiele opzeggingsbrief. Voor ik al te cynisch word 😉

  4. Onbeschaamd zijn die uitgevers. Volgens de wet mogen ze overigens niet meer zomaar verlengen. Ze zijn verplicht aan te geven dat het abonnement verloopt.
    Bewaar altijd je ontvangstbevestiging én je originele mail.
    Wij hebben bij het opzeggen van een voetbal-blad voor kinderen 3 of 4x contact moeten zoeken voordat we een reactie kregen. Ze doen of hun neus bloedt als je opzegt.
    Ik zorg altijd voor een bewijs van aflevering op de server én een leesbevestiging. Dan heb je twee stokken achter de deur.
    Bedrijven maken er tegenwoordig echter steeds meer een gewoonte van om géén leesbevestiging te sturen, hoeven ze ook niet te reageren…
    Dat is pas klantvriendelijkheid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *