Le Grand Départ

Ik spoel even een stukje terug:

De tourtocht Le Grand Départ – op donderdag 1 juli jl. – was één groot sportief feest!

De dag kan niet beter beginnen: ik heb zowaar geslapen vannacht en spring enthousiast met beide benen uit bed. AU! mijn heup. Nou ja, afgezien daarvan wordt het vandaag MIJN dag. Ondanks m’n dwarse heup ga ik op de fiets naar de Kuip en niet met de auto.

In het stadion krijg ik mijn shirt en startnummer – inclusief veiligheidsspeldjes – uitgereikt. Terwijl muziek door de speakers schalt, wordt op de tribunes een striptease uitgevoerd. “Het A-team!” zegt een fietser opgewonden tegen mij, wijzend naar voetballers in het veld. “Interessant,” zeg ik, in de hoop dat het ook zo klinkt, maar ik vrees het ergste.

Verzamelen voor de start bij een grote, ronde plastic boog van Amstel bier. Ik sta vooraan! Rijen en rijen fietsers scharen zich achter me.Om half twaalf precies wordt er in het Surinaams afgeteld en go! go! go! want haast is geboden. Haast? Nee joh, niet echt, maar iedereen is zo eager om op de fiets te stappen en de pedalen rond te draaien.

Een lang lint fietsers slingert zich over de dijk van Ridderkerk, en Hendrik Ido Ambacht naar Dordrecht. Daar is de eerste verzorgingspost, maar na nog geen 30 km fietsen vind ik het te vroeg om af te stappen, dus deze post sla ik over.

Aanhaken achter een ander groepje. De zon schijnt, iedereen praat tegen iedereen. Ik kijk onderweg mijn ogen uit naar heel veel prachtige fietsen: Van Rossum, Bull, Colnago, en Pinarello. En dúre ertussen, niet normaal gewoon. Jaloers? Nee joh.

Met een bloedgang sjees ik door de Heinenoordtunnel naar beneden. Ik durf niet te kijken hoe hard ik rijd en verdring de gedachte aan een klapband. Niet bijster snugger om hard te rijden, bedenk ik me, want nu heb ik korter profijt van de heerlijk koele tunnelbuis. Gelukkig mag ik aan het eind weer 7% omhoog fietsen.  Sjonge jonge, wat heb ik last van mijn linkerheup. Fietsen zal ik, dus eet ik nog maar een Ibrufen op.

De verzorgingspost in de buurt van Strijen is werkelijk van alle gemakken voorzien: watertanks, kant-en-klare sportdrank, bananen, appels, sportgels en… portable toiletten; ook fijn. Weer verder kris-kras door Oud Beijerland. Overal staan vrijwilligers als levende pijlen langs de weg. Man, vrouw, dik, dun, wit, zwart, jong, oud. Ze houden de kruispunten op slot zodat wij fietsers – ha! – voorrang krijgen.

Veel te snel fiets ik alweer door de Heinenoordtunnel naar Barendrecht (fotograaf, smile!), met de officiele finish in Ahoy. Daar worden alle fietsers welkom geheten door een spreker die praat alsof hij terplekke de Tour de France verslaat.

Iedereen fietst op eigen houtje terug naar de Kuip en de Brienenoord. Bovenop de brug doe ik een buitengewoon fijne ontdekking: de pijn in mijn heup is volslagen verdwenen. Als bij toverslag. Ra, ra, hoe kan dat? (Misschien meer trainen?)

Voor m’n huisdeur staat er 113 km op de teller met een fietstijd van 3:54:59. Het was lekker; ik had de tocht voor geen goud willen missen!

2 thoughts on “Le Grand Départ

  1. Welkom terug! Ik heb ook genoten van het fietsen, maar dan toch voornamelijk geluisterd naar Radio Tour de France! Lekkere vakantie gehad? Afgezien van de misstap van manlief?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *