Slippertje

Periode: zomervakantie

Locatie: omgeving La Roche en Ardenne, Belgie

 

Manlief heeft een slippertje gemaak. Alhoewel, slipperTJE…

Hij stapt tijdens een wandeling van een muurtje van 30 cm op een oneffen ondergrond en hoort tweemaal:  kgggKRAK! Kermend laat hij zich op één knie zakken. Au!…au!…au!  In luttele seconden groeit een bult ter grootte van een tennisbal aan zijn enkel. Gatsie!

 

Het prettig noodlot wil – of is het de voorzienigheid?- dat we naast kabbelend water staan. “Snel!,”zeg ik, “hang je voet in dat beekje!” Moeizaam strompelt Man naar het verkoelende water en laat zijn bezeerde voet erin zakken. Ahh, lekker, lekker! Maar hoelang kan hij hier in het blussende water blijven staan? Man, Kind en ik kijken elkaar betekenisvol aan, want het is minstens 6 km lopen naar onze auto in La Roche. In het water verdwijnt de tennisbal, maar wordt de voet rondom een heel stuk dikker. Past die voet nog in zijn schoen maat 44?

 

De routebeschrijving ondertussen, belooft echt iets voor man om naar uit te kijken: ‘u volgt een halfverhard pad steil omhoog’. Man klemt zijn lippen op elkaar, en propt zijn voet in zijn schoen. Ertegenaan maar. Ik zoek en vind een stok. Lief sleept zich omhoog. Bovenaan lezen wij: ‘Na 1500 m bereikt u de eerste huizen van het gehucht Beausaint,’. Helaas, de werkelijkheid komt niet overeen met de beschrijving. Lopen wij verkeerd of is dit bos sinds het verschijnen van het routeboek onnatuurlijk hard gegroeid? Wij lopen en lopen…

 

Dan, half verscholen onder het groen staat een bordje. Als wij linksaf slaan is het nog  16,5 km naar La Roche en als wij recht-zo-die-gaat doorlopen slechts 10,5 km. Ahhh! Man krijgt terplekke een hartverzakking gevolgd door een shock. Zó ver nog?! Heremijntijd…  

 

Wat nu? Denk, denk. Omkeren, teruglopen naar de beek en vanaf daar de asfaltweg volgen. Nu blijkt dat naar beneden strompelen voor Man nog pijnlijker is dan omhoog; bovendien is het pad ongelijkpad. Bij het beekje aangekomen verkeert Man in deerniswekkende staat. Hij is al niet zo’n prater, maar nu komt er helemaal geen geluid meer uit. Zijn gezicht daarentegen spreekt boekdelen.

 

Het is al 17.30 uur. Tijd om actie te ondernemen. Ik zie daar een huis en een mevrouw. Zij weet het nog niet, maar zij gaat zometeen voor ons een taxi bellen. “Madamme!”roep ik en hol naar haar toe, “madamme, wilt u alstublieft een taxi voor ons uit La Roche laten komen?” “Mais non,”zegt ze, “want die zijn er niet”. Amai, met deze praktische kant heb ik geen rekening gehouden. Maar… mevrouw heeft echter wel een engel van een man en hij wil ons wel naar La Roche brengen.

 

Stilgevallen na zo’n vriendelijk aanbod, stappen wij in zijn auto. “Waar staat uw auto?”vraagt de man vriendelijk. “Bij de kroeg,”zeg ik. Vragende blik via de achteruitkijkspiegel. “Welke kroeg?”wil hij weten. “Taverne á l’Amité,”zeg ik. Zo, zo, dat komt er rap uit, zie ik hem denken, is deze vrouw soms een drankorgel? nou, reken maar van yes. “Dat is het beginpunt van de wandelroute,” probeer ik duidelijk te maken. De bestuurder lijkt gerustgesteld. Een manke vreemde en een dranklustige vrouw (plus een roodharig kind) is tenslotte wel erg veel voor op één dag.

 

“Courage,”wenst hij Man toe bij het uitstappen, en wég rijdt hij alweer, terwijl ik hem nog had willen overladen met bedankjes. Lief hijst zich moeizaam achter het stuur. Zijn voet is paars en zijn gezicht wit. Gas geven doet de cruise control, maar Mans voet doet zo’n pijn dat hij amper kan remmen. Wonder boven wonder bereiken wij ongedeerd ons vakantieadres.

 

‘s Avonds laten wij alles nog eens de revue passeren en zijn oprecht geroerd door de hulp van vreemden. Voor ‘onze chauffeur’ was het misschien een klein stukje, maar voor ons een héél eind. Zoveel vriendelijkheid doet  een mens toch goed!

6 thoughts on “Slippertje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *