De harige griezel

“AHHHH!”

Na een harde, hoge gil vliegt er meteen een deur open, en een vrouw in verregaande staat van ontkleding, rent hysterisch krijsend naar buiten: “Een spin! Een spin! Zooo groot!” Mag ze éven ergens bovenop gaan staan?

Direct de kapsalon in rep en roer. Klanten onder de droogkap leggen hun leesblad weg, want de realiteit is stukken spannender dan alle roddelbladen bij elkaar. Het personeel kijkt elkaar aan. Ze zijn stuk voor stuk reuze nieuwsgierig naar de spin, maar wie o wie heeft er genoeg lef om er te gaan kijken? Bij gebrek aan vrijwilligers trekt de bazin de stoute schoenen aan. Ze loopt naar de ruimte waar de zonnebank staat en blijft in de deuropening staan. Aarzelend. Alsof ze elk moment kan worden besprongen.

“Gatver!”zegt ze, “wat een griezel! Hij heeft zelfs haar op zijn poten. Zo’n griezel heb ik nog nóóit gezien.” Ze staart ernaar en rilt ervan.
“Pak de stofzuiger,” adviseert iemand.
“Sla ‘m dood,”roept een ander.
“Ja, waarmee dan?”
“Je kan er toch bovenop gaan staan!”
“Ja, jasses, dat durf ik niet, hoor.”

Waarom moet dat beest nou weer dood? Een spin doet toch geen vlieg kwaad?  “Als je een glas voor me hebt,”zeg ik “en een stukje karton,dan gooi ik ‘m wel naar buiten.”
Verbaasde blikken. Ongeloof. “Wát? Durf jij dat?”
Een glas over een spin zetten? Nog net. “Nou, oké dan, kijk eens hier, alsjeblieft. Sterkte, hè.”

Ojee stik. Nu ik oog in oog met de spin sta, heb ik spijt. Spijt dat ik me er weer zo nodig mee moet bemoeien. Wie haalt het nou in z’n hoofd om een spin te redden? Zoiets kun je toch moeilijk een nobel streven noemen. Jasses, wat een joekel. Wijdbeens (ja, ja…) sta ik boven de spin, pak het glas en tjakka! in één beweging laat ik het over de spin heen zakken. Helaas, één pootje zit klem en wordt halverwege geamputeerd. Sorry spin. Ik schuif het papiertje tussen het glas en de vloer, en dan als de sódemieter naar buiten.

Halverwege glipt dat harige ding tussen het papier vandaan en loopt mijn arm op. Ik ben op het randje van een appelflauwte, maar kan met uiterste krachtinspanning nog net de spin van me afslaan. “Gatfer-de-gatfer,”zeg ik.

Ik heb meelevend publiek: er wordt gegild, gezucht en gesteund; de stagiaire vlucht het toilet in;  en diverse klanten trekken bliksemsnel hun benen omhoog. Verstandig. De spin rent voor haar leven en zoekt dekking onder een kast met shampoos, gels, en bussen haarlak.

Dat was dat denk ik en ik ga weer zitten. Onder een kast vind ik namelijk wel een goeie paats voor een spin. Maar nee, daar denken de kapsters heel anders over. En niemand die geknipt wil worden met dat achtpotige (nou ja…) geval in de buurt. Dat snap ik toch zeker ook wel? Ja, ho ho, wacht effe, gaan ze mij aan zitten kijken! En ze blijven me aankijken…

Okee…ik geef me gewonnen. “Mag ik een zwabber ofzo?”vraag ik aan de bazin, “en een theedoek?”
Ja, reken maar, ik kan álles krijgen.
“Hier, alsjeblieft, verder red je het wel, hè?”

Met de eerste de beste zwaai komt de spin samen met de zwabber onder de kast vandaan. Gauw gooi ik de handdoek over de spin, maak een prop van de doek en met een snelheid waarvan ik niet wist dat ik die bezit, rén ik naar de buitendeur. Een behulpzame klant houdt ‘m voor me open. Voor de zekerheid zoekt ze wel dekking achter het glas. Buiten pak ik de theedoek vast aan het uiterste puntje, en klop de spin eruit  zo  in de nek van een argeloze voorbijganger. 

De rust keert weer binnen. Of zal ik tegen de mevrouw onder de zonnebank zeggen dat spinnen meestal met zijn tweeën zijn?

10 thoughts on “De harige griezel

  1. Brrrr, alleen al van het plaatje lopen de rillingen over mijn rug!!! Volgens mijn idee is een goede spin altijd een dode spin!! Vind je dan ook zeer heldhaftig met je optreden in de kapsalon. Ik zou zo zijn weggelopen, met of zonder krullers in het haar!

  2. Muizen, die durf ik niet in een theedoek verpakt of onder een glaasje naar buiten te brengen. Spinnen wel. Hoewel ik er ooit, onbedoeld, een heb vermoord, omdat mijn hand zo beefde, dat het glas te pletter sloeg op de vloer. De spin kon het evenmin navertellen.

  3. Nou.. bang ben ik er niet voor. Ik pak ook best een doek en klop die buiten uit of zoiets.
    Toch is een spin meer griezeliger dan een tor of mug. Of dat nu de mythe is weet ik niet.
    Hier in ons boshuis zijn veel meer spinnen dan in ons vorige huis.
    Ook buiten in de tuin zie ik echte joekels.
    En inderdaad zijn die spinnenwebben kunstwerkjes, vooral in de ochtenddauw.
    Maar voor mij mogen de spinnen daar ook blijven, liever niet in huis.
    Groetjes,
    Janny

    • @ Kind: spinnen zijn niet echt jouw ding, hè?
      Ha Ekim: nee die zee-egels, daar zijn wij mooi niet ingetrapt. Had jij ook niet een touwtje voor mijn tent gespannen, zodat er geen koe bij kon lopen?
      @ Incinta:nóg niet, maar de herfst is nog lang.
      @ Margreet: altijd het vermoeden al gehad dat jij koelbloedig bent.
      @ Emilie: wat een verhaal. Ik kan er bijna een gastblog van maken!
      @ Janny: speciaal voor jou, plaats ik een foto van een web. Waar één spin al niet goed voor is.

  4. Ooit was ik nog hysterischer dan alle kapsters en hun klanten bij elkaar. Nachten heb ik wakker gezeten (in een hoekje van de kamer met de deken om me heen) omdat zo’n griezel zich boven mijn bed bevond. Doodslaan? Ja, dahag…en dan zeker wachten totdat zijn vriendjes wraak zouden komen nemen? Echt niet. Wat? Stofzuiger er op los laten? Eén keer gedaan…ooit een achtpotig monster uit de slang zien kruipen? Ik wel. Verdrinken in de wastafel? Met héél heet water? Het monster dat uit het afvoerputje omhoog kwam, leek wel gegroeid….! Nee, als ik spinnen zag, maakte ik me héél klein en hoopte en bad dat hij mij niet zou zien. Ik wist zelf natuurlijk ook wel dat hij me natúúrlijk allen in de smiezen had…ik was een dikkerdje, die zag zelfs een spin niet over het hoofd.
    Totdat…totdat ik een dochtertje kreeg en ik op een kwade dag een enorme joekel aan een draadje boven haar wiegje zag schommelen. Ik dacht niet na (in levensbedreigende crisissituaties ben ik ijs- en ijskoud) greep het ondier met blote handen vast en smeet hem het raam uit. Wat? Ja, echt. Trillend van schrik stond ik te wankelen op mijn benen toen ik besefte aan welk gevaar kindlief en ik waren ontsnapt.
    Na die dag heb ik elke spin die zich nog aan mij vertoonde met welwillende vriendelijkheid verzocht zich elders te gaan vermaken. Doet hij het niet? Dan grijp ik hem bij zijn kladden en duvel ik hem de deur uit! Dames….word weerbaar, laat u niet kisten en onthoud: zij zijn banger voor ons, dan wij voor hen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *