Geen drol

 

 

Shoppen met Kind.

Bovenaan haar lijstje staat de ‘Primark’. Daar wil ik ook weleens naar binnen, want als vrouw van de wereld wil ik wel overal over mee kunnen praten. Nou, de Primark is inderdaad een ervaring. Een kruising tussen de 3 dwaze dagen van de Bijenkorf en de Efteling.

 

Strijdlustig loopt Kind voor mij uit DE winkel in; vast van plan het één en ander aan te schaffen. Mensen, wat een vólk binnen! Je moet jezelf gewoon een weg door het winkelend publiek heen banen. Nu kun je dat op zich wel aan mij overlaten. Kind pakt achteloos een canvastas van een rek en kwakt daarin alle dingen die ze leuk vindt. Deze gang van zaken is geheel nieuw voor mij, maar ach, ik stam dan ook uit de Middeleeuwen. “Passen is voor later,” legt ze mij uit.

 

Op de bovenverdieping ziet ze te gekke laarsjes; die wil ze best hebben. Ze passen; die móet ze hebben. “Moeten?” vraag ik. “Nou ja…” Ze kent mijn allergie voor dat woord. In een stille hoek haalt ze alle kleren uit de tas en begint ze met passen. Overal staan vrouwen in hun ondergoed van kleding te wisselen. De ene man kijkt beschamend naar zijn schoenen; een ander weet gewoonweg niet hoe hij het heeft en geeft zijn ogen flink de kost.

 

Ongeveer de helft van Kinds uitgezochte kleren past, en eerlijk = eerlijk: het kost haast geen drol. Dan…hup, naar de kassa! Twee lange rijen tussen ijzeren stangen leiden ons daar naar toe. De Efteling vermeldt er tenminste nog de wachttijd bij. Ik ben in staat alles terug te hangen, maar zij en die laarsjes. Nu ze die in haar handen heeft, kan ze er geen afstand meer van doen.

 

Sneller dan verwacht staan we buiten. Lekker, die frisse lucht. Van opwinding ratelt Kind aan één stuk door. Snel naar Bram Ladage om er wat te eten in te stoppen, dan houdt ze tenminste ff haar mond. Na de patat shoppen we nog verder. Samen staan we in de paskamer van H & M als we allebei de meest vreselijke winden laten. Zo, die broek die ze past is meteen een maatje kleiner. Mijn hemel, wat stopt die Bram in z’n patat? We wapperen met onze handen om de stank te verdrijven.

 

Rijk bezakt komen we thuis. Daar stallen we alles uit: wat veel! Gelukkig ben ik Manlief niet vergeten en heb voor hem ook iets aangeschaft: één hele leesbril bij de HEMA. Plus alle aankoopbonnen. En, hé: ik kook speciaal en alleen voor hem spruitjes! Weet je wel hoeveel die stinken?

 

PS van Kindlief: ik weet niks van die scheten af……

5 thoughts on “Geen drol

  1. Had nog nooit van die winkel gehoord, maar ben dan ook al drie jaar uit de Randstad weg, dat scheelt misschien. Dochter gaat binnenkort een dagje naar Rotterdam; ik zal haar tippen 😉

  2. Hmmm, klinkt interessant. Maar of ik me daar tussen ga wagen? Ik denk dat ik een flauwte krijg, want daar heb ik tegenwoordig wat last van met m’n bolle buikje in de winkels.

    En wat betreft de vraag di ej eme lang geleden stelde;
    Mijn achternaam betekent ‘lieveheersbeestje’. Vandaar ook de lay-out van mijn weblog.

  3. Interessant. Ik heb Primark meteen gegoogled, grappig, al die tieners die trots hun aankopen showen. Gelukkig komt hij ook in juni naar Amsterdam, ga ik er meteen naar toe (NOT). Haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *