Pleidooi voor Felix

 

In deze welvarende tijd kun je het je nauwelijks nog voorstellen, maar ik ken een tweedejaars rechtenstudente met een bescheiden verjaardagswens. Ze vraagt geen BlackBerry, geen UGGS, geen bling bling, maar iets wat stukken goedkoper is. Dat houdt niet automatisch in dat haar wens makkelijk te vervullen is.

 

Mevrouw wil namelijk een konijn. Geen gewoon konijn, maar eentje met hangoren, die knikken zodra ze de grond raken. Het liefst een Bella look-a-like. Da’s geen probleem zou je denken, maar wat als je nog bij je ouders woont, en je vader faliekant tegen is? Bovendien houdt Pa voet bij stuk en pareert elke opmerking:

 

We hebben al een konijn, Sammie.  Ja, nou, en? Die heeft geen hangoren.

Het wordt winter. Kan ik  er wat aan doen dat ik  in de winter  jarig ben?

Het andere hok tocht als de neten en is zo lek als een mandje. Dan koopt jij  toch een nieuw?

Mag hij haar er even aan helpen herinneren wie elke week het konijnenhok schoonmaakt? Ai, daar heeft de aankomend juriste even geen bijdehand antwoord op. Nuffig trekt ze haar neusje op.

 

Oh, elke keer als ze naar haar werk gaat, ziet ze ‘haar’ konijntje zitten en de blik in zijn reebruine ogen is onweerstaanbaar. Ze heeft al een naam voor hem, en het idee dat iemand anders ‘m koopt…grrr!  

 

Ze dolt wat met Pa die binnenkort jarig is. Zij weet zó’n leuk cadeautje voor ‘m! Eentje dat hij beslist niet kan weigeren. Ze heeft een foto van de hangoor gemaakt en stuurt haar vader een alleraardigst mailtje: “Wanneer kom je me halen? Ik wacht op je! Felix xxx.” Maar nee, zij krijgt geen voet tussen de spijlen van het konijnenhok. Vriendlief is wijs en kiest geen partij.

 

Haar vaders verjaardag breekt aan en na het gezamenlijk diner zal zij hem het cadeau overhandigen. Even wachten nog, hihi, de doos staat in de garage.

 

Met blosjes van opwinding stapt ze weer binnen. In haar handen een doos waarvan de inhoud druk beweegt. Pa blikt haar nijdig aan. “Ik wáárschuw je…,”begint hij bij voorbaat. Triomfantelijk duwt zij hem de doos in de handen. “Alsjeblieft… en nog vele jaren.” De familie zit erbij en kijkt ernaar.

 

De doos beweegt op en neer. Voorzichtig maakt Pa de deksel open en gluurt naar binnen. Ze zal toch niet…  Hij lacht… wat een grap! Iedereen springt overeind en loert in de doos: daarin zit good old Sammie, die niets begrijpt van alle commotie. De grap is geslaagd. Sammie mag terug naar zijn hok met een extra stukje groen. Voorlopig krijgt hij geen concurrentie…

 

…toch?… Nou ja, ze heeft nog een paar weken…

 

 

 

3 thoughts on “Pleidooi voor Felix

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *