De knappe Fries

Wat komt dáár nou aan? Zoiets buitengewoon aantrekkelijks… en hij loopt recht op mij af! Zijn haren wapperen losbandig in de wind en breedgeschouderd straalt hij één en al mannelijkheid uit. En moet je die stevige spieren zien in zijn bovenbenen. Of ik wil of niet, mijn ogen zitten als zuignappen aan hem vastgezogen; op het ordinaire af. Dat heb ik nooit met mannen.

Achter hem holt een figuur met woest zwaaiende armen. Ze rent achter de knapperd aan maar is volslagen kansloos. ‘Houd hem tegen!’schreeuwt ze tegen mij, ‘HOUD ‘M TEGEN!’  Mezelf voor een vreemd paard gooien? Ik dacht het niet. Ik ga fijn links rijden op de fiets. Het paard dendert opgezadeld en met bonkende stijgbeugels als een furie langs me heen. Vlokken schuim staan om zijn mond en de teugel hangt slap langs zijn hals. Zodra die teugel op de grond valt, en zijn benen erin  verstrikt raken, zijn de poppen aan het dansen. Abrupt keer ik mijn fiets en zet de achtervolging in. Achter me stapt de ruiter in een toevallig passerende auto.

Groots en indrukwekkend draaft het paard midden op de weg. Steeds dichter kom ik bij de paardenbillen, totdat ik tenslotte naast ’t beest rijd. Hij ziet er helemaal niet als op hol geslagen uit, volgens mij wilde hij degene op z’n rug gewoon een lesje leren. Precies wanneer ik de teugel wil grijpen, slaat het beest onverwacht linksaf, een halfverharde weg in. Meteen moet ik aan Mieke Telkamp denken, want waarheen leidt deze weg?

De weg wordt een geitenpad en de auto achter ons geeft ‘t op. De ruiter in de ‘taxi’ gilt nog wel snel naar mij: ‘Pak ‘m!’ Het smalle pad komt uit bij een pont en een snackbar. Pal voor de patattent komt het paard tot stilstand. Een mevrouw – likkend aan een softijsje – komt naar buiten, ziet ineens een zwart harig beest staan en slaat gillend op de vlucht (geef mij dan toch liever maar een paard). Ik zet mijn fiets neer en graai naar de teugel tussen de paardenbenen. ‘Zie je nou wat ervan komt?’zeg ik. Ik tik tegen een voorbeen van het paard en meneer doet welwillend het been omhoog. ik trek het leer eronder vandaan…en krijg als dank een duw van het paardenhoofd. Ik kukel opzij en lig gestekt op de grond, tot groot plezier van het meestarend publiek. Het paard hinnikt zachtjes. Het klinkt als lachen. ‘Gluiperd,’zeg ik, als ik weer overeind sta en de kruimels van mijn kont veeg.

Kijk eens aan, daar is mevrouw de amazone. Hijgend en met driftige passen beent ze op me af, en grijpt de teugel uit mijn hand. ‘U had ‘m tegen moeten houden,’ zegt ze kortaf tegen mij. Ik onderdruk de neiging om te salueren. ‘U had er niet af moeten vallen,’zeg ik zo nederig mogelijk. Ze zucht diep, zegt een tijde niets en dan: ‘Sorry,…de zenuwen…ik was als de dood dat ‘m wat zou overkomen.’ Ik knik; klinkt aannemelijk. ‘Hoe heet ie?’vraag ik. ‘Tjeerd,’zegt ze. Ze pakt een stijgbeugel en bergt ‘m op. ‘Klimt u er niet meer op?’vraag ik. ‘Nee, mijn man komt me ophalen. In de verte komt een paard en wagen aanrijden. ‘Kijk, daar heb je zijn moeder. Die is zó makkelijk…’

Tjeerd staat loom te wezen, zijn nek langgerekt, zijn ogen halfgesloten in het zonnetje. De aandacht in de vorm van klopjes op z’n hals bevalt hem prima. Hij ziet er meegaand uit. ‘…maar Tjeerd’ vervolgt ze, ‘is een varken. Ik geloof ‘t direct.  Het hoefgetrappel komt dichterbij. De berijder springt van de bok en bindt Tjeerd vast achter de wagen. De amazone neemt plaats en het span neemt direct de kuierlatten. Met  golvende manen en zijn hoofd fier geheven, blinkt de knappe Fries als een zwarte parel in het zonlicht. Alle mensen kijken…en hij weet het.

7 thoughts on “De knappe Fries

  1. Mooi verhaal !

    Ik heb verleden jaar ongeveer iets dergelijks meegemaakt.
    Ik reed op mijn racefiets een bosweg in en zie in de verte een paard aankomen rennen die op hol geslagen was.
    Ik keer onmiddellijk om en waarschuw een vrouw die haar hondje uitliet voor het gevaar, waarop zij meteen achter een geparkeerde auto dook.
    Vervolgens ga ik op een kruising staan van een drukke weg om het verkeer tegen te houden want ik verwachtte dat het beest rechtstreeks de weg zou oversteken.
    In spanning wacht ik af en de automobilisten begrepen er geen snars van waarom zij stonden te wachten.
    Een werd ongeduldig en reed door waardoor hij het paard wel kon zien en ik zag hem schrikken!
    Als het paard bijna de kruising heeft bereikt slaat het linksaf een voetpad in.
    Gloeiende, gloeiende, stond ik even voor jandoedel !
    Met een schouderophalen heb ik excuus aangeboden aan de automobilisten maar zij schenen het wel begrepen te hebben.
    Later heb ik op een verjaardag horen vertellen dat het nog ernstig is afgelopen met de berijdster van het paard.
    De traumahelikopter is er nog voor uitgerukt!

    Ik denk dat ik jou Lief vind, want normaal schrijf ik nooit zulke lange comentaren!

    • @ Janny: volgens mij was ik op de roodgelakte teentjes bij de mevrouw gaan staan. Dat ik Tjeerd niet al meteen vast had gegrepen. Ze liep niet over van vriendelijkheid, nee.

      @ Avalanche: toch fijn dat je ondanks je boek nog tijd hebt om blogjes te lezen. Enneh… ik heb je gekocht hoor! Je staat er buitengewoon prominent op. Toch wel een beetje jammer dat jouw naam met die van iemand anders verwisseld is.

      @ Broea: het was moeilijk om de juiste woorden voor de stoere Tjeerd te vinden. Maar toen dacht ik aan jou en jouw brede gestalte en spontaan rolden de woorden uit mijn pen. Altijd blijven dromen dus.

      @ Madame Coccinelle: Kinds gebreide tas heb ik in de wasmachine gevilt; ging heel goed. Heb je al eens op de site van http://www.deschapekop.nl gekeken? Linken op Drops.

      @ Margreet: een uitstekende constatering. Jij bent goed in one-liners!

  2. Even, heel even, aan het begin van het verhaal dacht ik dat het over mij gi g.
    Knap, breed, gespierd….
    Ach, dromen mag maar volgens mijn voornaamgenoot zijn de meeste dromen bedrog.
    En weet je… Dat klopt 🙁

  3. bezorgd of niet, de amezone klinkt buitengewoon ondankbaar. En wat betreft het vilten; Je kunt op twee (of eigenlijk drie) manieren vervilten. Met de hand en met de wasmachine. Met de hand (nat of droog) kun je het formaat behouden, met de wasmachine krimpt je trui, dus dat is geen idee. Met de hand heb ik alleen geen ervaring. Geen idee dus. Ik ben nog aan het oefenen met dekens in de wasmachine om te kijken wat het mooiste is… laat staan dat ik weet hoe ik eerst iets moet breien en dan met de hand moet doen. Ik zou als ik jou was eens kijken in de bieb of op internet naar uitleg. In het kader van de rijkdom enz. heerlijke methode om dingen los te laten; tijdens de noeste arbeid lekker te mijmeren, te somberen en op te vrolijken.

  4. Ja, ik denk dat ik me deze nog herinner!
    Vind hem heel hilarisch. Maar ook een vreemde reactie van de amazone. Je zou toch denken dat ze dankbaar is dat iemand moeite doet voor een vreemd persoon met een vreemd paard!
    Liefs,
    Janny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *