Op tilt

 

 

Oh, oh, gruwel, wat een paniek bij de bibliotheekmedewerkster: ik heb een boete openstaan van 80 cent. Tachtig cent! Hoe heb ik ‘t  zover durven laten komen? Ontsteld kijkt ze me aan. ‘Nee,’ leg ik uit, ‘het is geen boete, ‘t zijn de kosten voor een gereserveerd boek. Zal ik ‘t vast betalen?’ Nou, nee, dat hoefde niet. De voorgaande verwarring herhaalde zich echter en toen er de vierde keer nog geen lampje ging branden, gaf ik ’t op, en betaalde braaf de “boete.” Vanaf die tijd ben ik: De Vrouw Die Altijd Zoveel Boete Moet Betalen, en word ik bekeken met een Blik. Het is duidelijk dat ik niet in de bieb top 3 van voorbeeldige leners kom te staan. Als ik daar nou maar overheen kom. Gelukkig beschik ik over een enorm incasseringsvermogen. Een ander mens zou misschien gebukt kunnen gaan onder een dergelijke belasting.

 

Vorige week: op een goede (!) dag, ging ik naar de bieb, waar net een nieuw uitleensysteem is  ingevoerd (voor ons nieuw, de rest van Nederland heeft het al decennia.) Als klant kun je per computer zelf je boeken lenen en inleveren. Om te lenen toets je “lenen” in op het scherm, check, dan laat je je lezerskaart aflezen, check, een boek op het witte vlak leggen, check, bon printen, check…klaar! Op deze manier scande ik vier tijdschriften en liep weg. Door de kakelnieuwe beveiligingspoortjes heen.

 

Plots klonk het geluid van een toeter die harder loeide dan de sirene op de eerste maandag van de maand. Rode zwaailichten flitsten als vuurtorenlampen door de ruimte. Voor mij een groot schrikmoment want ik heb een rein hartje en net als de beveiligingspoortjes, sloegen mijn hartkleppen op tilt. 

 

De bibliothecaressen vielen bijna over elkaar heen om mij als eerste te bereiken. Oei, oei, ik had het vast he-le-maal fout gedaan. Of had ik per ongeluk (ahum) twee tijdschriften in één map gedaan? Zij hielpen wel vriendelijk en waren één en al bereidwilligheid. Ze legden uit hoe het systeem werkte. Ik luisterde  geboeid beleefd en zei maar niet dat ik bij een bieb elders 5 jaar van hetzelfde systeem gebruik maak. Ze deden ook zo hun best.

 

Gerustgesteld liep ik voor de tweede keer door de beveiligingspoortjes. Wat ik vreesde geschiedde: de zwaailichten en toeters gingen opnieuw af. De biebmevrouw keek bedrukt, mummelde wat en begon te transpireren. Om te laten zien dat ik welwillend was, legde ik de tijdschriften neer en  slingerde mijn schoudertas aan het lange hengsel door de poortjes. Er gebeurde niets. Om de biebedame een plezier te doen zou ik zelfs mijn pacemaker – indien aanwezig – eruit hebben willen halen. Troostend biechte ik op dat ’t waarschijnlijk niet aan haar lag, ook niet aan ’t nieuwe systeem, maar aan mij. Ik jaag wel vaker systemen in de war. Ook bij de Hema, en het Kruidvat.

 

Huh, van mensen die machines op tilt doen slaan, had ze weleens gehoord, maar dat vond ze zo’n flauwekul. Ik moest vooral niet denken dat zij daarin geloofde. Ze trommelde me mee naar de balie en daar scande ze op de ouderwetse manier mijn tijdschriften. Dat was zo gepiept. Ik bedankte haar vriendelijk en prees haar inzet. ‘Graag gedaan,’zei ze telkens weer, ‘graag gedaan!’  Graag gedaan dacht ook ik, toen ik wederom door de poortjes liep en het luchtalarm afging.

 

9 thoughts on “Op tilt

  1. Arm kind !
    Niet goed gelezen!
    Maar ik heb je al vergeven hoor.
    —————————————–
    Ik ben een GIGA Lief persoon.
    Ik schrijf Lief of Liefde altijd met een hoofdletter, omdat ik vind dat dit gewéldig mooie woord een hoofdletter verdiend.
    —————————————–
    Dus ben ik eigenlijk best wel een rare.
    Dat is ook weer een deel dat goed past bij mijn karakter.
    Nog even en je weet ales van mij. 😉

  2. Kind vraagt, “wie is Hartelijke Hulk”?
    Breek mij de bek niet open!

    Laten we beginnen met een ‘GIGA Lief persoon’.
    Meer hoef je als Hulk niet te zijn.
    Dit moet een bevredigend antwoord zijn, toch?

  3. Hahaha! Typisch iets voor jou mam!
    Ach, bij mij gaan ze ook wel eens af…
    Tsss… studenten, dan studeren ze en dan zijn ze nog steeds te dom om te weten dat stelen niet mag! XD 😛
    De mensen bij ons in de bieb raken inderdaad snel gestresst!

    Xxx

    (wie is hartelijke hulk?)

  4. Ik lig helemaal in een deuk hoe je dit beschreven hebt.
    Volgens mij, en Hulken kunnen dat weten, ligt het aan je naam KAKELBONT
    Die maken altijd veel lawaai en maken het vaak bont.

    Ga a.u.b. zo door!

  5. Ik zal de winkelpoortjes de komende tijd goed in de gaten houden. Als ze gaan piepen, weet ik haast zeker dat jij mijn kleine stadje bezoekt en dan zal ik mezelf bekend maken, goed?

    • @ Janny: van jouw kant begrijp ik het zeker. Ik zat met mijn oren te klapperen toen ik de proletarische ‘tips’ las. Tassen doorzoeken lijkt me al helemaal niks.
      Vanmiddag kwam ik erachter wat de oorzaak van het op tilt slaan van de veiligheidspoortjes was. Mijn eigen schuld. Ik leverde de tijdschriften in. Haalde de tijdschriften uit de plastic mapjes. Daarna legde ik de tijdschriften terug in de tijdschriftenkast en de mapjes terug in de mapjesdoos, want ja, ik moest toch die kant op. En 5 minuten later had ik nieuwe leesbladen gepakt en… stopte ze terug in dezelfde plastic mapjes die ik net had ingeleverd. Dat was te snel voor de computer, vertelde de BiebMiep. Nu mag ik nooit meer mijn eigen geleende materialen terugleggen. Nou, daar kunnen we allemaal prima mee leven!

      @ Margreet: dankje.

      @ Incinta: strak plan!

  6. Geestig verhaal (en de rinkelende bellen verrassen mij ook helemaal niet als jouw trouwe bloglezeres), maar met ontsteltenis kennis genomen tot de vuige streken waartoe studenten zich verlagen om een boek te stelen. En ik kan me voorstellen dat je het vreselijk vond om de tassen te doorzoeken, Janny!

  7. Nou, je bent overduidelijk een tiepje waarbij de bellen gaan rinkelen! Ha, ha.
    Als biebmiep geloof ik ook niet in mensen die het alarm laten afgaan. Er is altijd een aanwijsbare reden, als je goed gaat zoeken. Dus ik kan jouw biebmevrouw wel begrijpen.
    Op de hogeschool is het echt vaak genant. Er zijn toch best veel studenten die boeken proberen mee te nemen om ze te houden. Ze scheuren codes af of verpakken het boek in alu.folie of ze stoppen het tussen andere geleende boeken. Om dan de tas en de spullen van iemand te moeten doorzoeken is geen pretje. Eigenlijk vond ik dat altijd vreselijk.
    Nu is dat natuurlijk niet te vergelijken met jouw verhaal, hoor. Uiteraard was jij ter goeder trouw, dat snap ik. Maar ik wilde toch een lans breken voor de biebmevrouwen onder ons!
    Groetjes,
    Janny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *