Vitamine C

‘Je ziet er al minder verlopen uit dan de vorige keer,’zegt Vriendin. Dankbaar neem ik haar compliment in ontvangst. Want eerlijk = heerlijk. Ik loop achter haar aan naar binnen, want vandaag doe ik ff een bakkie bij haar. Vriendin woont wel/niet in ons dorp. Geen van beiden houden we van vaste afspraken, dus zien we elkaar soms 3 x per week (‘your place or mine?’) en daarna gerust 3 weken niet. Want vrij = blij. 

In de kamer plof ik neer in een stoel; C. loopt naar de keuken voor koffie. Handig: de trommel met boterkoekblokjes staat al hapklaar op tafel. Zonder deksel. Veel te vermoeiend om elke keer die deksel erop en eraf te doen. We eten toch door tot de trommel leeg is, dus waarom extra moeite doen? ‘Je eet toch niet al stiekem van de blokjes, hè?’ informeert Vriendin vanuit de keuken. Ik zeg niks want mijn keurige opvoeding heeft me geleerd niet te praten met volle mond.

In de keuken klinkt een hoop lawaai, gerinkel, veel gemopper en tot slot het geluid van vallend serviesgoed op een plavuizenvloer.
‘Wattizzer stuk?’ vraag ik.
‘Oh…een mok.’
‘Zal ik ff veger en bl…’
‘Nee, jij blijft zitten!’
‘Oké.’ (Ik doe altijd precies wat zij zegt.)
‘Wil je melk in je koffie?’ Niet te geloven. Zij declameert uit het hoofd in vloeibaar Engels met gemak tien minuten de voice over van Discovery Chanel (beroepsdeformatie), maar onthouden wat ik in mijn koffie wil, is er niet bij. ‘Graag,’roep ik, in de hoop dat ’t deze keer blijft hangen.

Billie de Border rekt zich uit en legt zijn hondenkop op mijn knieën. Ik kriebel ‘m zachtjes achter z’n oren. Hij me hemels aan; zijn ogen halfdicht (halfopen voor de optimisten onder ons). Hè hè, daar is C. met de koffie. ’t Werd anders wel tijd. Billie zijgt neer op mijn voeten en reken maar dat hij daar bovenop in slaap valt.

Vriendin grabbelt een blokje boterkoek uit de trommel, gooit ‘m omhoog en vangt ‘m met open mond op. Zo, daar heb ik niet van terug. Zelfs pannenkoeken flikkeren bij mij op de grond als ik ze in de lucht probeer om te keren. Lenigheid baart kunst, dus ik onderneem wel een poging. Mond open, gooien, opvangen… mis. Het blokje valt op de grond en Billie springt overeind en hapt het koekje naar binnen. Op! ‘Billie lay down!’ roept C. Mopperend spring Billie op een bank, legt zijn kop op het kussentje, laat een boer en valt in slaap.

Waarom voel ik me bij Vriendin altijd zo thuis?

5 thoughts on “Vitamine C

  1. Ik was een heel rijk mens, ik had namelijk twee “vitamine C” vriendinnen. Helaas is één van de twee verleden jaar overleden en ik mis haar nog steeds verschrikkelijk. Wees dus inderdaad maar heel zuinig op je vriendin. “Echte” vrienden zijn heel zeldzaam!!!

  2. Klinkt heerlijk! Ik wens dat ik een Vitamine C. had! Waarom je zo heerlijk ontspannen bent daar? Omdat je kunt zijn wie je bent en er iemand is die voor jou zorgt en andersom. Soms word ik er zo moe van dat alle initiatief bij mij vandaan moet komen. En denk ik; ‘Dan laat ik niets van me horen, kijken wanneer ze belt’, dan betekent dat dus 100% kans dat ik niets hoor. Alleen verontschuldigingen bij toevallige ontmoetingen van; ‘O, ik moet echt weer eens wat met je afspreken.’ Tot de tijd dat ik een echte vriendin vind, geniet ik gewoon mee van jouw Vitamine C. of jouw verhalen!

  3. Dat klinkt goed en lekker vertrouwd. Heerlijk. Ook ik ben rijk en gezegend met zulke vriendinnen en een hele lieve zus! Brrrr, zonder hen zou het leven lang zo leuk niet zijn.

  4. Wees maar blij met je Vitamine C! Echte vriendinnen zijn onbetaalbaar!
    Ik heb er een paar en die zijn me zeer dierbaar.
    En het is toch gewoon eens heerlijk om lekker te beppen en “onder ons” te zijn met je beste vriendin?
    Groetjes,
    Janny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *