Herrie in de bieb

 

Met een heidens kabaal maak ik mijn entree. Jemig, slaat dat systeem ook al op tilt als ik naar binnen wil? De Biebdames die zojuist nog van een kort relaxmoment zaten te genieten, staan al rechtovereind naast hun stoel. Eén blik in de richting van de beveiligingspoortjes zegt ze meer dan genoeg: oh nee, daar heb je háár weer! Ze zien het bij voorbaat niet meer zitten. Zo’n haast als de laatste keer hadden om bij me te komen, zo traag zijn ze nu. De dames wisselen blikken van verstandverhouding. Eén gaat de theekopjes afwassen, nummer twee duikt in een boekenkast. 

 

‘Goedemiddag,’zegt nummer drie tegen me. Nou ja, dat meent ze niet echt, natuurlijk. Met enige achterdocht kijkt ze toe welke boeken ik inlever via de computer. Een biografie van Desmond Tutu, check. Een bladerblad, check. En de  trtrtrthriller “The templar legacy”, die niet checkt. In plaats daarvan klinkt er het geluid van een schoolbel en verschijnt er een rood vlak op de computer. Alleen een trilfunctie ontbreekt nog. Zonder waarschuwing wordt het computerscherm zwart. De medewerkster kijkt me aan alsof ik een wonder heb verricht. Een catastrofaal wonder.   

 

Zij drukt op enter. Op ‘t scherm gebeurt niets. Nog eens enter, weer niets. Control, alt, del, doe ik. ‘Nee!’roept ze in paniek. Maar voila, laat het ook eens meezitten: het oude scherm keert terug. Goed hè? De medewerkster maakt een blazend geluid alsof ze zojuist aan de dood is ontsnapt. ‘Neem een stoel van uzelf,’bied ik aan. Gelukkig, ze kan nog lachen. Het boek is niet over tijd… niet door mij achterover gedrukt… niet gereserveerd… niet van een andere bieb…tsja…Het raadselboek draag ik aan haar over. Sterker nog: ze mag het houden.

 

Je kan veel van me zeggen, maar niet dat het mij aan doorzettingsvermogen ontbreekt. Ik zoek en vind nieuwe boeken en het scannen achter de computer lukt zonder fratsen. Dan komt het onvermijdelijke. Zwaarmoedig kijk ik naar de beveiligingspoortjes. En naar het hoge wit gekalkte plafond. Hmm…het moet te doen zijn, peins ik. Zo onopvallend mogelijk gluur ik in de richting van de biebdames: ze zijn druk bezig en letten niet op mij.

 

Dit is mijn kans. Zachtjes loop ik op de poortjes af. De plastic zak met boeken stevig in twee handen. Voetje voor voetje kom ik dichterbij de uitgang. Nog een laatste blik op de medewerksters…ja, NU! Twee handen zover mogelijk boven mijn hoofd houdend, til ik de boeken één meter boven de poortjes uit.

 

‘Wat bent u aan het doen?’klinkt het streng achter me. Ik schrok m’n eigen de schompes. ‘Ik wil alleen maar naar buiten lopen zonder dat ‘t luchtalarm afgaat,’ zeg ik. ‘Ik schrik me wezeloos van dat geloei. Net of ik iets fouts heb gedaan’. Ik kijk er een beetje gekwetst bij. Dat kan ik best als ik dat wil. ‘Loop eerst maar door de poortjes,’zegt ze nors. Oké, als zij van kolere herrie houdt, moet ze ‘t zelf maar weten.

 

Het geloei van het alarm is niet van de lucht, en wekt ieders belangstelling. Andere bibliotheekbezoekers drommen als ramptoeristen om mij en de BiebMiep heen, blij dat er enige turbulentie in dit slaperige dorp is. Ondertussen ga ik weer over de tong: Zie je, dat is zij van Kakelbont, ze zal weer niks hebben.

 

De BiebMiep bestudeert mijn klantgegevens in de computer. De arme vrouw tuurt zich suf. ‘Ik weet het niet,’zegt ze, ‘alles ziet er normaal uit.’ Behalve u, hoor ik haar denken. Ze is teleurgesteld dat het beveiligingssysteem haar zó in de steek laat. Toch kijkt ze er opvallend lenig tegenaan, want ze zegt: ‘Weet u wat u doet? Loop maar gewoon met die boeken zover mogelijk boven uw hoofd door de poortjes naar buiten.’ 

En dat doe ik. Geruisloos.

3 thoughts on “Herrie in de bieb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *