Hangoudje

Op één meter na mis ik de pont en parkeer mijn kameel tegen de kerk. Ik loop naar boven, naar ’t overdekte uitkijkpunt (groot woord.) Vandaar af kun je breeduit over de Lek kijken. Het is de favoriete plek van de plaatselijke hangoudjes.

Een oudere man zit op het leugenaarbankje. We knikken elkaar gedag. Een straf is het niet, de pont missen. Ik kijk naar de rivier. De zon doet af en toe ’t water schitteren; meeuwen krijsen; een enkele aalscholver dobbert op de golfslag; een binnenvaartschip vaart voorbij; in de verte de Brienenoord; water dat klotst tegen de ka…

‘Verveelt nooit, hè?’zegt de oude baas.
‘Nee,’zeg ik, ‘er is altijd wel wat te zien.’
‘Vroeger…,’begint de man, ‘…vroeger werkte ik aan de overkant, bij Smit, en altijd als ik overvaarde dacht ik,  als ik later met pensioen ben, ga ik s‘ochtends daar zitten – waar ik nu zit – … dan ga ik om 11 uur een borrel innemen bij Schippers… en daarna warm eten bij de vrouw. En dan ’s middags nog iets met haar ondernemen.. of een stukkie fietsen met mijn zoon. Maar ja.. ,’hij maakt een wanhopig gebaar met zijn handen. ‘..maar ja…vier maanden geleden is mijn vrouw overleden…’ Hij zwijgt even en haalt zijn neus op. ‘…en ziet u…vorig jaar mijn zoon.’

Beschaamd over zoveel emoties tegenover een vreemde, staart hij naar zijn gele klompen. ‘En nou…,’zegt ie, ‘…nou mot ik ook nog 12 kilo afvallen van de huisdokter.. ’t is een dokteres…nou mag ik geen koekie meer bij de koffie, geen toetje na ‘t eten, geen borreltje meer…’ Hij haalt langdurig zijn neus op. Voelt in zijn broekzakken, zijn jaszakken, klopt op een borstzak…’zakdoek vergeten… ook dat nog…net nu ik hier sta te janken als een… als een… oud wijf.’

‘U mag de mijne wel hebben,’zeg ik, ‘hij is schoon.’ Ik diep de zakdoek op. Hij kijkt me heel even aan. ‘ Weet u ’t zeker?’  ‘Ja hoor,’zeg ik, ‘boerenzakdoeken genoeg.’ Hij pakt de zakdoek aan en snuit zijn neus, waarbij hij net zoveel geluid maakt als de SS Rotterdam bij vertrek. Hij veegt zijn neus af. ‘Bedankt,’zegt hij. ‘Graag gedaan.’

We zeggen een tijdje niets. De stilte voelt een beetje ongemakkelijk.
‘Daar is de pont weer,’zegt hij ten overvloede.
‘Als ik u was, zou ik die dokter zelf 12 kilo laten afvallen,’zeg ik.
‘Zou u denken?’
‘U heeft nu toch wel wat anders aan uw hoofd?’Hij knikt bedachtzaam bij het idee. ‘Ja, dat kun je wel zeggen, hè?’ Ik knik.
‘Het beste met u meneer.’
‘Nog bedankt voor de zakdoek, mevrouw.’
‘Daar had u me al voor bedankt, hoor.’ Hij lacht even.

Vanaf de ka zwaait hij me met mijn eigen zakdoek na. Helemaal tot de pont aan de overkant ligt. Nog nooit heb ik zolang plezier gehad van een zakdoek.

6 thoughts on “Hangoudje

  1. Hey! Ik had gisteren echt een reactie getikt, maar ik heb blijkbaar iets fout gedaan, want hij staat er niet…. hmmm!

    Maar goed, ik wilde dus zeggen dat ik het helemaal met je eens ben. Laat die man lekker genieten van het weinige waarvan hij nog kan genieten….

  2. Och wat een ontroerend verhaal. Ik denk dat ook de man veel plezier van zijn zakdoek heeft. Hij zal ongetwijfeld wel terugdenken aan je gesprekje met hem en je lieve gebaar.
    Liefs,
    Janny

  3. Ik zou spontaan mee gaan huilen, zo zielig zijn verhaal en dan moet je je ook nog iets lekkers ontzien. Gelijk heb je door te zeggen dat hij wel wat anders aan zijn hoofd heeft. Hoop dat hij zich lekker vol stopt als hij thuis komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *