Stofzuigen bij een buurvrouw

’s Ochtends was er werk aan de winkel. Héél veel boodschappen kopen, echt tassen vol; mijn boodschappenlijstje was zeker 80 cm lang. Met twee overvolle winkelwagentjes liep ik naar de kassa, waar wonderwel niemand achter mij in de rij wilde staan. Tijdens het uitladen van de inkopen op de kassaband vroeg ik mezelf af wie deze berg voedsel toch ging opeten. Daarna: volle kracht vooruit naar huis.

 

Laadde ik voor de deur de boodschappen uit, kwam een buurvrouw op me aflopen. Of ik haar benedenverdieping wilde stofzuigen. Ze keek naar de volle tassen in mijn handen en zei er meteen ‘meteen’ achter. Ook vreemd, dacht ik, ik ben zelfs nog nooit bij haar binnen geweest. Maar ja, zelfs een assertief persoon als ik kan niet altijd nee zeggen. ‘Laat je tassen maar op de stoep staan, dat kan nog in een dorp.’ Het was geen voorstel van haar kant, maar een instructie. Aarzelend liep ik de buurvrouw achterna. Ik keek nog even achterom naar de tassen midden op de stoep. Stel dat iemand daar zijn nek over brak…De buurvrouw vroeg waar ik op stond te wachten? Bij haar binnen moest ik mijn schoenen en jas uitdoen, want daar stond de ze op. Slechts figuurlijk gelukkig. Zelf trok ze macrobiotische gehaakte huisslofjes aan. ‘Daar staat de stofzuiger,’wees ze. Om te demonstreren dat ze zelf niet lui van aard was, stak ze de stekker van de stofzuiger in een stopkont.  

 

 

Ik zoog, én zoog… er kwam geen ein-de aan. De kamer werd steeds groter. Zij en ik wonen in hetzelfde type huis, maar bij haar pasten er toch zeker wel tien campers in. Het zuigen duurde uren, helemaal onpasselijk van moeheid werd ik ervan. Brutaal zei ik dat ik stopte en trok de stekker eruit. Daarna probeerde ik naar huis te lopen, maar mijn laarzen voelden zo vreemd zwaar, zoals je af en toe weleens in een droom hebt. Hoe ik mijn eigen voordeur haalde? Ik weet ’t nu nog niet. De buurvrouw liep met me mee.

 

Niet dat ze hielp met boodschappentassen uitladen, ben je gek! Het sjouwen liet ze aan mij over. Jemig, wat erg! Het bitterkoekjesijs was gesmolten en lekte uit de tas op de grond. Oh, oh, die verspilling! Ik wilde huppetee het tweede pak ijs in veiligheid brengen door ‘t snel in de vriezer te gooien, maar de buurvrouw wilde per se een  praatje met mij  tegen mij houden. Ik was zó moe, ik wilde al dat lekkers nog uitladen en opbergen, en ik mocht nog een kleed wegbrengen naar de stomerij, en…zó moe…

 

Ik ging tegen het tuinhekje aan staan, waardoor ik een steuntje in de rug had. ‘Nu wil ik echt naar binnen,’ zei ik, ‘want Bella moet plassen en ik wil de dode blaadjes nog van mijn plant knippen.’ Het stofzuigermens lulde gewoon door. Ik hield ’t niet meer. Mijn ogen werden zo zwaar en ’t was net of dat zuigmens steeds groter werd en ik ietsjes kleiner. Wat een geluk dat ons tuinhek veel groter was dan anders. Normaal kwam het maar tot kniehoogte, maar nu kon ik er met mijn hele lijf tegenaan leunen. Tel je zegeningen, Kakel! Ja, die had ik hard nodig bij deze zwetsende vrouw. Mijn oogleden kon ik nauwelijks openhouden. Ik vocht tegen de slaap maar verloor…allebei mijn ogen vielen hartstikke dicht. Toen werd ik gelukkig, wakker. 

 

 

 

5 thoughts on “Stofzuigen bij een buurvrouw

  1. Ik vraag altijd aan Hulkinnetje als zij vraagt of ik even wil stofzuigen, “is er nog wel stof om te zuigen”?
    En dan is steevast haar antwoord, “dream on”!

    • @ Ha Hulk. Manlief vraagt vaak: ‘wil je koffie?’ Dan wacht ik altijd even met antwoorden, want als ik ‘ja’ zeg, zegt hij:’…zetten?’ Allemaal hetzelfde 😉

  2. Wat zul jij moe zijn geweest, toen je wakker werd, om dan te constateren, dat je nog moet beginnen aan de boodschappen, stofzuigen e.d..:-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *