Een stille aanbidder

‘Hé, daar heb je dat konijn!’ roept een meneer op een fiets. Hij wijst naar iets in de tuin. Wel snotver…is Bella me weer sneeky achterna gelopen, dat geraffineerd stuk knaagdier. Als ze ergens een luchtgaatje ziet om het ouderlijk hok te ontvluchten zal ze ’t ook niet laten. Heel de benedenverdieping heeft mevrouw tot haar beschikking, evenals een royale achtertuin, maar ze wil aldoor méér. Net een generaal met expansiedrift. Ik jaag madam meteen weer terug naar binnen.

 

Dan pas dringen de woorden van de fietser tot me door. “Daar heb je dat konijn”? Dan moet Bella over de tong gegaan zijn. Maar deze meneer ken ik helemaal niet. Hebben wij wellicht een gemeenschappelijke kennis?      

 

De fietser stopt omdat hij liever niet geplet wil worden door twee elkaar passerende bussen. ‘Dat was toch Bella hè…die altijd op een kattenbak plast?’ KNAL! Dat was mijn kluts. Die viel op dek. Hoe wéét die man dat? Blijkbaar kan hij gedachten lezen want boven de busherrie uit, roept hij:‘Ik lees altijd je blog!’Er maakt zich een groot geluksgevoel van mij meester, gevolgd door een lichte verwarring. Waarom weet ik daar niks van? ‘Soms lig ik onder mijn bureau van het lachen,’roept hij vrolijk verder. 

 

Zodra de bussen gepasseerd zijn, horen we vanachter de voordeur een luidruchtig: Pats! Boink! Pats! Boink! Dat is Bella die wil laat weten dat ze ‘t met de gang van zaken niet eens is, en dankbaar gebruik maakt van de holle ruimte van het luik onder haar achterpoten. ‘Doet Bella dat?’ vraagt de bloglezer verheugd. Ik knik, dat doet Bella,ja. Wat is daar zo leuk aan? Hij mag haar wel twee weken lenen als wij op vakantie zijn. ‘Wie bent u ?’vraag ik met een goed verborgen ochtendhumeur. Ineens krijgt de fietser haast. Plankgas gaat hij er vandoor. ‘U kent mij niet!’ roept hij tot mijn grote frustratie nog even achterom. Ik weersta de neiging om “sta stil of ik schiet!” te roepen. Helaas, een diepte interview zit er niet in.

 

Bella heeft dus een onbekende, stille aanbidder. Ik ben er helemaal infuus van. Het knelt als een steentje in mijn schoen. Maar ik weet er wel iets op: mevrouw Konijn krijgt geen eten totdat ik weet wie die onbekende bloglezer is. PATS! BOINK!

 

 

6 thoughts on “Een stille aanbidder

    • @ all: bedankt dat Bella’s gezondheid jullie zo aan het hart gaat. Geen stress! Mevrouws buikje wordt tijdig gevuld. Mocht ik haar vergeten, dan herinnert ze mij daar wel aan. Nog een extra bedankje voor Margreet. Echt een geweldige tip!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *