Auto kwijt

Sjouwend met boodschappentassen word ik aangeklampt door een oudere vrouw. Op een toon vol deernis zegt ze: ‘Mevrouw…ik… eh…weet niet meer waar mijn auto staat.’ Beschaamd buigt ze haar hoofd. ‘Weet u nog naar welke winkel u wilde?’vraag ik. Links en rechts noem ik er wat op, maar alle keren schudt ze haar hoofd.

‘Zullen we in mijn auto een paar rondjes rijden?’ Ja, dat vindt ze een goed idee, want om nou vijf parkeerterreinen af te struinen… ‘In wat voor auto rijdt u?’ vraag ik, denkend aan een Suzukietje. Nee, aan discriminatie op het uiterlijk doen de Kakelbontjes niet mee. De dame rijdt in een rode golf. Als ze ‘m vinden kan dan.

Op parkeerterrein één staat niets. Althans, bergen auto’s, maar niet de hare. Op twee: ook niets. Drie en vier: noppes. Nadat we op parkeerterreinen 5 ook haar auto niet hebben kunnen vinden, kijkt ze alsof het einde der tijden is aangebroken. Ik gluur stiekem opzij. Ze ziet er verzorgd uit: paars krulhaar, nette dracht, ietsje lippenstift… Zou ze seniel zijn? Dat ze op de fiets gekomen is. Nou ja, dat kAn toch? Zucht, hoe los ik dit op? Ik zet haar gewoon uit de auto.

Plots, pang!, krijg ik een ingeving. ‘We kunnen nog bij de bieb kijken,’zeg ik.  ‘Bij de bieb…’zegt ze een beetje dromerig… Ineens veert op: ‘Ja, ik weet ’t weer! Ik moest naar de bieb! Mijn auto staat bij de bieb!’ Zegevierend kijkt ze me aan. ‘Oh,oh,oh, ik was al bang dat ik dement begon te worden. U zult wel gedacht hebben…’ ‘Nee hoor,’ lieg ik beschaafd. ‘Kijk,’ wijst ze, ‘daar halverwege staat ie.’ Bij een rode golf zet ik de auto stil.

‘Mevrouw…,’zucht ze, ‘sorry dat ik u lastig heb gevallen. Sinds mijn man is overleden ben ik constant de kluts kwijt. Ik leg de koekjes in de vriezer en de broodjes in de koektrommel; om te weten welke dag het is moet ik op teletekst kijken. Bedankt, mevrouw, voor uw hulp. Zal ik u iets voor de benzine geven?’ Haar hand gaat richting de rits van haar tas. ‘Nu beledigt u me een beetje,’zeg ik. Het arme mens schrikt zich te pletter. Wordt ’t haar alsnog teveel. ‘Heeft u een papieren zakdoekje?’ snottert ze. ‘Nee, maar wel 2 mouwen,’zeg ik. Ze giechelt. ‘Als ik even tussen uw benen mag graaien?’ Ze kijkt diep geschokt. ‘Ik wil alleen het dashboardkastje maar openmaken.’ ‘Oh.’ Ik scheur een vel keukenpapier van de rol en geef ‘m aan haar. ‘Wilt u de rest van de rol ook nog volsnuiten?’ bied ik aan. Ze schiet in de lach. ‘Wordt het toch nog gezellig op ‘t laatst,’grapt ze mee.

Ze stapt uit. Bij het achteruitrijden schampt ze nog net geen boom; voor ’t gemak vergeet ze dat verkeer van rechts voorrang heeft; en via de ingang van het parkeerterrein rijdt ze naar buiten. Verder is ze helemaal gezond!

7 thoughts on “Auto kwijt

  1. Via Hulk zijn weblog kom ik hier bij jou eens kijken.. je schrijft gezellig weg!!
    Heerlijk geschreven en goed gedaan om zo met mensen om te gaan.. ik zie het helemaal voor me.. wat een lief mens.
    En al lezend schoot ik weer in de lach.
    k moest denken aan die keer dat ik het halve dorp liet mee zoeken naar een van onze kinderen die toen iets van tweenenhalf was.
    We fietsten heel wat straten door en langs het water. Totdat ik ineeens besefte dat ik hem op bed had gelegd voor een middagslaapje….

  2. alsof ik mezelf zie, tijdens mijn zwangerschappen.
    in paniek mijn man gebeld: ‘mijn fiets is gestolen!’
    waarop ik het antwoord kreeg:
    ‘je bent met de auto, muts!’

    je hebt een goede daad verricht.

    • @ all: bdnkt voor de complimenten.

      @ Hanneke: dan zal ik maar niet bekennen wat ik nA de bevalling heb gedaan. Of toch maar wel. Mijn Kind (nog een baby) met wandelwagen en al voor de deur bij de bakker laten staan. Zelf liep ik al bij de C1000 aan de overkant… Niet verder vertellen!

  3. Ik herken vrouwtje helemaal uit mijn periode van een burnout.
    Je hebt het gezellig beschreven Mrs Kakelblont.
    Jij bent ook HARDSTIKKE LIEF!

  4. Ach gut, het arme mens. Het valt ook niet mee om ineens alles in je eentje te moeten doen en onthouden. Gelukkig is er dan op het juiste moment, iemand als jij, om haar weer een beetje op gang te helpen.

  5. Heel herkenbaar van die mevrouw, ik heb ook wel gehad dat ik heel afwezig ben in tijden van enorme stress. En het verliezen van je man lijkt me megazwaar. Lief van je dat je haar opving.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *