9 thoughts on “Paniek in het Pand

  1. Hahaha, door jou stukje zijn Hans en ik nu ook volop herinneringen aan het ophalen! Ook dat is natuurlijk nog een zeer positief punt van die goude tijden, we hebben er allebei een dijk van een man aan over gehouden! Hans zit nu heel de tijd te verzinnen hoe Arie van de postkamer ook alweer van zijn achternaam heette, maar we kunnen er niet meer opkomen. Dus please help…. Weet jij het nog?

    • @ Myra: ff diep in mn heugen gegraven (mijn harde schrijf raakt almaar voller). Volgens mij heette hij Arie Hoek.
      Wat vond je dan van van Driel? Stonden BJ en ik in de postkamer in de archiefkluis, kwam hij steeds om ’t hoekje kijken of wij wel met ons werk bezig waren. Zei ik tegen van Driel (variant op Jeroentje poep aan m’n schoentje): ‘Van Driel, poep aan je hiel.’ GIFTIG dat ie dan werd! Ging ie naar Huybers, dat ik dat niet meer mocht zeggen. Zei ik: ‘Van Driel puntje puntje puntje hiel. Mocht ook al niet, hahaha!

  2. Oh, hahahahaaa! Ge-wel-dig verhaal. Bedankt, je hebt me weer een goede lach bezorgd vandaag. (En herinnering aan een soortgelijk voorval dat ik eens heb meegemaakt op kantoor.) Wie weet schrijf ik er binnenkort wel een blogje over 😉

  3. Eens docent, altijd docent: peace = piece (sorry! of was het een grapje?)
    Werd je ontslagen? En draag je nooit pumps? Ik draag het liefst pumps met HOGE hakken, haha. Het kostte wat doorzettingsvermogen rond mijn 21ste, maar het geeft zo’n heerlijk gevoel om op stelten de wereld te zien.

  4. Nou, ik begrijp dat je niet accuut dismissed werd?
    Maakte mr. Wrong zijn naam niet waar in ieder geval.
    Weer een hilarisch verhaal, hoor! Je hebt echt een talent om in de verkeerde situaties verzeild te raken.
    Liefs,
    Janny

    • @ Janny: nee, ik mocht blijven. Aardig he? Ja, hier kon ik echt niets aan doen, vind je ook niet? Had Wrong de afspraak verzet.

      @ Margreet: Ja, was een grapje. Ik dacht het combineert wel aardig met bitch by bitch, maar niet dus. 😉 No hard feelings! Ik kan echt niet op hakken lopen. Mijn moeder heeft wel 1000 keer gezegd: “het staat zo elegant, op hoge hakken lopen.” Als ik op hakken loop is er weinig elegants aan. Ik stuikel al voordat ik beide schoenen aan heb. Ik benijd je engiszins. Liefs!

  5. Met tranen in mijn ogen van het lachen zit ik je stukje weer te lezen. Dat waren toch wel goude tijden he, Mir? We hebben daar toch ook wel veel lol gehad. Kan je je nog herinneren dat Hans Lavooy een keer iemand hielp bij de balie (een of andere hoge pief) en dat hij een nietmachine in zijn kontzak had gestoken omdat hij heel de tijd deed of dat een pistool was??? Hoe hij zich toen schaamde en hoe wij toen moesten lachen?
    Die naam van die bank zegt me trouwens echt wel wat hoor, enne… waarom kan ik me die PUMPS toch helemaal niet herinneren?????

    • @ Myra: ja, die gouden tijd wordt wel steeds gouder, heb jij dat nou ook? Eenmaal in Duitse handen werd het al een stuk minder. In dat oude pand was het ’t leukst. Ik was dat helemaal vergeten van Lavooiski, hoe bestaat het! Inderdaad, dat pistool, nou weet ik ’t weer. Heb zo gelachen! En dat er bij Adel een sollicitante zat en dat Lavooi hem opbelde om te zeggen dat hij haar aan moest nemen, omdat hij het zo’n stuk vond? En Adel maar ijzerenheinig zijn gezicht in de plooi houden. Weet jij nog dat er een paar keer een “dame” aan de balie is geweest die beweerde dat ze de achter- achter- achterkleindochter van Koning WIllem de derde was? Er schiet me steeds meer te binnen… Lig ik vannacht in elk geval van plezier wakker, hahaha!

      Die pumps? Zucht. Tussen op hakken lopen en mij is het ook nooit wat geworden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *