Vaderdag

Vaderdag  2002

Struikelend over haar eigen woorden ratelt Kind aan één stuk door. Wat ze aan het maken is  op school! Ik mag het niet verder vertellen, ’t is zwaar geheim. Een geheim voor papa. Maar waar het hart van vol is, loopt de mond van over. Het is zo mooi, en zo lekker, zelf lust ze het ook. Oh, kon ze haar mondje maar stilhouden, maar het zelfgemaakte Vaderdagcadeau brandt op haar lippen.  Een geluk dat de juf van groep 4 dat ingecalculeerd heeft, en het cadeau pas vrijdagmiddag mee naar huis geeft.  

 

Even lijkt ‘t erop dat wij Vaderdag al op vrijdag gaan vieren, maar met kunst en vliegwerk weet ik dit te rekken tot zondagochtend. Dan is er geen houden meer aan. Niks wachten op ontbijt op bed, da-hag koffie. Met zonsopgang springt ze met haar volle gewicht op papa’s brede rug. Eindelijk is het zijn dag, nou ja, háár dag. Glunderend van trots reikt geeft ze hem het cadeau. Het liefst zou ze het nog uit zijn handen trekken om ‘t zelf uit te kunnen pakken.

 

Het papier is eraf, haar spanning stijgt. Het versje erbij zegt ze zó razendsnel op, dat haar woorden grotendeels langs ons heengaan. De laatste zin, het laatste woord, een diepe zucht, pfff, het geheim is volbracht.

 

Maar wat is ‘t? Een eigenhandig geverfd glazen potje waarvan het dekseltje is versierd met een kunstig geknipt kleedje. De inhoud slaat alles: een boterhamzakje met spekkies; heerlijke zachte geel/roze spekkies. Omdat papa zo zo zoet is. Bijna krijgen hij en ik een brok in onze keel ware het niet dat een klein detail roet in de spekkies gooit. In plaats van een zoete spekkieslucht ruikt de inhoud naar iets totaal anders. Het alles overheersende aroma van zilveruitjes.

 

Het zakje spekkies verhuist naar het snoepkastje. Het potje met gedicht blijft eenzaam achter in papa’s nachtkastje. Na enkele maanden komt de lucht van zilveruitjes je tegemoet als je het laatje opentrekt. Na nog langer is de lucht in het kastje niet meer te harden en verdwijnt het potje in de glasbak. Alleen het versje op papier wordt bewaard, wat ook naar zilveruitjes ruikt… Maar  zoete woordjes overwinnen elke lucht.

 

 

 

3 thoughts on “Vaderdag

  1. Ach…. veel te lang niet hier geweest. Ben er vanavond weer eens even goed voor gaan zitten en heb ontzettend genoten. Wat een prachtige blogjes. Hoop weer wat vaker bij je ‘op visite’ te komen. 🙂 Liefs, C.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *