Koekje erbij!

 

Ben ik getuige van een echtelijke ruzie? Een mevrouw is duidelijk boos, scheldt tegen een meneer en maakt zich haastig uit de voeten. De man – pedant, in deftige dracht, onder de indruk van zichzelf, en een eind in de 70 – neemt plaats achter een tafeltje op het terras. Hij kijkt geïnteresseerd naar de lucht. Een dikke grijsaard achter me zit te schuddebuiken van de lach. Zo te zien heb ik iets gemist.

 

De meneer kijkt van de lucht naar mij en knikt vriendelijk. Ik wil best vriendelijk terugknikken, maar voor je ’t weet, vat hij dat op als een aanmoediging en ik loer niet naar mannen. Ik ben op het saaie af zó immens degelijk, je zou er van in slaap vallen. Gatfer, nou geeft ie me nog een knipoog ook. Hij zit rechts, ik kijk strategisch naar links. Twee nieuwe dames arriveren op het terras en gaan kletsend achter een tafeltje zitten.

 

Na tien minuten wachten wil ik koffie. Mèt een koekje. Verdikkeme, waar blijft die luie bediening? Mopperend in mezelf loop ik naar binnen, op zoek naar iemand van het personeel. Ik heb zin met mijn vuist op tafel te slaan. Nou, Kakel, sla je niet een beetje door? Sorry, ik laat me teveel meeslepen door mijn irritatie. Ik ga naar de wc en vul mijn bidon. Nog steeds nergens personeel. Vreemd.

 

Ik loop weer naar buiten. Kijk eens aan, de opdringerige meneer zit naast de nieuwe dames! Ze kijken niet blij.  

 

De zon gaat schuil, en ik hou het voor gezien en loop naar mijn fiets. Eén van de twee dames op het terras springt bruusk overeind en schreeuw boos: ‘Smerige vent!’ tegen de pedanterik. ‘Durf je wel, eervolle vrouwen lastig te vallen?’ Ze zwaait met haar vuist, waarbij haar handtas gevaarlijk in zijn richting zwaait. De andere dame gaat naast haar staan, maar heeft minder lef dan haar vriendin. De dikke grijsaard klapt zo goed als dubbel van de lach. De eervolle vrouw keert zich naar hem om. ‘En u?’ foetert ze, ‘schaamt u zich niet? U zou het voor ons op moeten nemen!’

 

Eensklaps is de man het lachen vergaan. Hij staat op, legt gehaast geld op tafel en draait zich om. In zijn haast botst hij tegen de opdringerige man die tegen de schuchtere vriendin valt. Suiker- en melkpotjes vallen op de grond. De chaos ik compleet. Ik sta gewoon te knipperen met mijn ogen. Wat een terras! Jammer dat ze er niks te drinken bij hebben… 

 

6 thoughts on “Koekje erbij!

    • Hi Janny: dit avontuur (kuch) was van een tijdje geleden, maar ik wist niet of ik het in de rubriek “ik fiets dus ik besta” of in “een oud verhaal nieuw verteld” moest plaatsen. Poeh! waar je als eindredacteur allemaal tegenop loopt. Ik hou het er maar op dat ik ergens een magneet heb die genante situaties aan trekt…

  1. Leuke observatie. Die twee oude heren hadden vast een weddenschap met elkaar afgesloten. Die pedante heeft natuurlijk gezegd dat hij “de vrouwtjes nog bij bosjes kon krijgen” en die grijsaard zit zich vrolijk te maken omdat het hem niet lukt. Mannen! het blijven jongens. ;-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *