Zonnezaad

Een cadeautje hoeft niet duur te zijn om in de smaak te vallen. Als Lief een zakje zonnebloemzaad voor me meenemt, ben ik al blij. Dat gooi ik in een potje aarde en als het eruit ziet als taugé mag het naar buiten. Maar elk jaar weer moeten we strijd leveren tegen inhalige vreetbeesten.

Dozijnen slakkenkorrels hebben we geprobeerd, louter biologische, want die   zeldzame keer dat er een egel in onze tuin rondscharrelt, willen we graag zo houden. Heb je zo’n beest weleens horen smakken als hij een regenworm naar binnen werkt?

Hoe die smerige slijmjurken het telkens voor elkaar krijgen, geen flauw idee. Overdag liggen ze ergens uit zicht, maar ’s avonds komen ze gelijk de Filistijnen, vreten mijn met zorg gekweekte plantjes op en in een tempo waar een haas jaloers op wordt. Elke ochtend zag ik afgekloven kiemplantjes en kaalgevreten stengeltjes. Ik probeerde de slakken te verleiden met ingegraven glazen bier, maar dat bliefden ze niet. Nee, groene blaadjes vinden ze lekkerder. MIJN blaadjes!

Dit jaar zou het anders gaan. Dit jaar zouden er hoe dan ook zonnebloemen in volle glorie bloeien. Op een nacht bedacht ik een plan waar ik denk ik patent op ga aanvragen.

Wij spaarden lege melkpakken en vulden ze met aarde en zonnezaadjes. Ze mochten op de vensterbank staan, waar ze een VIP’behandeling met de plantenspuit kregen. Toen ze groot gegroeid waren, mochten ze naar buiten. Man sneed de bodems uit de pakken (ik wilde dat met klem zelf doen, maar Lief was bang dat ik in mijn rug zou snijden) en plantte de pakken in de volle grond.

 

 Toen werd het oorlog.    

Dagelijks maakte Man na het werk een rondgang door de tuin en checkte alle melkpakken. De enkele slak die zo’n dreigde te beklimmen, was nog niet jarig. Lief greep ‘m bij zijn kladden en gooide hem met een welgemikte armbeweging over de heg van de buren. Hij hield zijn hoofd schuin…luisterde….en hoorde PLONS! Hij knikte voldaan. Het weekdier was in de vijver van de buren beland waar hij ter plekke werd opgevreten door de schillies. Tevreden stapte Lief naar binnen. Man mag dan op zijn werk met miljoenen euro’s geconfronteerd worden, thuis let hij maar wat graag op de kleintjes.

3 thoughts on “Zonnezaad

  1. Nou, hier is weinig medeleven met slakken. Ze zitten hier met hele clans bij elkaar om de planten op te vreten, ze komen er zelfs op de veranda voor geklommen! Dus kieper ik geregeld korrels bij de alle vatbare planten en in de pottten op de veranda. Ik moet mijn symphatieën goed verdelen, dus de slakken hebben pech gehad:-)
    Janny

  2. Ik vind slakken zo mooi met van die zachtjes wuivende hoorntjes en vind het zielig als ze verdrinken. Bij mij vreten ze de hosta’s op en met pijn in mijn hart strooi ik ook soms slakkenkorrels maar liever niet. Kan je niet Afrikaantjes bij je bloemen plaatsen? Daar hebben slakken een hekel aan.

    • @ Margreet: afrikaantjes? My god… Uiteraard vreten ze onze hosta’s ook op, maar dat moet dan maar. Trouwens, het lijkt wel of er door slakkenkorrels alleen maar meer slakken komen. Zouden er tussen slakken ook dwarsliggers bestaan?
      Het ergste is eigenlijk dat ik lege slakkenhuisjes spaar omdat ik ze zo mooi vind… En als een lijster een slakkenhuis stuk slaat op een paal doet ’t zeer aan mij ogen. Denk je dat ik professionele hulp in moet schakelen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *