Groen licht

  

 

 

 

 

 

 

 

 ‘Hallo, ik ben Mirjam en ik heb een fibroom.’
‘Oké, en waar komt u nu vandaan?’
‘Van huis,’ flap ik eruit.
‘Nee, ik bedoel van welke afdeling u komt.’ Ze moet een beetje lachen.
‘Van de afdeling chirurgie.’
‘Wat is de naam van de chirurg die u heeft doorgestuurd?’
‘Geen flauw idee,’ zeg ik, ‘een jongeling met staalblauwe ogen.’ De anesthesist knikt welwillend;  we begrijpen  elkaar. 
‘U rookt niet, drinkt niet, gebruikt geen drugs en bloedverdunners?’
‘Nee…,‘ ik zeg het bijna verontschuldigend. Handig zo’n betrouwbare, saaie doos vrouw als ik. ‘U krijgt van mij groen licht,’ zegt ze. ‘groen licht voor de operatie.’

 

Groen licht? 

 

Wedden dat ze daar in de wachtruimte anders over dachten, nadat ik de complete stapel tijdschriften in zijn geheel van het tafeltje op de grond had laten sodemieteren. Als een mus tussen een setje dominostenen gleden de bladen op de vloer. Alleen omdat ik welgeteld één tijdschrift teruglegde. Eentje maar hè. Wie weet stond er ergens een zwaar artikel in, maar ondertussen gaapte  iedereen me aan. De mevrouw die naast me zat en vanochtend bij het ontbijt een glas azijn had leeg gedronken, schonk me een vernietigende blik. Ik maakte een gebaar van nou ja, ik deed ‘t toch niet expres? Nou en? Zij kon er niet mee zitten. Ook niet met haar kind dat al een kwartier lang in de maxi cosi lag te krijsen. Blijkbaar zat zij helemaal nergens mee. Dat moet toch een zegen zijn? 

 

Een meneer schoot me te hulp en als een partijtje ollekebolleke bouwden we van alle leesbladen een nieuwe stapel. Het laatste nog op te rapen blad lag half opengevallen over de laarzen van de azijndrinkster gedrapeerd. Minzaam keek ze van mij naar het blad dat op haar voeten rustte. Ze pakte het heel voorzichtig vast tussen haar duim en wijsvinger, alsof ik er zojuist uitgebreid op geniest had. Met een opgetrokken neus wilde ze het op de versgemaakte stapel leggen. Ja, nee, nu hoefde het meer. Met een stevig rukje trok ik het blad beleefd uit haar handen. De behulpzame meneer lachte hardop en stak een duim omhoog. Ik grijnsde breeduit. Totdat ik met mijn voet achter het  tijdschriftentafeltje bleef hangen…

8 thoughts on “Groen licht

    • @ Sterretje: nog niet verwijderd. Ik zal het je nog sterker vertellen: ik moet er twee weg laten halen en eentje zelfs door een plastisch chirurg! En volgende week met mijn vader mee…Ik heb maar meteen een 10-rittenkaart aangeschaft.

    • @ Margreet: eentje is al genoeg! Jij kan het weten…

      @ Janny: dankje voor deze bemoediging. Jammer voor je Oudste natuurlijk, maar altijd fijn te weten dat je niet de enige ben. Gelukkig heb ik ook nog een Schoonzus die precies hetzelfde is als ik. Je begrijpt, als wij een enkele keer samen uit eten of shoppen gaan, de mannen thuis hun hart al vasthouden.

      @ Trui: jammer dat je het vraagt, nu kan ik er niet omheen en ik heb nog wel zo mijn best gedaan om het een beetje in het “luchtledige” te laten. Okeej, komt-ie dan: ik stootte mijn knie, viel half op de grond èn – alsof het nog niet erg genoeg was- alle tijdschriften vielen voor de tweede keer op de grond. Oh ja, en de assistent die mijn naam geroepen had, stond al die tijd op me te wachten.

      @ Emilie: hilarisch…? Hmpf. Gelukkig ken ik ook mensen die zoet zijn als een potje honing!

  1. Je doet me een beetje denken aan mijn Oudste. Overal waar ze gaat laat ze wel iets in deze geest achter. Omgevallen glazen, omgevallen verfpotten, omgevallen kralenbak, etc. En ook écht alleen maar als ze er naar kijkt;-) Hi, hi.
    Janny

  2. Hij is weer hilarisch! Die azijnslurpende mevrouw ken ik geloof ik! Volgens mij heb ik haar al jaren geleden eens ontmoet…Of zouden er meer van dat soort zijn? Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *