Ik neem knollen voor Lief

 

Onze achtertuin is een georganiseerde bende, en ik doe er alles aan dat zo te houden. Door Liefs inspanningen staan de laurierboompjes, buxusbollen en halfronde beukenhaag er gelikt bij, en ik wil niet flauw doen, maar netter moet het niet worden. De klusjes die overblijven mag ik doen. Zonder al teveel structuur zwaai ik de hark over de tuin. Kieskeurig ben ik niet: akelei, stokrozen, vingerhoedskruid, zonnebloemen, riddersporen, vrouwenmantel, zenegroen en (oh, alleen die naam al) wildemanskruid.

 

In het voorjaar, als Man en ik samen onkruid rukken – daarbij zwaar in de weg gelopen door Bella –  vraagt hij, wijzend naar een bladrozet: ‘Is dat iets?’ ‘Ja,’ zeg ik dan. ‘Dat worden toch niet van die lange stengels hè?’ ‘Nee hoor.’ Bij “nee hoor” kruis ik mijn vingers, want dan telt de leugen niet.

 

Stokrozen en vingerhoedskruid, Lief gruwt ervan. Ik probeer hem hun schoonheid bij te brengen. ‘Hoor je de hommels bbzzztik-tik-tikken in de hoedjes van het vingerkruid vliegen? En als ze eruit komen, zien ze geel van het stuifmeel.’ Man denkt er het zijne van. Klaprozen? Vindt ie rommel.  ‘Heb je hun zaaddoosjes al gezien? Bovenop zit een kroontje en als je met de stengel schudt – hoor dan! – zijn het net sambaballen.’ De blik van Lief naar mij, ik zal ‘t je besparen.

 

Lief houdt van dahlia’s en gladiolen. Gladiolen mensen, nou vráág ik je… Maar goed, uit liefde poot ik de bollen – die ik minzaam knollen noem –  op een door mij uitgezochte geschikte locatie. Ik  markeer ze met een end hout en geef gul water. Je ziet ze alleen niet vanuit de woonkamer, jammer hè?   

 

Als ik geen zin  tijd heb gehad de uitgebloeide stengels uit de vrouwenmantel te knippen, geef ik ze toch gerust een gieter water. ‘Hoezo geef jij dat dooie gras water?’vraagt Man. ‘Omdat daar kikkers onder wonen, plus nog een grote dikke pad met bulten. Die vinden dat vochtige klimaat fijn,’ zeg ik geheel naar waarheid. ‘Heb je soms van het papaverzaad gegeten?’vraagt Lief achterdochtig. Daar ben je dan mee getrouwd, mensen…  

 

In de herfst: ‘Graaf jij die lange stengels ff uit? Weg met die bende!’ ‘Oké.’ Lief is onder de indruk dat ik doe wat hij zegt, en knikt tevreden. (En maar klagen dat ik nooit iets doe wat hij wil.) Ik graaf de stengels uit en zodra Man zich heeft omgedraaid, schud ik kwistig het zaad in het rond, gelijk een pastoor met een wierookvat. Zo, met die lange stengels komt het volgend jaar ook weer goed.

 

Tuinieren, je kunt het een beetje vergelijken met een huwelijk: het blijft geven en nemen. Ik zal Man krijgen! Stad en boerenland zal ik afspeuren en moeite noch kosten zal ik sparen om een kakelbonte variatie van knollen aan te schaffen. Plus nog een netje uien, want die doen het uitstekend in de grond. Met Sinterklaas zal ik Man alles overhandigen. Liefde…geen kruid tegen gewassen!

9 thoughts on “Ik neem knollen voor Lief

  1. Mooi verhaal, waar ik weer erg van genoten heb. Door alle ellende met web-log ben ik al bijna een maand weblogloos. Correctie: wás ik weblogloos. Heb namelijk besloten niet meer af te wachten totdat web-log de problemen heeft opgelost en te verhuizen naar een stek die ik zelf kan onderhouden: http://nadesplitsingrechtdoor.nl. Hoop je daar binnenkort te zien (je staat al op de blogroll daar).

    • @ Cobi: haai, wees welkom! Jij wil dat ouwe ding liever zelf hebben hè? Heb je dat blauwe emaille (what else?) koffiepotje nog niet gezien dat erop staat. (Niet naar de onderkant kijken want er zit een joekel van een gat in.) Maar jij mag ook wel binnen koffie komen drinken…

      @ Avelanche: wat een toestanden met dat web-log! “Iedereen” is van de leg. Suc6 met je nieuwe plek.

  2. no way, dat meneer B. zich met mijn tuin mag bemoeien, oke grasmaaien en de heg snoeien mag, maar verder….wegwezen!
    en klaprozen, zijn juweeltjes in de tuin, helaas doen ze het bij mij nooit…

  3. Inderdaad een superleuk verhaal en ook heel herkenbaar! Jij zou je overigens erg goed voelen in mijn tuin…zeker sinds Man1 er niet meer is om hem bij te houden is het er een vrolijke chaos. Man2 is nog niet zo ‘van de groene vingers’ dus als er ècht eens gesnoeid moet worden vraag ik Schoonzoon om me te helpen. Maar dat durf ik niet te vaak, zodat het er op het moment weer uitziet alsof Tarzan elk moment met een liaan mijn terras op kan komen zwaaien. Haha, als een soort Man3 dan!

  4. Ha, ha, Mirjam, wat een leuk tuinverhaal. Ik herinner me dat ik ooit Hubbie vroeg wat bolletjes voor me te poten. Toen het opkwam (crocussen) zag ik een lange rechte strook met keurig om de zoveel centimenter een crocusje.
    Maar nu even over de dahlia’s en de gladiolen. Weet jij wel dat die tegenwoordig in de mooiste variëteiten te krijgen zijn? Mijn overbuurvrouw die echte tuinierster is, met open tuin e.d. dus) heeft een dahliaborder waar je je vingers bij aflikt. In mooi op elkaar afgestemde kleuren en in allerlei soorten. En in de andere borders staan achteraan prachtige gladiolen in lila, wit en paars. Zijn wel alleen bij speciale kwekers te koop. Maar dat moet je over hebben voor een goed huwelijk:-)
    Groetjes,
    Janny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *