80 miljoen gele bandjes

‘Nou,’ zegt de huisarts, ‘u bent vandaag al de derde die ik ermee zie lopen. Eerst twee mannen en nu u! Echt,’ verzekert hij me, ‘ik heb zo’n ding nog nooit eerder gezien.’

Een weekje geleden was ik anders ook bij hem voor een mini-ingreep en toen droeg ik hetzelfde bandje. Met een “appelboor” haalde de dokter een plekje boven mijn oog weg voor onderzoek,waar ik een gapende hoofdwond aan overhield. Twee hechtinkjes moesten het lek dichten. Tijdens de ingreep vertelde de huisarts met grote zelfgenoegzaamheid dat hij een hoog IQ heeft, en het geheugen van een olifant dus nooit iets vergeet wat hij eenmaal gezien, gehoord of gelezen heeft.

Maar van de bandjes van de Lance Armstrong Foundation heeft hij niets meegekregen? Djiezz, waar heeft hij de afgelopen zeven jaar gezeten? Weleens van de Tour de France gehoord? Armstrong kent hij toch wel? ‘Oh, die ex-kankerpatient?’ ‘Precies! Ik begin een praatje over de Livestrong armbandjes, waar er wereldwijd 80 miljoen van zijn verkocht, maar heb niet de man zijn volledige aandacht. ‘Mijn bril, …waar is nou toch mijn leesbril?’ mompelt hij. Hij ontsteekt in lichte paniek, tast zijn bureau af, opent en sluit bureaulades, staat op en loopt heen en weer. Ik vind het sneu: hyperintelligent en een wereldgeheugen, maar niet kunnen onthouden wat voor kleins je als  laatst bekeken hebt. Bijna flap ik er: op het toilet misschien? uit, maar ter welkome afwisseling slik ik de woorden in.

Bepaald 2011 is het niet. Koop er gewoon drie; ben je overal vanaf. Hoe haalt hij zonder leesbril de hechtingen eruit? Kan ik het beter zelf doen. Of laat anders maar zitten, ik stik toch al van de losse steekjes. Maar hij heeft beloofd ook nog iets leuks met stikstof te gaan doen. Stel je voor dat hij alles op de tast doet! Loop ik de rest van mijn leven met een gezicht als een verkreukelde krant rond. In een fractie van een seconde schiet de stress naar mijn hoofd.

Met mijn billen maak ik contact met de stoel. Nergens een oneffenheid? Echt iets voor mij om er bovenop te gaan zitten. Ik voel niets. Mijn voeten dan. Voorzichtig beweeg ik ze heen en weer en schrik me te pletter. Ik voel iets onder mijn linkerschoenzool zitten. Het zal toch niet… Oef! wat een mazzel, het is het plastic dopje van een pen! Ik raap de dop op en leg ‘m op zijn bureau. ‘Kijk eens, alstublieft, dat mag vast wel in de afvalbak.’

Ahhh….zijn oog valt op zijn bril (beter dan zijn volle gewicht.) Hij ligt op de deksel van de afvalbak. Ook zo’n uitgelezen (!) locatie voor een leesbril. Opgelucht hijst hij zich in een setje paarse handschoenen, knipt een felle lamp aan  en zet zijn bril op. Een hele geruststelling. Echt een geweldige kerel, onze huisarts. En zo gewoon gebleven.

9 thoughts on “80 miljoen gele bandjes

  1. Hilarisch! Ik heb ook zo’n heerlijk verstrooid exemplaar (nee, niet de bril!) maar wat mij zo gerust stelt is het feit dat hij na elke diagnose vraagt “wat denk je zelf dat het beste is?” En dan natuuriijk mijn suggestie direct omzet in een recept!

  2. So much voor een ijzersterk geheugen. Ik heb ook een IQ van 148, maar dat zegt natuurlijk niks over je geheugen. En zeker niet over de achteruitgang van je kortetermijngeheugen met het klimmen der jaren, in combinatie met algemene verstrooid- en slordigheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *