Beter een verre vriend…

Knibbel, knabbel, knuisje, wie wonen er naast ons huisje? Het zijn Marjolein en Eugene. Veertien jaar geleden kwamen we naast elkaar te wonen. Man en ik dachten in het begin dat ze gewoon wat verlegen of mensenschuw waren, maar op onze begroeting volgde slechts af en toe een knikje; liever keken ze  de andere kant op. Zouden ze wel een Hollandse tong hebben? Ja, want in de tuin hoorde ik ze tegen elkaar praten: 
‘Marjoleineke, je thee wordt koud.’
‘Dank je Eugje, maar ‘t is nog maar net ingeschonken.’
‘Ja maar het koelt sneller af door de wind.’
 

Poepende katten in je tuin…ik kan er een opstel over schrijven, maar onze ruige buurkater Casper kreeg een visum en mocht blijven. Regende het en kon hij zijn ouderlijk huis niet in? Geen nood, naast onze voordeur zat ie droog. 

De jaren verstreken. Casper was niet langer meer de lefgozer van de buurt. Fladderende vlinders liet hij voor wat ze waren en zijn hangbuik kreeg te lijden onder de zwaartekracht. De buurtuin is steevast aangeharkt met alleen blote, kale plekjes. Misschien dat Casper zich daarom steeds vaker opkrulde tussen onze varens? Wij maakten ons een tikkeltje ongerust: lag  hij daar te wachten op zijn naderend eindje?

 

Onverwacht kreeg Man een pril contactmomentje met de buurman. Eugiene probeerde nog het hazenpad te kiezen, maar dat feest ging mooi niet door.
‘Is Casper ziek?’ vroeg Lief, terwijl hij de buurman achterna holde.
‘Laten we het er maar op houden dat zijn gezondheid er niet beter op wordt,’ was Eugenekes bitse antwoord. Zo. Zo. Zo. Zo. Zo. Dat waren veel woorden in één zin!

 

Zaterdag kwam Lief in vliegende vaart ons erf (kuch) op fietsen. Wat een haast, zeg! Zou de vis onderweg van de viskraam naar huis zijn beginnen te spartelen?
‘Schat!’ riep Man, ’leg de champagne koud! Eugene heeft tegen me gesproken. Helemaal vrijwillig uit zichzelf.’ Huh? Ik bevroor waar ik stond.
‘Wat zei hij dan?’ wilde ik weten. 
‘Dat Casper een spuitje heeft gekregen.’
Ach, wat jammer vind ik dat nou…Maar nu is ie in de kattenhemel waar altijd verse speelgoedmuisjes zijn.
Vanwege ons respect voor Casper hebben we de fles met bubbels niet ontkurkt.

10 thoughts on “Beter een verre vriend…

    • @ Broea: eerst dachten ze dat hij een meisje was en doopten hem Julia. Pas maanden later kwamen ze er achter dat zij een hamer en klokkenspel had, hebben haar Casper genoemd en alles maar op zijn plaats gelaten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *