Op dievenpad

Vandaag ben ik met voorbedachte raden uit stelen geweest. Vals hè? Maar ik móest ze hebben. Vergezeld van twee koffiefilterzakjes liep ik op klaarlichte dag de deur uit. Ietsiepietsie nerveuzer dan anders stapte ik op de fiets en met vreselijke haast reed ik er naar toe. Stel je voor dat ik er onverwacht naast zou grijpen! Dan kon ik ze altijd nog kopen, maar doe mij (lefmeid!) maar de weg van van de meeste weerstand.  

 

Aangekomen bij het meest karakteristieke dijkhuis van het dorp, aarzelde ik. Kon ik niet beter  aanbellen en erom vragen? Alhoewel, moet je zien hoeveel ze er van hebben, en hoe royaal ze over het hek heen groeien. En wat over het hek hangt, hoort bij de openbare weg. Toch? Hup, aan de slag.

 

Ik pakte het filterzakje waar “roze” op stond en reikte naar een zaadbolletje. Ik draaide het steeltje rond, gaf een rukje en…los. Er stak een oerdrift in me op, ik wilde meer, meer, meer en bolletje na bolletje verdween in het ongebleekte zakje. Eenmaal vol, pakte ik zakje nummer twee waar “rood” op stond en was ik klaar mijn volgende slag te slaan. Goh zeg, wat was ik lekker bezig! Mijn hand reikte naar een nieuwe verovering, toen een stem achter me zei: ‘Mooi zijn ze, hè, mevrouw?’

 

Jémig… ik dacht dat ik erin bleef!
Van schrik liet ik de zakjes op de grond vallen. De bolletjes  verspreidden zich over mijn voeten en de wind blies de losse zaadjes weg. ‘U hoeft niet te schrikken, hoor mevrouw,’ praatte de man opgewekt verder. ‘Neem er gerust zoveel u wilt. Weet u wat zo fijn is aan stokrozen? Je hoeft er niets aan te doen en elk jaar zijn ze nog mooier dan het jaar ervoor…prachtig, prachtig… nou veel plezier ervan, hoor.’ Wèg liep hij alweer. Zijn houten klompen klosten over de smalle steentjes. Ik was te verbouwereerd om iets te zeggen. Hoe was het mogelijk dat ik de man niet aan had horen komen? Hersteld  van de grootste schrikachtigheid, graaide  ik de  gevallen bolletjes op. Welgeteld vier stuks waren er nog maar over en snel propte ik de zaaddoosjes in een kofiezakje. In mijn haast om weg te komen, raakten mijn ledematen de weg kwijt en struikelend bereikte ik m’n fiets.     

 

Nu zit ik thuis en kijk met een zwaar gemoed naar de zaadjes. Mijn strooptocht zal ongetwijfeld als een rennend vuurtje door het dorp gaan, maar mijn grootste teleurstelling is wel dat ik niet de lefmeid ben die ik dacht te zijn. Had ik ze nou toch maar gevraagd aan de vriendelijke man. Zijn naam doet er niet toe. Ari Boersma. Wat denken jullie? Zullen de zaadjes gedijen?

 

Wil je ook wat zaad? Van eigen kweek hoor, ik wil jullie niet met een schuldgevoel opzadelen. Je kunt kiezen uit de kleur donkerroze, bordeaux en zwart.

 

bloemzaad

 

Dank je wel, Erna!

6 thoughts on “Op dievenpad

  1. Soms doet gestolen goed het echt wel!
    Manlief wil elk najaar naar Intratuin om te oogsten, met redelijk groot succes. Er is dus goede hoop voor jouw eerlijk gepikte zaadjes.:-)

  2. Ik uhh, nou ja… heb ook zaadjes van stokrozen. En niet uit eigen tuin, dus. Ja, helemaal netjes is het niet, maar hé… die dingen vallen gewoon op de grond als je er naar kijkt:-)
    Hopelijk gedijt gestolen goed góed!
    Janny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *