Kriebelkrengen

Iedereen heeft wel een klein jeugdtrauma. Weet je wat de mijne is? Kriebelmaillots. Als klein meisje had ik gloeiend de pest aan die dingen. Ze jeukten gruwelijk en ook nog de hele dag door. Vroeger was alles beter? Vergeet ‘t! De kwaliteit van de maillots was om te schreien. Zonder dat ik er iets aan kon doen, vielen er vanzelf gaten in. Dat maakte mijn moeder pisnijdig: eerst ’s ochtends gezeur dat ik die rotkousen niet aan wilde trekken, en daarna gezever omdat zij de gaten erin moest stoppen.

Ook fijn: werd een maillot te klein dan hing het kruis halverwege mijn knieen. Geeft nix, zei mijn moeder, dat ziet niemand. Bleef ik dan met datzelfde kruis aan het prikkeldraad boven het schoolhek hangen, dan kwam er een loeier van een gat in. Hoe ik het in hemelsnaam voor elkaar kreeg precies in het kruis een gat te vallen? Oh man, mijn maillot zakte ervan af.

Was het dragen van een maillot al een slijtageslag, daar kwam nog de ellende bij dat ik er iets meisjesachtigs overheen moest dragen. Een rok, een overgooier of een jurk. Hartstikke ongeschikte kledingstukken voor wie in bomen en over hekken wilde klimmen. En die kleren pasten voor geen meter bij de rol die ik samen met drie vriendinnen uit een boek speelde. Met elkaar deden de avonturen van “de vijf” van Edith Blyton na, en ik was Georgina. In haar kon ik me uitleven, want net als zij wilde ik liever ook een jongen zijn, maar dankzij mijn veel te nette kleren ging mijn rollenspel naar de gloria. Zeuren bij mijn moeder hielp niet. Ik moest “lief doen” en me “netjes gedragen” anders zou ik nooit een “deftige dame” worden. Nee, vertel mij wat.

Sluw bedacht ik dat panty’s de oplossing waren. Mijn moeder zei dat ik daar razendsnel ladders in zou krijgen. Ik wist wel niet wat een ladder was, maar ik dacht toch: eerst zien en dan geloven. Maar als je moeder geen panty’s voor je koopt…Teneinde raad zette ik ‘panty’ op mijn verjaardagslijstje en ja hoor, ik kreeg een paar van Omalief. Helaas kreeg mijn moeder gelijk: in no-time kreeg ik knollen in mijn nylons.

Nog steeds gaf ik me niet gewonnen. Ik besloot voortaan die kriebeldingen onderweg naar school om de hoek van de straat uit te trekken, en ze pas op de terugweg weer aan te doen. Alleen hebben moeders alles door, hè? Zulke schone kousen na een hele dag school? Nergens een beschadigingen erin….Hoe kwam dat? wilde ze weten.

Toen zag ik nog maar één oplossing: zo snel mogelijk groter groeien en kleedgeld krijgen. Om pany’s te kopen? Néé, spijkerbroeken. Díe zijn pas handig! Tenminste: als je de juiste maat weet tenminste!

15 thoughts on “Kriebelkrengen

  1. Tja eh ga ik je vertellen dat ik vrijwillig maillots en panty’s droeg, want ik had het liefst rokken en jurken aan… maar ben het wel eens die maillots die zaten soms niet lekker bij het kruis… maar verder is het voor mij geen straf geweest…

  2. Weergaloos verhaal. De meeste reacties gaan hier natuurlijk over de medekriebels. Maar aangezien ik daar geen last van heb (ik heb nooit wollen onderbroeken moeten dragen) beperk ik me tot het schrijven zelf. Wat mij betreft ben je er in geslaagd de droefenis van het kriebelding volkomen weg te vagen met je humor.

    Ook een waarheid: als je lekker en goed wil schrijven… trek dan lekkere losse kleding aan, niet iets wat knelt of jeukt. Schrijvers moeten de handen vrij hebben. Ze moeten tikken, niet krabben.

    Dit was mijn krabbeltje. Met respect.

  3. Zeker verdrongen want ik herinner me het niet, die kriebelmaillots. Wel andere dingen zoals vestjes en truien. Aaaaaaargh!
    Enne, ik heb smakelijk gelachen om ‘de juiste maat’. 🙂

  4. Ik heb ze ook moeten dragen, helaas! Ik kan er nu niet eens meer naar kijken dan krijg ik al jeuk. Legging ook prima met laarzen, de oplossing op dit moment of de lekkere 100 den panty. Met zo’n zacht katoenen kruis.
    Sowieso ben ik geen woldragend mens.

    • @ Broea: de eerste keer dat ik je weer zie, zal ik het zachtjes in je oor fluisteren…

      @ Janny: of ik er een dame in ben, laat ik in het midden, maar die katoen maillots zijn een vinding!

  5. ja! ook mijn jeugdtrauma!
    ellendelingen waren het en dan ook nog een kriebeljurk er op….
    gelukkig hebben kindertjes met blauw bloed er ook wel eens last van.

    • @ Broeah: dat méén je toch niet? Echt? Kan ik me niet herinneren. Wel dat je iets anders van me droeg, maar dat ga ik niet op internet zetten. Ter geruststelling van de lezers: het gaan hierbij NIET om een jurk of rok o.i.d.!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *