Een kleinigheidje

Dille en Kamille, Rotterdam

 

‘We moeten iemand hebben die de pakjes voor ons sjouwt’, zegt ze, ‘of zo’n kar. Of we zouden papa mee moeten nemen,’ giechelt ze erachteraan.’ Ik werp haar een koele blik toe en schud mijn hoofd. Waar heeft die arme sloeber het aan verdiend? Plagerig prikt ze in mijn zij, want ze is nog steeds vastbesloten een cadeautje voor hem te kopen, als ze maar wist wát. Nooit hoeft hij wensen en van in de belangstelling staan houdt hij al helemaal niet.

 

Extra gemotiveerd stapt ze Dille & Kamille binnen, een walhalla voor een bakliefhebster zoals zij. Aandachtig bekijkt ze schap voor schap. Af en toe legt ze voor zichzelf iets in het winkelmandje, maar hoe goed ze ook zoekt, nergens ziet ze wat geschikts voor haar vader. ‘Ergens moet toch iets liggen,’ zegt ze strijdlustig. Voor een tweede maal loopt ze met denkrimpels in haar voorhoofd de winkel rond.   

 

Onverwacht zwaait ze vanuit de verte, en grijnst ze naar me. Triomfantelijk houdt ze iets in haar hand omhoog. Het is zo klein dat ik het niet kan zien. Met een zelfvoldane trek op haar gezicht sluit ze aan in de rij voor de kassa, het kleinood in haar hand zodat het niet door de mand valt. Als ze aan de beurt is vraagt ze aan de verkoopster: ‘Wilt u het inpakken? ‘Het is een cadeautje.’ De verkoopster kijkt bedremmeld. ‘Jammer dat het zo goedkoop is,’ verzucht Kind tegen mij, want het is hem wel heel erg gegund, de olijvenprikker.’

 

Schrijfopdracht W.o.W. van Aline
Het woord: aandacht.

6 thoughts on “Een kleinigheidje

  1. Daar zal pa zeker blij mee zijn. Een echte olijvenprikker, op de zijkant gesigneerd door zijn dochter (zo was het toch he?). Whahahahahaha…. geweldig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *