Jong geleerd…

 

‘Mama, ik moet zo nodig.’ Het is te zien. Met een zwaar gefronst gezicht en twee handjes tussen haar benen, staat ze in de ik-moet-zo-nodig-plassenhouding. Toiletten genoeg om in het winkelcentrum haar sluisje open te zetten, maar daar wringt ‘m nou net de schoen: Kind heeft een allergie voor vreemde wc’s. Een keer ging ze op een zelfreinigende bril zitten die halverwege haar plassessie zichzelf begon te verschonen, en sindsdien vertikt Kakeltje-in-de-dop het op een onbekende pot plaats te nemen.   

 

Moet zij dat hele eind in de auto haar plas ophouden? ‘Wat nou als de brug opengaat, mam?’vraagt ze op een toon van iemand die in tijdnood verkeert. Vijf jaar en ze weet precies hoe ze me aan moet pakken. Gevoelig voor haar argument mag ze de bosjes in. Daar staan een paar heel mooie, heeft zij al gezien. ‘Wel wachten tot er niemand aankomt, hè?’ zegt ze op samenzweerderige toon. Zoals gewoonlijk maakt zij van de nood weer een deugd, noem het een aanleg voor een avontuurlijke missie.

 

Ik mag als eerste de struiken in, want spinnen… alleen al van het idee gaat ze hoesten en hoe houd je dan je plas op? Benauwd loert ze om zich heen. ‘Kijk maar naar beneden,’ zegt ik, ‘straks stap je in een hondenhoop. ‘Dit is wel ver genoeg,’ commandeert de doorluchtige hoogheid als ze een geschikte locatie ziet. Ze hurkt neer. ‘Voetjes uit elkaar,’ dirigeer ik, ‘en houd je broek goed naar achteren.’ Ze knikt.

 

Ingespannen tuurt ze naar de grond. ‘Oh mam, kijk daar…een paddenstoel! Daar kan je een foto van nemen,’ roept ze verheugd. ‘Plassen,’ zeg ik; ik sta hier niet voor mijn lol kromgebogen in de bosjes. 

 

Het lukt niet. ‘Moet jij ook niet toevallig?’informeert ze belangstellend. Spijtig schud ik nee. We wachten. ‘Hèhè, daar komt het,’ zegt ze opgelucht. Aandachtig bestudeert ze hoe haar plasje wordt opgezogen door  de grond. Zo aandachtig dat ze naar achteren valt en met haar blote billen in haar plasje terechtkomt. Met een zakdoek veeg ik de houtsnippers van haar billen. Terwijl ze gebukt staat om haar kleding omhoog te hijsen, valt ze voorover. Twee handjes breken net op tijd haar val, maar ze valt wel precies middenin haar eigen plasje. ‘In de auto liggen vochtige doekjes,’ zegt ze hulpvaardig. Hand in hand (!) lopen we terug naar de auto, zij in een uitgelaten stemming en met blozende wangetjes. ‘Maar goed dat ik niet op een vreemde wc ben gaat zitten,hè mam,’ zegt ze praktisch, ‘je weet maar nooit wie erop heeft gezeten.’

 

8 thoughts on “Jong geleerd…

  1. Ben eerst even gaan plassen hoor ;-).
    Wat een enig verhaal en ik zie het ook allemaal voor me.
    Je hebt een hartstikke leuk blog… ga nog wel eens een beetje verder terug in de tijd. Enne… die bloemschikpagina is aan mij besteed, leuk!

  2. De afbeelding op mijn blog bij jouw reactie is een onderdeel van een muurschilderij in West Amerika, waar ik een tijd mte bewondering naar heb zitten te kijken. Van enkele delen heb ik foto’s gemaakt, dit stukje is ook weer een stuk van een deel, dat stukje heb ik bewerkt, ik heb er ook meer kleur aan gegeven, iets wat bij mijn stemming van dit verhaaltje paste. En dit is het resultaat ik ben mij er van bewust dat niet iedereen dit mooi of leuk vindt, maar dat is totaal onbelangrijk voor mij. Als iemand anders het opvalt en het leuk vindt, fijn! Als anderen in bewerkte afbeeldingen kunnen zien wat ik wil zien dan is dat meegenomen, groetjes ( *_*)

  3. Zegt ze tegen me: wat schrijf je goed! Antwoord ze terug: heb je dan weleens bijmkakelbont gekeken!!!

    Tjonge jonge, dit is geen kattepies zeg!

    Nee

    Klopt

    (*_*)

    Leuk dat je mij wilt toevoegen aan je blogroll, ik voel me zeer vereerd, ik ben zo vrij ook jou toe te voegen…

  4. Kakel, ik vind dit weer een verhaal om op te vreten. Voor je het weet zit je hier verdorie mee te leven met iemands hoge nood. Ik zag haar als het ware omvallen, opstaan en weer omvallen. Wat mij betreft mag je zo in de Libelle. Ik heb met enorm veel plezier gelezen hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *