Een frisse neus

Bedenkelijk staar ik omhoog, naarstig op zoek naar een stukje blauw in de lucht. Zie ik niet. Manlief neemt een afwachtende houding aan, maar één ding is zeker: hij gaat. Dat gedoe over een paar spetters, groei op! Hmpf, oké, ik ga mee. Anders moet ik de rest van de dag aanhoren hoe lekker de frisse lucht buiten was (ga op zolder staan, met de ramen wijd open) en hoe gezond bewegen is  (hier heeft ie een punt). Ik neem mijn plu mee. Na amper een kilometer begint het door te spetteren. Mijn pluutje wordt bij de eerste de beste windvlaag binnenstebuiten geblazen. Ik kijk expres niet naar Man, want als hij me uitlacht, grrr. Soms word ik buitengewoon chagrijnig van mezelf. Soms is vandaag.

Manmoedig stap ik door zonder plu. ‘Zet je capuchon dan op,’zegt Man. Nee, nu zal ik genieten van de frisse lucht ook! Ik weet heus wel dat hij Knorretje tegen me wil zeggen, maar wijs houdt hij zijn mond. De regen gaat over in plenzen. Binnen de kortste keren plakken onze spijkerbroeken aan  onze benen vast. Druppels van mijn haar, rollen in mijn nek. Oh, nu word ik pas echt pissig! En nee, we nemen ook niet de kortste weg naar huis! Ik mopper, ik tier, ik raas en steek mijn tong uit naar Man. Hij lacht zich rot; van binnen dan. Snapt niet waar ik me zo druk om maak. ‘Hoeveel duizenden kilometers heb je niet zingend in de regen gefietst en dan maak jij je druk om zo’n klein stukje?’ wrijft hij erin. Nou en? Grrmpf.

De rest van de gezamenlijke wandeling zeg ik helemaal niks meer. Eenmaal thuis mopper ik: ‘Neem jij maar vast koffie, ik ga eerst douchen.’ Boos stampvoet ik de trap op. Kleren smijt ik op een hoop, ik breek bijna mijn nek over de fles doucheschuim en tot overmaat van ramp spuit de sproeier met het  nog koude water niet naar beneden het gootje in, maar omhoog tegen mij. Pissig zeep ik me in. Maar met heerlijk warm water spoel ik me af. Zo lekker die douche. Al mijn ergernis spoelt door het putje. Weer aangekleed ruik ik bij elke traptree dichter naar beneden de koffie beter.  Lief heeft geduldig op me gewacht met de koffie en yes! er staat lekkers op tafel. ‘Ben je weer droog achter je oren?’schatert Man. ‘Pas maar op anders trek ik de pyjamabroek van je kont en zal ik mijn nog koude handen even op je buik leggen.’ Hij grijnst. Zo kent ie me weer.

12 thoughts on “Een frisse neus

  1. Hahahahahaha… een geweldig verhaal. En tussen de bedrijven door voel je wel aan dat hier sprake is van kleine onenigheid en grote liefde. Heel leuk geschreven, ik kom hier elke keer vandaan met een grijns.

  2. mijn citaat (dagelijkse besl……) had ook de jouwe kunnen zijn en dat niet alleen………..,

    jouw verhaal ook de mijn….tja

    mopper de mop, maar het komt allemaal weer goed

    na regen komt zonneschijn

  3. Haha, wat een verhaal… ik had het zelf geschreven kunnen hebben maar dan niet met regen maar met aangroeiende wind… Ik zal er wel net zo chagrijnig bij gelopen hebben toen als jij tijdens deze wandeling. Hilarisch verteld, ik heb genoten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *