PATS! voor Marja

 

Een “ouwetje” als bijdrage voor Marja’s “Potpourri.” 

Als we één ding van Bella hebben geleerd, is het wel om van haar achterpoten af te blijven. Hoe groot de verleiding ook is, niet aaien, niet vastpakken, niet eronder kietelen, want ze verdwijnt gegarandeerd PATS! PATS! stampvoetend uit zicht. Slechts als ze iets ruikt wat haar konijnenneusje behaagt, zet ze haar arrogantie opzij, maar zodra het lekkers op is, is de nijd terug en gaat mevrouw er wederom brommend vandoor. Wij trappen er nog in ook, en ontzien haar achterpoten als ware het Heilige Koeien.

Tijd voor revanche.

Met een onverwacht snelle beweging, tilt Kind Bella op aan haar royale nekvel, en zet haar in een kartonnen doos. Snel, de kleppen dichtdoen, want voor je ’t weet, springt ze eruit. Ja hoor, mevrouw heeft het in de gaten en gedraagt zich als een wildebeest. Hihih, te laat!  Ik help Kind bij het instappen in de auto. Eerst de gordel om, en daarna de gevaarlijk wiebelende doos op schoot. Bella probeert tevergeefs haar tanden in een stuk karton te zetten. Geniepig lachend kijken Kind en ik elkaar aan, en vol verwachting rijden we naar het dorp.

“Kom maar, dan nemen we haar mee naar achteren,” zegt de mevrouw waar we de afspraak mee hebben gemaakt. Zij gaat Kind en mij voor naar een klein kamertje, waar ze zelf op een bank gaat zitten met allebei haar benen op een stoel. “Ik ben er klaar voor!” zegt ze opgewekt.

Dit is het sein.

Kind maakt de doos open, haalt Bella er met een welgemikte greep uit en plant haar bij de mevrouw op schoot. Wild kronkelend beweegt Bella zich in de meest onmogelijke bochten. Mens, blijf met je handen van mijn poten!  lijkt ze te willen zeggen.

De mevrouw echter is totaal niet onder de indruk en houdt Bella’s poten stevig in bedwang. Er kan er maar één de baas zijn en dat is NIET Bella. Het wachten is op het moment dat Bella het ook weet.  Eindelijk staakt ze haar wilde geworstel en blijft ze stil op haar rug liggen. Zwaar hijgend ondergaat Bella de behandeling. Boven haar witte buikje, staan haar twee voorpootjes rechtovereind van stress en schrik. Die hebben zojuist een beurt gehad.

Kind en ik stoten elkaar aan: nu komt het!

De pedicure pakt beide achterpoten van Bella in één hand en zet er de schaar in. Knip, knip, doet het tangetje. Tik, tik, doen de nageltjes op de grond. Bella doet niets. Helemaal niets. Amechtig hijgend laat ze alles over zich heenkomen. Als de klus geklaard is, laat ze zich gewillig in de doos tillen.

Zodra ze thuis uit de doos mag, zet ze er meteen de sokken in, want geen minuut langer wil ze in onze nabijheid zijn. Wild met haar achterpoten in de lucht trappend, zet ze koers naar de tuindeur. Getergd verschanst ze zich in de tuin onder de lavendelstruik.  Als het later begint te regenen, komt ze mokkend naar binnen en gaat in haar hok liggen. Met haar rug naar ons toe. Dat wel.

Bella het Beest heeft sindsdien haar eigen “verhuisdoos.”

16 thoughts on “PATS! voor Marja

  1. Geweldige foto en geschreven over mijn favoriete onderwerp (grijns)! Wat een heersersblik komt er uit Bella’s ogen. Je kan wel zien wie er de bazin is in Villa Kakelbont.

  2. Ik kende het oude verhaal niet dus voor mij is dit ehhhh kakelvers…

    Ik heb er van genoten. Een prima verhaal en herkenbaar ook want hebben we niet allemaal een huisdier met nukken (of een kind, of een echtgenoot/note?

    Ik word blij van dit soort schrijfsels.

  3. Komt me bekend voor, 13 jaar een dierenwinkel/trimsalon gehad dus daar kwamen nogal eens konijntjes en andere knaagdieren langs om hun nageltjes te laten knippen en ze waren niet allemaal heeeeel erg lief .

  4. oh ja, zo herkenbaar.
    wij hadden hier ook van die (rot) beesten, ik moest werkhandschoenen aan doen om ze te voeren! die krengen vlogen me gewoon aan.
    het waren dwergkonijnen, dus veel vlees zat er ook niet aan, nergens goed voor dus….
    ze zijn dood en daar ben ik niet rouwig om.
    bella is natuurlijk heel anders 😉

  5. Vreemde ogen dwingen, he? Zei ik vroeger ook altijd als onze kids weer eens voorbeeldig bij anderen waren (en bij ons nóóit niet).
    Pedagogosche Konijnen Vaardigheden ophalen, Mirjam!
    Liefs,
    Janny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *