Happy feet

‘Sooooow! Wat hier staat wil ik hebben! Dit is ècht iets voor mij!’
Kind en ik kijken elkaar aan en sprinten om het hardst naar de eettafel, waar Man boven een verse stapel reclamefolders hangt. Wat In Hemelsnaam Wil Hij Dolgraag Hebben? Hij wil NOOIT wat! We drommen samen rond de folder. Zijn vinger wijst naar een afbeelding. Huh, is dat alles? En dan ook nog zo goedkoop…
‘Jammer, pap,’ zegt Kind met een brede grijns, ‘die winkel zit helaas voor jou niet hier in de buurt.’
Ze geeft haar vader een amicale schouderklop. Buiten Liefs gezichtsveld wenkt ze mij met een subtiele handbeweging. Ik snap er niks van, maar zij is dan ook een stuk slimmer dan ik. Wij nemen  onze uitgangspositie weer in en begraven ons in ons boek. Kind reikt mij onderhands een briefje aan.

 

Twee dagen later: lang leve internet!
Kind zet Paps cadeautje in de magnetron en zodra hij binnenstapt, verwisselt ze dat als de sodemieter met zijn pantoffels die altijd onder zijn stoel staan. Liefs stapt binnen en zijn gezicht is één groot vraagteken.

‘Wat zijn dat voor badslippertjes?’
‘Die zijn voor jou.’
‘Voor mij? Is het de bedoeling dat ik die aantrek?’
‘Ja hoezo, deez wilde je toch?’ vraagt Kind ietwat beledigd. ‘en je loopt hier toch privé en uit het zicht?’  Begeerte gaat niet bepaald met hem  op de loop, maar uit liefde voor zijn gezin wil hij best met opgeheven hoofd een vernederend rondje lopen. Hij trekt de voorverwarmde bordeelsluipers  slofjes aan en paradeert ermee door de woonkamer. Slof, slof, hij draait galant een pirouette, slof slof, een rondje om de bank…  

 

Alleen al van het kijken ernaar krijgen Kind en ik warme voeten. Lief, doorgaans een tank in menselijke verpakking, ziet er ineens een stuk minder stoer uit. De emoties lopen hoog op. Kind en ik houden het niet helemaal droog. Gierend en slap van de lach vallen we elkaar in de armen.  Je moet wel enorm stevig in je tijgersloffen staan om in deze toffeltjes gezien te willen worden.

 

Lief kijkt naar zijn voeten en weet niet wat hij ziet. Bij elke stap die hij zet, laat hij een spoor van korreltjes achter. Bella holt er als een stofzuigertje achteraan, totdat de smaak van een korrel tot haar doordringt en ze die minachtend uitspuugt: ze kauwt nog liever op een droog strootje…

 

Happy feet

 

Man geeft toe dat de slippertjes héérlijk warm zijn. Kind en ik vinden dat hij ze binnenshuis best kan dragen, we zullen hem heus niet elke dag onder zijn neus wrijven dat het geen porem is. Zo zijn wij gewoonweg niet.

 

24 thoughts on “Happy feet

  1. Inderdaad wij zijn bofkonten!

    En nee, ruzies komen hier niet meer voor…. dat is 1 van de zegeningen die je opdoet als je langdurig veel ellende voor de kiezen krijgt, dan leer je dingen anders bekijken en ken je ze een andere waarde toe wat weer maakt dat er rustiger naar iets gekeken kan worden en je beseft dat je je vaak (te) druk maakte om futiliteiten, en dat is weer zo zonde van de (te korte) tijd die je samen hebt.

    x

    • @ Geesje: haha, nou ja, blij toe dat ik je in ieder geval aan het lachen heb gekregen.

      @ Melody: ik ben het helemaal met je eens. Wat ik me alleen afvraag: waar tover jij die muzieknoten toch vandaan?

      @ Kind: weet ik toch…

  2. SCHATERLACH!!! Ik zag hem lopen, met grote stappen.

    Mirjam je hebt m,n logje niet goed gelezen meis, ik ben niet degene met 5 zoons, dat is mijn tante. Ze vertelt me daar over haar jeugdjaren.
    Gelukkig ben ik het niet, ik kom uit een goed warm nest en heb gelukkig ook geen 5 zonen. Ik heb er één en daar heb ik mijn handen meer dan vol aan gehad.

    • @ Geesje…eh…wel een wereld van verschil of je vijf zonen hebt of eentje 🙂 Is het ook nog een puber toevallig?? In het vervolg zal ik beter opletten als ik lees. Beloofd!

  3. Heerlijk! Heb ervan genoten en ga op zoek naar identieke sloffen voor mijn dochter.

    P.S. Ik was niet blij met de blogmogelijkheden op nadesplitsingrechtdoor.nl, heb kritisch gekeken naar waar ik me dan wel thuis zou voelen en ben neergestreken op: http://avalanche1965.wordpress.com. Ook op mijn nieuwe plek sta je in mijn blogroll. Natuurlijk!!! Liefs, A.

    • @ Avalanche: bedankt voor je verhuisbericht! Ik heb alles meteen veranderd. Kind aast op de sloffen Lief. ‘Ze zijn jou te klein,’ zegt ze tegen hem, ‘maar mij passen ze precies.’ Erg toch?

  4. *… ja wacht, kom der aan….*
    * zucht, kreun, steun….. plof*
    * zo, he he ik zit weer in mijn stoel na eruit gekukeld te zijn*

    Iig hier dubbel, zie het zo voor me, zo beeldend geschreven, het had een verhaal van mij kunnen zijn qua gebeurtenissen want zo als jij over jouw lief schrijft had je het over de mijne kunnen hebben… geweldig!

  5. Ja, dat zijn echte mannensloffen! Ik geloof onmiddellijk dat hij er ontzettend blij mee was. Maar waarom een foto van lege sloffen? Waar zijn de voeten van jouw stoere man?:-)

    • @ Trui: die zijn op zijn werk 😉 Ik zal hem vanavond eens heel lief aankijken, oh maar dat doe ik eigenijk altijd…

      @ Janny: hij is je ongetwijfeld dankbaar voor je medeleven.

      @ Plato: dank, dank. Ja, hij wilde ze echt zelf hebben en ze zijn alleen maar in het wit verkrijgbaar. Zo’n foto gun ik je ook van harte, hoor!

  6. Mirjam, ik weet niet hoe het komt maar elke keer als ik wat van je lees lig ik bijkans onder tafel van het lachen. Nu ook weer. Ik zie die tijger van je lopen, hulpeloos overgeleverd aan wreed lachende telg en partner. Zichzelf naakt voelen in warme slofjes.

    Alleen… hij wilde ze toch? Hij riep het toch zelf: dat is echt iets voor mij? Of was dat een geintje. Nou, daar wordt ie dan zwaar voor gestraft. Misschien kunnen jullie ze zwart verven. Dan vallen ze niet zo op.

    Ik zou best een foto willen zien van manlief met die slofjes aan. En dan dat gezicht erbij en jullie op de achtergrond in de bekende deuk.

    • @ Margreet: is de Sint geweest? Uit zichzelf? Vertel, vertel!

      Die korreltjes zijn pitten van het een of ander, en die houden de warmte vast. Kind had de sloffen in haar enthousiasme op het ijzeren rekje in de magnetron gezet, zonder er ovenpapier op te leggen. Doordat het rekje zo heet werd, smolt er in elke toffel een klein gaatje. Bella was er ècht als de kippen bij. Ze is soms net een pedaalemmer: klep open en vullen maar.

  7. Lijkt me ook best lekker en wat heerlijk dat je eindelijk iets voor hem kon kopen wat hij echt wilde hebben… Mijn lief wil nooit wat, heeft alles zegt hij of het is niet nodig… Zal ook eens een paar foldertjes onder zijn neus duwen 😉

    • @ Trees: ik hoop dat je resultaat boekt!

      @ Judith: Kind heeft al door laten schemeren dat zij ze ook ERG graag aan wil.

      @ Mrs T: heeft ze altijd koude voetjes? Je kan ook een pittenZAK kopen die je drie minuten in de magnetron moet opwarmen en dan kun je ‘m lekker onderin je dekbed leggen. Ligt gesmeerd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *