Culinair afspraakje

Met uiterste precisie had ze met de camouflagestick van haar dochter, haar blauwe oog weggewerkt. ‘Heeft u ruzie gehad?’ vroeg de chauffeur met een gna-gna-grijns. De sfeer in haar hoofd sloeg meteen helemaal om. Haastig zocht ze een zitplaatsje. Vluchten kon nu niet meer.

 

Ze was nerveus voor het etentje. Het opperhoofd van de bank waar haar man werkte, had in een opwelling van overijverig enthousiasme alle managers uitgenodigd voor een culinair samenzijn bij hem thuis. Mèt partner. Buitengewoon onaangenaam verrast hadden zij en haar man de uitnodiging aangenomen, want een feestje tussen nette mensen in deftige dracht, daar zag je ze zelden.  

 

Ze zou haar beste beentje vooruit zetten om de eer van haar man hoog te houden. Al bleef het de vraag of ze daarin zou slagen, zeker met een cocktailtje in de knuisten. Ze had zich voorgenomen bedachtzaam te reageren, dat moest eigenlijk al genoeg zijn. Lachen zou ze zoveel mogelijk laten, want dat deed pijn boven haar dicht genaaide wenkbrauw.

 

Nu ze onderweg was, kreeg ze eerlijk gezegd best trek in een discussie over cijfers achter de komma. En was het opperhoofd niet attent geweest om te vragen of de gasten nog voorkeur of juist afkeer hadden van een bepaald gerecht? ‘Nou,’ had haar man geantwoord, ‘ik lust alles, maar met mijn vrouw kun je maar beter geen rekening houden.’ Nee, wat de boerin niet kende…Ze kreeg al kramp in haar maag bij de gedachte dat ze een weekdier door zou moeten slikken. En ze at nog liever gras dan spruitjes.

 

Met het OV deed ze er twee uur over om in Den-Haag te komen; een afstand van 35 km, waarbij ze ook nog twee keer moest overstappen. Een hele reis voor een incontinente vrouw. Aan het eind van de rit stond haar man haar op te wachten. Ze reden naar het huis van het opperhoofd, die ze overigens Frank mocht noemen. Bij het uitstappen vergat ze haar gordel los te maken, waarna ze naar buiten struikelde omdat het hengsel van haar tas achter de handrem bleef hangen. Nog snel  trok ze wat kleren recht. Toen ging de huisdeur open en duwde haar man haar resoluut naar binnen.

 

21 thoughts on “Culinair afspraakje

  1. Wat een leuk verhaal haha ga gauw de rest ook lezen want zag dat het al geplaatst was. Je schrijft echt zo met humor dat je het voor je ziet en dat onhandige oo zo herkenbaar……

  2. Het is maar goed dat je in de reactie het een en ander uitlegde, het eind was zo frustrerend… 😉
    Het was dus een droom, die je niet wilde dromen, dus eerder een soort nachtmerrie… Was je blij dat het niet door ging? 😉
    Leuk geschreven hoor, dat zeker!!!

  3. Jeezz. Dit gaat helemaal fout aflopen met die vrouw. Die is gewoon zichzelf niet. Ik adviseer haar stevig haar leven totaal om te gooien. Hoe kwam ze nou aan dat blauwe oog? Onhandigheid of klappen gehad?

  4. Ik kom hier via via terecht en wat schrijf jij toch ontzettend grappig.
    Duurde even voor ik kon vinden waar ik kon reageren dat wel. Ik ben gelijk jaloers op je want ik wil ook zo kunnen schrijven. fijne dag Hélène

  5. 1. Waar komt die kwetsuur boven dat oog vandaan.?
    2. Zou ze niet beter , zo mooi uitgedost een taxi bellen ,?
    3. Haar mannetje lijkt mij een ventje van niets te zijn !
    4. Ik zou persoonlijk bedanken, eten kan ik thuis ook.
    — Ach mirjam daar moet toch wat meer over verteld worden hoor.
    Misschien een fikse ruzie daar ten huize van opperhoofd ? Zou de sfeer zuiveren , en ik “content”

  6. Natuurlijk heb je zo’n fantastische bourgondische glas wijn omgegooid of je mes laten vallen op zo’n dure jurk van je buurvrouw. Een lekkere oester te eten gekregen (leeggeslurpd) of heerlijke spuitjesschotel, haha. Zijn spontaan je hechtingen uit je voorhoofd gesprongen van ellende.
    Ben wel heel benieuwd hoe dit verder afloopt!

    • @ Sterretje: je bent anders al aardig gevorderd met de afloop, maak het af en ik plaats het op mijn blog!

      @ Joke: Speciaal voor jou heb ik ff een link naar “blauw oog” geplaatst. Wat punt 3 betreft geloof ik dat ik even flink corrigerend moet gaan optreden…

  7. Zo had het kunnen gaan, ware het niet dat:
    – hij (haar man) de planning wijzigde en haar om 16.30 uur op zou komen halen
    – hij om 16.45 nog op de zaak zat
    – zij in vol ornaat de fiets pakte, naar de dijk racete en er na 15 tochtende minuten achterkwam dat ze de bus gemist had
    – dit achteraf maar goed was, omdat haar man noodgedwongen tot 20.30 uur moest doorwerken…
    Groejtes, Mirjam 🙁

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *