Vitamine C

 

‘Je ziet er een stuk minder verlopen uit dan de vorige keer,’zegt Vriendin. Dankbaar neem ik haar compliment in ontvangst. Want eerlijk = heerlijk. Ik loop achter haar aan naar binnen voor een bakkie. Vriendin woont wel/niet in ons dorp. Geen van beiden houden we van vaste afspraken, dus de ene keer zien we elkaar 3 x per week (‘your place or mine?’) en daarna soms 3 weken niet. Want vrij = blij.

 

In de kamer plof ik neer in een stoel; C. loopt naar de keuken voor koffie. Handig: de trommel met boterkoekblokjes staat al hapklaar op tafel. Zonder deksel. Veel te vermoeiend elke keer die deksel erop en eraf te doen want we eten toch door tot de trommel leeg is. 
‘Je eet toch niet al stiekem van de blokjes, hè?’ informeert Vriendin vanuit de keuken. Ik zeg niks want mijn keurige opvoeding heeft me geleerd niet te praten met volle mond.

 

In de keuken klinkt een hoop lawaai, gerinkel, veel gemopper en tot slot het geluid van vallend serviesgoed op een plavuizenvloer.
‘Wattizzer stuk?’ vraag ik.
‘Oh…een mok.’
‘Zal ik ff veger en bl…’
‘Nee, jij blijft zitten!’
‘Oké.’ (Ik doe altijd precies wat zij zegt.)
‘Wil je melk in je koffie?’ Niet te geloven. Zij declameert uit het hoofd in vloeibaar Engels met gemak tien minuten de voice over van Discovery Chanel (beroepsdeformatie), maar onthouden wat ik in mijn koffie wil, is er niet bij. ‘Graag,’roep ik, in de hoop dat ’t deze keer blijft hangen.

 

Billie de Border rekt zich uit en legt zijn hondenkop op mijn knieën. Ik kriebel ‘m zachtjes achter z’n oren. Hij kijkt me hemels aan; zijn ogen halfdicht (halfopen voor de optimisten onder ons). Hè hè, daar is C. met de koffie. ’t Werd anders wel tijd. Billie zijgt neer op mijn voeten en reken maar dat hij daar bovenop in slaap valt.

 

Vriendin grabbelt een blokje boterkoek uit de trommel, gooit ‘m omhoog en vangt ‘m met open mond op. Zo, daar heb ik niet van terug. Zelfs pannenkoeken flikkeren bij mij op de grond als ik ze in de lucht probeer om te keren. Lenigheid baart kunst, dus ik onderneem wel een poging. Mond open, gooien, opvangen… mis. Het blokje valt op de grond en Billie springt overeind en hapt het koekje naar binnen. Op! ‘Billie lay down!’ roept C. Mopperend springt Billie op een bank, legt zijn kop op het kussentje, laat een boer en valt in slaap.

 

Waarom voel ik me altijd zo thuis bij Vriendin?

11 thoughts on “Vitamine C

  1. Ik denk dat als ik in het oosten woonde, ik vaak bij Gees en Uchie voor een bakkie koffie ging. Het lijkt me daar altijd ontspannen en gezellig en ik denk dat Maria het daar ook heel gezellig zou vinden.

    Vreemd: toen ik een paar jaar geleden nog alleen was, had ik dat nooit geschreven. Dan had ik iets geroepen als: laat me met rust, ik ga achter mijn pc zitten… doei.

  2. Zo,n vriendin had ik, nu wil ik haar niet meer als vriendin. (misschien schrijf ik er nog es over)
    M,n nicht “Uchie” is degene waar ik me al jaren bij thuis voel.
    Volgens mij zou jij ook heel goed passen bij mij en Uchie aan m,n keukentafel.
    Vriendschap en vertrouwen het is en blijft een waardevol iets!
    Jij hebt een mooie ode aan jullie vriendschap geschreven, ik heb er van genoten!

  3. Het lijkt me een leuk mens. Lekker relaxed. Volgens mij lijken jullie wel een beetje op elkaar. Of niet? Hoe dan ook, het klinkt als een fijne vriendschap. En die zijn zeldzaam, zegt men.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *