Leeg…

Haar huisje is leeg. Alles wat ze in 82 jaar tijd vergaard heeft, is in minder dan een maand verdwenen.

Alles gaat door onze handen: handcreme, schoenen, nachtponnen, foto’s, dekbed, koektrommels,  lampen, telefoon, tandenborstel, handtassen, OV-pas, bijbels, een kerstboom, theedoeken, paraplu’s, kruiden,  koffiezetapparaat, serviezen, wc-papier, naaigerei, pannen, bestek, sieraden, afwasmiddel, washandjes, bloempotten, schilderijen, stofzuiger, zakdoekjes…

Haar meeste kleding gaat naar het leger des Heils. In haar kast vinden we ouderwets bedlinnen; handgemaakt en geborduurd. Het is antiek en tegelijkertijd nagelnieuw, want nooit gebruikt. Vond ze vast zonde. Witgoed verkopen we voor een habbekrats via MP. De meubels en overige inboedel laten we ophalen door Stichting het Lichtpunt.

En nu is alles weg. Leeg.

Man en ik hebben er niets meer te zoeken, maar we dralen. Zeggen: ‘Kom, we gaan,’ maar stellen het vertrek uit. Alsof we bang zijn dat het onvermijdelijke gat dat komen zal, ons op de nek zal springen zodra we de deur van haar huisje achter ons dichttrekken.

Uiteindelijk sluiten we alles af. We zeggen niets. Alles is al gezegd.
Buiten is het grauw en grijs. Dikke wolkenpartijen hangen boven de rivier en in de verte valt een bui. Dan breken onverwacht twee zonnestralen door het wolkendek. Zomaar ineens vallen ze uit de lucht naar beneden en verplichten pal voor ons de weg op de dijk. Alsof ze boven begrijpen dat we er allebei eentje kunnen gebruiken.

23 thoughts on “Leeg…

  1. Selling Home

    Walking through the house,
    now empty, echoing, life gone,
    I look into my mother’s mirror:
    all that is left of her stares back.

    Michael Richards

    Sterkte! Vreemde tijd, I know, I know.

    • @ Margreet: alles wordt gezegd in 5 regels. Knap.
      Zo zien wij het ook: ze heeft twee zonen en vier kleinkinderen achtergelaten.
      Je zou ook verwachten dat een mens hebberig wordt van alles wat ze achterlaat en dat geldwaarde heeft. Maar ik vond juist dat het je alleen maar meer met je neus op de feiten drukt: in mijn laatste jas zitten ook geen zakken.

  2. Heel veel sterkte gewenst voor jullie.
    Dit verhaal raakt me want mijn moeder en schoonmoeder zijn allebei van 1924.
    Hun langste tijd hier op Aarde zit er dus wel op. Slik…

  3. Ach Mirjam, ik weet hoe zwaar en dubbel dit is. ooit heb ik het huis van een oudere vriendin leegeruimd, afgelopen mei heb ik dit helaas ook moeten doen met het huis van m,n *broer(tje)*, m,n lief en m,n ex-schoonzuster hebben me daarin bijgestaan.
    Jij beschrijft het erg mooi, maar helaas heb ik het niet zo ervaren.

  4. En dan is het huisje leeg

    aan
    alles
    komt uiteindelijk een slot

    het vergaarde
    gespaarde

    blijft achter
    samen met
    diep verdriet, het is ons pijnlijk lot

    ‘Alles is al gezegd.’ En juist dat is zelf een beetje sterven.

    Sterkte!
    Lenjef

  5. Ja zo gaat het met alles he’. Ik heb tegen mijn kinderen gezegd “alles weg en geen spijt hebben”—Ik heb mijn leven gehad en mijn huisraad ook. Je kan niet om alles treuren.Op mijn hoge leeftijd heb ik al zo veel helpen opruimen en weet bij ondervinding dat je, je verstand op nul moet zetten en er niet te lang moet over nadenken.——–Treuren doe je later wel, maar niet over “‘dingen”
    maar over wat je eens lief hebt gehad !

  6. Het maakt het zo definitief hè, haar huisje leeghalen. Die zonnestraaltjes heeft zij naar jullie gestuurd. Om te vertellen dat het goed is zo. Sterkte de komende tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *