Hangoudje

Maart 2011

Op één meter na mis ik de pont en ik kwak mijn kameel tegen de kerk. Het is niet nodig de dierenbescherming te waarschuwen, want “kameel” is de benaming van mijn gewone fiets. Ik loop naar boven, naar ’t overdekte uitkijkpunt (groot woord.) Vandaar kun je breeduit over de Lek kijken. Het is de favo plek van de plaatselijke hangoudjes.

Een oudere man zit op het leugenaarbankje. We knikken elkaar gedag. Een straf is het niet, de pont missen. Ik kijk naar de rivier. De zon doet af en toe ’t water schitteren; meeuwen krijsen; een enkele aalscholver dobbert op de golfslag; een binnenvaartschip vaart voorbij; in de verte de Brienenoord; water klotst tegen de ka…

‘Verveelt nooit, hè?’zegt de oude baas.
‘Nee,’zeg ik, ‘er is altijd wel iets te zien.’
‘Vroeger…,’begint de man, ‘…vroeger werkte ik aan de overkant, bij Smit, en toen dacht ik altijd als ik over vaarde met de pont, als ik later met pensioen ben, ga ik s‘ochtends daar zitten – waar ik nu zit – … dan om 11 uur een borrel innemen bij Schippers… en daarna warm eten bij de vrouw. En dan ’s middags nog iets met haar ondernemen.. of een stukkie fietsen met mijn zoon. Maar ja.. ,’hij maakt een wanhopig gebaar met zijn handen. ‘Maar ja…vier maanden geleden is mijn vrouw overleden…’ Hij zwijgt even en haalt zijn neus op. ‘…en ziet u…vorig jaar mijn zoon.’

Beschaamd over zoveel emoties tegenover een vreemde, staart hij naar zijn gele klompen. ‘En nou…,’zegt ie, ‘…en nou mot ik ook nog 12 kilo afvallen van de huisdokter.. ’t is een dokteres, ze zei ’t gisteren tegen me. Nou mag ik geen koekie meer bij de koffie, geen toetje na ‘t eten, geen borreltje meer…’ Hij haalt langdurig zijn neus op. Voelt in zijn broekzakken, zijn jaszakken, klopt op een borstzak…’zakdoek vergeten… ook dat nog…net nu ik hier sta te janken als een… als een… oud wijf.’
‘U mag de mijne wel hebben,’zeg ik, ‘hij is schoon.’ Ik diep de zakdoek op. Hij kijkt me heel even aan en pakt snel de zakdoek. ‘Weet u ’t zeker?’  ‘Ja hoor,’zeg ik, ‘boerenzakdoeken genoeg.’ De oude baas snuit zijn neus en veegt ‘m af. ‘Bedankt,’ zegt hij. ‘Graag gedaan.’

We zeggen een tijdje niets. De stilte voelt een beetje ongemakkelijk.
‘Daar is de pont weer,’zegt hij ten overvloede.
‘Laat die dokter zelf maar 12 kilo afvallen,’zeg ik.
‘Zou u denken?’
‘U heeft nu toch wel wat anders aan uw hoofd?’Hij knikt bedachtzaam bij het idee. ‘Ja, dat kun je wel zeggen, hè?’ Ik knik. ‘Het beste met u meneer.’

Op de pont zwaait hij me na met mijn zakdoek. Helemaal tot aan de overkant.
Nog nooit heb ik zolang plezier gehad van een zakdoek!

23 thoughts on “Hangoudje

  1. Triest voor die man. Laatst kwamen we in Hoorn een man van 92 tegen. Die liep nog kilometers vanuit het bejaardenhuis waar hij voor zijn vrouw was ingegaan maar waar hij in feite niet thuishoorde. Na een paar maanden stierf die vrouw. En nu loopt hij Hoorn in het rond, drinkt zijn borreltje en kijkt meewarig naar al die oudjes die maar een beetje biljarten, koffiedrinken en klagen over hun botten. Tanige man, leuk gesprek. Triest dat mensen zo alleen achterblijven.

  2. Mijn zwager en zus waren eigenaar van het Veerbedrijf, nu is het na het overlijden van mijn zwager 3 jaar geleden overgegaan op zijn zoon. Toen er een aantal jaren geleden een nieuwe pont kwam moest er een naam verzonnen worden en toen werd het dus haar naam.. Tevreden haha.

  3. Wat een mooi verhaal. Goed geschreven met veel gevoel voor detail. Zo’n dokter heeft geen idee – die man is in de rouw en heeft geen enkele baat bij eht verbieden van de laatste prettige dingen in zijn leven. Die valt vanzelf wel af. Goeie reactie van de ikfiguur.

  4. Ja dat is het grappig natuurlijk dat ik precies weet waar je stond, sterker nog dat de pont waar je op gevaren hebt naar mijn zus genoemd is Christina.
    Dus had geen fantasie nodig om te weten hoe het er daar uit zag en het bankje met die mannen ken ik dan ook. En zulke leuke dingen gebeuren soms gewoon toch, lief dat je je zakdoek achterliet bij die man maar……… ik begrijpt haha ik lees het wel het vervolg

  5. Gezien je reactie op de Hulk ben ik nu toch echt benieuwd naar het vervolg. Kreeg je je zakdoek misschien schoon en gestreken terug?

    Je bent een lief mens Mirjam!

  6. Fijn Liefdevol verhaal, daar houd de H.H.H. van.
    .
    Paar opmerkingen;
    Kijk maar uit dat de Lek niet gaat lekken.
    Het mannetje heeft in verwachting geleefd en dat kun je beter niet doen want hij leeft nu in teleurstelling. Elke verwachting levert vaak een teleurstelling op!
    Door het verdriet zal hij spoedig afvallen, hij snoot zijn neus al behoorlijk, toch?

  7. Ach … wat triest. En inderdaad: laat die 12 kilo voorlopig maar even zitten. Het getuigt van weinig gevoel om daarover nu te mekkeren.

    leugenaarbankje heet hier trouwens liegbènkske. 😉

  8. 🙂
    zo voel je je medemens juist aan,
    laat die dokter het heen en weer krijgen,
    die man heeft liefde en ebgrip nodig, geen dieet..

    mooi geschreven

  9. Als je dit echt hebt gedaan Mirjam dan ben je een lieve vrouw/
    Als het fictie is is het toch een zeer lief verhaal; mooi geschreven. En wat ik al van je gelezen heb vermoed ik wel dat het echt is,en dat je van mensen houdt.

    • @ Tilda: ja, dit is echt 🙂
      @ Margreet: goed he? Voor jou heb ik ook nog een paar tips!
      @ Ha Hulk: je slaat de spijker op z’n kop. Afgelopen week heb ik de man weer gesproken en mijn eerstvolgende blogje gaat over hem. Je krijgt helaas gelijk…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *