Kakel ziet ze vliegen

Mei 2010

Onderweg richting boerengehucht Achterbroek waaien de vliegen me als zwarte wolken tegemoet. Bah, van die kleintjes die overal in gaan zitten. Ik sputter tegen; het helpt niet. Ik wapper wild met mijn handen; vruchteloos. In Lopik durf ik amper adem te halen, in Benschop hoest ik vliegjes en in Uitweg proest ik vliegjes. Op de Viaanse brug waait de wind alle vliegjes weg. Eindelijk rust.

Aan de overkant van de Lek – met uitzicht op de uiterwaarden –  eet ik mijn boterham. Er waait een vlieg op, jakkes. Gek word ik van die krengen. Ik stap op en probeer het later nog eens. Oha ja, dáár… een prachtplek, met uitzicht op buitelende kieviten! Wat denk je? Krioelt het van de koeienvlaaien vol strontvliegen. Misschien dat ze op de vlucht slaan als ik mijn schoenen uittrek? Blijf dromen, Kakel. Ik  zie het niet meer zitten. De vliegen mij wel.

In Goudriaan fiets ik onhandig met mijn hoofd schuin naar beneden, ondertussen loerend naar tegenliggers. In Ottoland tuur ik door dichtgeknepen wimpers omhoog naar mevrouw ooievaar, die  jaarlijks op de kerk zit te broeden. Ik hoop voor haar dat daarboven net zoveel vliegen zijn als hier beneden: als ze haar snavel open houdt, zwermen ze zo haar keelgat in.

Vanaf Bleskensgraaf laat het geluk me in de steek: ladingen vliegjes waaien mijn helm in en tot overmaat van ramp achtervolgt een dikke bromvlieg me. Een menselijke, die zich verbeten in mijn achterwiel vastbijt.
Nieuw-Lekkerland is een drama: de mestsproeiers draaien overuren, evenals de vliegjes. Vliegjes jeuken in mijn ogen en kriebelen in mijn neus. Bzzz pok pok.

In Kinderdijk houd ik mijn lippen stijfdicht. Hallelujah: de pont ligt er. Ik rijd erop, wurm me tussen de Italiaans campers door en ga links naast een andere fietser staan. Hij kijkt me  aan met een “kijk mij eens een killer zijn-blik”. Pfff, over bromvliegen gesproken…
‘Ik wil er langs,’zegt hij.
‘Sorry?’ vraag ik, ondertussen proberend een tranend oog vliegvrij te vegen.
‘Ik Wil Er Daar Staan.’ Het toontje van die man… Zo praat Kind al jaren niet meer tegen me. De man wijst naar links van mij. ‘Ik ben snelverkeer, ziet u!’ Joh toch; ik schrik ervan!
En ja, links van mij kan hij tweetiende seconde eerder door de hefboom. Ik ben geen eerzuchtig type maar nu giert de prestatiedrang in mij hoogtij.
Ik gluur tussen zijn benen door naar zijn verzet. Hij staat groot voor, en klein achter geschakeld. Slechts met grote moeite kan ik een grijns onderdrukken: dit wordt een wandeletappe. In zijn haast als eerste beneden de pont op te rijden, is hij vergeten vooruit te denken èn te schakelen. Klassiek geval.

De man met de stoere look neemt zijn plaats in. Hij gunt me een minzaam knikje. Toch prettig zo’n middelbare vrouw die haar grenzen kent. Deze meneer is geen bromvlieg, besluit ik, maar een ééndagsvlieg. Eentje met het bioritme van een ochtendvlieg, en het is nu ver in de namiddag.
Hij trommelt met zijn vingers op zijn borst. Mijn kuiten kriebelen net zo hard als dat vliegje in mijn ene oog. De bomen zwaaien opzij.  Zelfverzekerd zet hij aan. Ik wacht drie tellen en rijd weg.

Kijk hem eens harken, zie ik tevree. Ik rijd ‘m voorbij. ‘Je kant beter gaan lopen joh, straks val je om,’ adviseer ik. In plaats van dankbaar te zijn voor mijn gratis tip, schakelt hij achter een aantal tanden hoger. Kkgggg ketting eraf. Hij worstelt en komt lopend boven. Ik keur ‘m geen blik meer waardig en peuter het vliegje uit mijn oog. Eindelijk.

Twee vliegen in één klap!

19 thoughts on “Kakel ziet ze vliegen

  1. Oh super, ik zag het allemaal voor me gebeuren! Wij vrouwen zijn nog niet zo dom als we er misschien volgens de heren uitzien he! Maarre… je zag ze wel echt vliegen he? Prachtig beschreven, ik heb ervan genoten, 2x gelezen!

  2. SCHATERLACH!!! (het was toch niet stiekum de Hulk he Miriam?) Mooie fiets heeft hij trouwens.
    Ik fiets momenteel ook veel, m,n lief was vroeger een fanatieke wielrenner (erg fanatiek) maar hij kan me niet meer bijhouden. (ik heb een fiets met elektrische ondersteuning) 🙂

  3. Whoehahahahaha, een echt EGO stukje. Dat van die man is een beetje gedeukt van de pont gekomen. En ook mooi toegewerkt naar die vliegende afsluiter. Ik sluit me aan bij Tagrijn: Yes (Wijf), you can (Schrijf).

    • @ Plato: jij weet er ook altijd weer een aparte draai aan te geven. Mijn reacties zijn niet compleet zonder de jouwe, en ik meen het nog ook 🙂

  4. Wat een geweldig goed verhaal is dit. Zoals Thomas Acda eens recenseerde: ‘Dit wijf ken schrijf.’ Maar staat ook nog eens haar mannetje.

  5. Herkenbaar, moet je de dijk Enkhuizen/Lelystad eens nemen?
    Je begint wit en eindigt helemaal zwart.
    Bovendien je lijkt wel een prof met het keuren van versnellingen van de tegenstander!
    Goed gedaan Mirjam!

  6. die insecten zijn soms een echte plaag bij het fietsen hé…straks moeten we nog een masker op!
    Flink gedaan, die boerenkinkel doen afgaan als een gieter… 😉

  7. OH Mirjam je bent een vrouw waar je rekening mee moet houden. Dat wist die bromvlieg zeer zeker niet. Ik las dat stukje met plezier.
    Mannen moeten nog leren met sommige vrouwen rekening te houden. Maar ja als je een vriendelijk gezicht hebt lopen ze er toch in.

  8. Zo dan heb je een flink rondje gefietst hoor als ik dat zo lees wel een mooie omgeving en dan neem je toch een paar vliegjes op de koop toe haha.
    Wel een mooi slot……

  9. Whaaa oh ik zie het zo voor me en wat fiets jij ver,tjoe.Nah je komt wel aan je (dierlijke)eiwitten,die komen zonder mes en vork gewoon binnen vliegen ha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *