Spijbelen

‘Mama, zullen we samen paddenstoelen gaan kijken in het bos?’
‘We kunnen woensdagmiddag gaan,’ stel ik voor, ‘dan heb je geen school.’
Voor iemand die net zelfstandig veters kan strikken, schudt Roosje-in-de-knop met een ijzeren hardnekkigheid nee. Ze gebaart dat ik moet bukken en fluistert iets in mijn oor.
Ik ben verbluft. Waar moet dat heen met dat kind?
‘Dat kun jij foto’s maken,’ merkt ze nog geraffineerd op. Ik begin over regels en hoe het heurt, maar halverwege haper ik. Eigenlijk vind ik haar voorstel meer dan plezierig. Blinkt het leven niet genoeg uit in idiote regeltjes?

De volgende ochtend bel ik school dat Kind niet komt.
‘Ze is verkouden,’zeg ik. Zo jok ik zonder te liegen, want ze heeft vannacht liggen blaffen als een zeehond.

Met een rugzak vol versnaperingen en papieren zakdoekjes, rijden we langs school het dorp uit. Roos ligt dubbelgevouwen tussen de voor- en achterbank, waar ze giechelt van pret, en bibbert van angst om ontdekt te worden.

Het Kralingse Bos is een explosie van herfstkleuren. Het belangrijkste bezoeken we het eerst en dat is het houten klimdorp, gevolgd door de kinderboerderij en het hertenkamp. We banjeren avontuurlijk door het bos en bewonderen heel wat paddenstoelen. Kind snottert en snuit, maar vindt het een feestje. Minstens tien keer zegt ze: ‘Gezellig hè?’

Aan het eind van de middag doet Kind een bijzondere ontdekking.
‘Mama, kom eens gauw! Hier liggen allemaal vingertjes…’ Zwijgend wijst ze naar een plekje op de grond te midden van een hoopje bladeren.
’Ohh…’ zeg ik aangenaam verrast, en maak foto na foto.

Dan is het tijd om naar huis te gaan. Op de terugweg rijden we opnieuw langs school, maar ditmaal hoeft Roosje-in-de-knop zich niet te verstoppen, want ze ligt afgepeigerd te ronken op de achterbank.
Als ik haar de volgende dag van school haal, wenkt de juf me.

‘Hebben jullie gisteren zo’n leuke dag gehad?’ informeert ze ondeugend. Ik geef het volmondig toe, want met deze mogelijkheid had ik al rekening gehouden.
‘Ze was er zo vol van, dat ze het niet voor zich kon houden,’ zegt juf op een toon alsof het haar spijt.
‘Maar hoe zit het nou met die vingers…?’ Aan jufs vieze gezicht te zien, heeft Kind gepassioneerd over haar ontdekking verteld.
Ik leg uit dat we een inktviszwam gezien hebben. Een paddenstoel met tentakels als een echte inktvis, maar die kind nukkig vingertjes bleef noemen.
Juf knikt opgelucht.
‘Ik zal jullie uitje niet doorvertellen aan m’n collega’s hoor,’ zegt ze, ‘kunnen jullie het nog een keertje overdoen.’

17 thoughts on “Spijbelen

  1. Ja dat kan een keer geen kwaad hoor samen spijbelen. En misschien leerde ze daar in het bos nog meer dan op school. Prachtig verhaal, nog nooit gezien trouwens zo’n zwam.. Nog even over volgende blog. (Ik lees van achter naar voren 😉 ) Wat een mooi opgemaakte bloementaart, je bent echt creatief.

  2. wat een fijne herinnering en die juf is gewoon tof!!!
    ik deed dit regelmatig: even een dagje wat leuks doen, energie tanken voor allebei.
    tja…..herinneringen…..

  3. Een ‘Rooskind’
    Zo jong
    Een met de natuur

    Een ‘Rooskind’
    Zo jong
    Tegen het bestuur

    Een ‘Rooskind’
    Draagt de naam
    Van de Liefdebloem

    Een ‘Rooskind’
    Zal altijd vrij zijn
    In eigen roem

  4. da’s nog eens een juf die begrijpt wat er belangrijk is in het leven!
    Een inktviszwam? Nog nooit van gehoord, noch gezien! Heeft z’n naam blijkbaar ook niet gestolen… 😉

  5. Zo voedt men zijn kinden op…Wat moet er zo van de wereld terecht komen? Maar gelukkig was het toch een leuke middag en juf vergevingsgezind. Ik had er trouwens geen zwam in gezien maar een hanenpoot…Leuk verteld!

  6. Oke, drie op een rij hihi. Ik was even op haar weblog wezen kijken maar ik krijg mijn reactie er niet bij. Dan maar even hier want ik ga er van stampvoeten (geduld is niet mijn sterkste kant en dan heb ik nog wel vijf minuten geprobeerd ;-)).

    Ik wens je héél veel plezier op jouw eigen weblog. Het ziet er hier al super uit!

    Groetjes,
    Emmelinda

  7. Overigens deed ik dat ook wel eens, samen samenzweerderig in de trein naar de Efteling (hebben ze óók paddenstoelen hahaha)omdat het die dagen NIET druk is. Is misschien allemaal niet zo netjes maar ach… 😉

  8. Jaaaa, die juf heeft het helemaal begrepen. Daarbij was het een leerzame dag dus eigenlijk is dat helemaal niet spijbelen hihi ;-).
    Heerlijk zo’n dag he, doet iedereen goed 😀

  9. Heerlijk toch, kinderen moeten al zoveel en zo”n dag er tussen uit is zalig! Mijn zoon krijgt therapie en ik zag het therapie rooster, vaak onder school. Toen ik het hem vertelde , zei ik we kunnen die dag uitslapen , en na de therapie gaan we lekker thee drinken in het theehuis om de hoek (met de grote speeltuin).
    Hij is nu al blij met de therapie 😉
    In mijn juffenbestaan kneep ik ook wel een oogje dicht, wat heb je aan een kind wat vol is van het ene,en dan bij jou zit en moet leren.
    9 van 10 keer heb je dan een ongeïnteresseerd kind, en vinden we het zelf ook niet leuk om een keer lekker weg te gaan?

  10. Wat een heerlijk verhaal. Jullie als 2 spijbelende boeven. Wat een bijzondere paddenstoel.
    Je dochter heeft nog wel die stomvervelende verificatiecode aanstaan, dat is helemaal niet mijn ding. Kun je haar ervan afhelpen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *