Ik neem knollen voor Lief

Taart uit eigen tuin

Onze achtertuin is een georganiseerde bende, en ik doe er alles aan dat zo te houden. Door Liefs inspanningen staan de laurierboompjes, buxusbollen en halfronde beukenhaag er gelikt bij, en ik wil niet flauw doen, maar netter moet het niet worden. De klusjes die overblijven mag ik doen. Zonder al teveel structuur zwaai ik de hark over de tuin. Kieskeurig ben ik niet: akelei, stokrozen, vingerhoedskruid, zonnebloemen, riddersporen, vrouwenmantel, zenegroen en (oh, alleen die naam al) wildemanskruid.

In het voorjaar, als Man en ik samen onkruid rukken – daarbij zwaar in de weg gelopen door Bella –  vraagt hij, wijzend naar een bladrozet: ‘Is dat iets?’ ‘Ja,’ zeg ik dan. ‘Dat worden toch niet van die lange stengels hè?’ ‘Nee hoor.’ Bij “nee hoor” kruis ik mijn vingers, want dan telt de leugen niet.

Stokrozen en vingerhoedskruid, Lief gruwt ervan. Ik probeer hem hun schoonheid bij te brengen. ‘Hoor je de hommels bbzzztik-tik-tikken in de hoedjes van het vingerkruid vliegen? En als ze eruit komen, zien ze geel van het stuifmeel.’ Man denkt er het zijne van. Klaprozen? Vindt ie rommel.  ‘Heb je hun zaaddoosjes al gezien? Bovenop zit een kroontje en als je met de stengel schudt – hoor dan! – zijn het net sambaballen.’ De blik van Lief naar mij, ik zal ‘t je besparen.

Lief houdt van dahlia’s en gladiolen. Gladiolen mensen, nou vráág ik je… Maar goed, uit liefde poot ik de bollen – die ik minzaam knollen noem –  op een door mij uitgezochte geschikte locatie. Ik  markeer ze met een end hout en geef gul water. Je ziet ze alleen niet vanuit de woonkamer, jammer hè?

Als ik geen zin tijd heb gehad de uitgebloeide stengels uit de vrouwenmantel te knippen, geef ik ze toch gerust een gieter water. ‘Hoezo geef jij dat dooie gras water?’vraagt Man. ‘Omdat daar kikkers onder wonen, plus nog een grote dikke pad met bulten. Die vinden dat vochtige klimaat fijn,’ zeg ik geheel naar waarheid. ‘Heb je soms van het papaverzaad gegeten?’vraagt Lief achterdochtig. Daar ben je dan mee getrouwd…

In de herfst: ‘Graaf jij die lange stengels ff uit? Weg met die bende!’ ‘Oké.’ Lief is onder de indruk dat ik doe wat hij zegt, en knikt tevreden. Ik graaf de stengels uit en zodra Man zich heeft omgedraaid, schud ik kwistig het zaad in het rond, gelijk een pastoor met een wierookvat. Zo, met die lange stengels komt het volgend jaar ook weer goed.

Tuinieren, je kunt het een beetje vergelijken met een huwelijk: het blijft geven en nemen. Ik zal Man krijgen! Stad en boerenland zal ik afspeuren en moeite noch kosten zal ik sparen om een kakelbonte variatie van knollen aan te schaffen. Plus nog een netje uien, want die doen het ook uitstekend in de grond. Met Sinterklaas zal ik Man alles overhandigen. Liefde…geen kruid tegen gewassen!

20 thoughts on “Ik neem knollen voor Lief

  1. Zelf ben/was ik een echte tuinfreak,maar de laatste jaren komt er weinig van tja tis één of het ander en dat andere is varen.Dus is het een wildernis zo af en toe.Daarom denk ik maar héél Holland is in de zomer ‘mijn’tuin.De schipper is ook dol op snoeien,wat is dat toch?Ik moet goed opletten want voor je het weet is de boel kort en klein gemaakt.Als ik de reacties lees is het overal zo’n beetje het zelfde.Je hebt het weer komisch beschreven!!

  2. Zo te zien hebben jullie het tuinieren onderling goed geregeld 🙂
    Zelf zou ik best willen tuinieren, maar er zijn zoveel andere dingen die óók nog moeten gebeuren en onze tuin is me daar een partij groot. Dus, laat ik manlief de boel maar doen. Af en toe gaat het met de Franse slag en is het hem helmaal in de bol geslagen 😉

  3. Geweldig hoor ;-))) hier probeer ik altijd een beetje tuin aan te leggen maar ik heb hier een zoon , die overal zaadjes in plant waar de meest bijzondere producten uit komen en een man die het liefst overal tegels ziet liggen 😉

  4. O heerlijk herkenbaar. Deze week mijn kasje geinstalleerd en zo mijn tuin eens rondkijkend gedacht zou ik meteen het terras vernieuwen maar zo’n strak terras met van die mooie grijze tegels die ik even voor me zag horen gewoon niet bij mij. Mijn tuin is ook een georganiseerde puinhoop, een voordeel (ook niet altijd leuk hoor) ben wel mijn eigen baas er over haha….

  5. Eén en al herkenbaartheid al gaan wij er iéts anders mee om !
    In ieder geval niks niet “nette tuin” want dat is niet leuk voor de vogeltjes en de beestjes ( al zijn er griezels bij waar ik weinig mee heb)Henk wil altijd snoeien en ik probeer dat altijd met de meest gluiperige verleidingskunstjes te voorkomen en dat lukt vaak beter dan hem lief is leuk schrijfstijltje heb je en bedankt voor link die wél werk voor mij 😉

  6. “…als Man en ik samen onkruid rukken…” Hihi dat is hier onmogelijk. Als we dat samen doen moet ik hem steeds in de gaten houden. Hij rukt al het goeie spul er uit en laat het onkruid staan. Vorige week kwam ie me helpen in de achtertuin. Gewoon vegen. Knakt ie met zijn brute kracht én de bezem zo mijn stekjes. Ik ben nog net niet meteen naar een advocaat gereden. Hij heeft nu de voortuin en de achtertuin is verboden terrein. O zo 😉

  7. Gloeiende, gloeiende, Mirjam, dat gaat hier anders.
    Hier zwaait Hulkinnetje de scepter en de Hulk doet niets en zegt dat ie alles mooi vind!
    Haar eigen schuld, alles moet hier bloeien.
    En de boer in mij mag niet eens suikerbieten of aardappelen telen in de tuin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *