Gestolen goed

Diefstal verjaart, dus kan ik nu wel met een gerust hart uit de school klappen. Járen geleden, toen ik nog jong was, en heel onzelfverzekerd bij de bank werkte, kon ik best twee ordners gebruiken. Reuze handig voor het alfabetisch archiveren van aankoopbonnen, garantiebewijzen en rekeningen.  Natuurlijk kon ik die ordners overal kopen, maar waarom kopen als ik ze ook gratis van m’n  werk mee kon nemen?

Op de afdeling stond een kast met wel tien lege ordners. Beste aardig veel, tien stuks. Zo erg vond mijn chef het daarom niet dat ik er twee mee naar huis wilde nemen. Sterker nog: hij kon er zelf ook wel eentje gebruiken, voegde de daad bij het woord  en stopte ‘m meteen in zijn attachékoffer.

Bij gebrek aan een grote koffer of tas, haakte ik de twee orders in elkaar, stopte ze onder mijn arm en liep er na werktijd mee naar buiten, richting de tramhalte, samen met nog een handjevol gezellige collega’s. Enige meters achter ons liep nog een collega, een man, helemaal allenig.

Die collega kenden wij allemaal vaag, en dat vage wilden we ook graag zo houden. We wisten niet veel over hem en wat we over hem wisten was niet zo fraai. Hij was namelijk een heel keurig, net en onberispelijk persoon; de braafste van het hele bankpand. Zo’n mens met alleen té goede eigenschappen en je weet het: overal waar ‘te’ voor staat… Zo was hij ook té degelijk en té verantwoordelijk. Nee, je werd  liever niet samen met hem gezien. En oh, je moest er niet aan denken om van zo iemand als hij een standje te krijgen. Echt afschuwelijk gewoon!

Je raadt het al: eenmaal bij de tramhalte zag hij de ordners onder mijn arm. Hij zag echter niet dat ze léég waren, waardoor hij er vanuit ging dat ik werk mee naar huis nam. En dat, beste mensen, was ten strengste verboden. Daarover sprak hij mij dan ook aan. Dat ‘gesprek’ ging ongeveer zo:
‘Je weet toch zeker dat het ten strengste verboden is om werk mee naar huis te nemen?’
‘Eh… ja.” (sprak ik aarzelend)
‘Dat dat is vanwege de privacy van onze cliënten?’
‘Ja, natuurlijk…’ (ik kreeg een rood hoofd)
‘Je begrijpt dat niemand risico of onverhoopte openheid van financiële zaken wil?’
‘Eh… nee.’ (ik kreeg een nog veel roder hoofd)
‘Is het nodig dat ik hierover je chef nog aanspreek?’
‘Eh..’ (ik dacht: je moest eens weten)
‘Het blijft dus bij deze ene keer?’
‘Ja.’ (dit zei ik buitengewoon resoluut)

Daarna heb ik dus nooit meer ordners mee naar huis genomen, zelfs niet in een plastic tasje. Want gestolen goed gedijde al niet voor ik het goed en wel achterover had gedrukt.
Alle prachtige ordners die thuis staan, hebben Man en ik dan ook eerlijk gekocht. Wel zo relaxt.

18 thoughts on “Gestolen goed

  1. je kan het toch niet maken om voor 2 pietluttige orders van pakweg 5 euro/st je werk kwijt te spelen, Mirjam!

    @ Billy: ach nee, ’t was meer een geintje. Er zou een hoge ome op de zaak komen en al die ordners zwierven lukraak over de afdeling rond. We moesten er gewoon van af en meenemen was de gemakkelijkste optie :-0

  2. Wie zonder zonde is…

    ze speelde diefje in ‘haar’ bank
    stal met spijt
    een kleinigheid
    en de mis-daad liep bijna mank

    Jouw verhaal is bijna zo goed als ‘De meesterdief’ van de gebroeders Grimm, Mirjam. 🙂
    Lenjef

    • @ Lenjef: dankjewel voor je reactie. Altijd weer een meesterzet; niet alleen een gedicht, maar ook een spel met woorden. De Meesterdief ken ik niet, dus dat verhaal ga ik eens opzoeken!

  3. Dit verhaal leert me dat het stiekem meenemen van bedrijfsbezit iets is waar je vreselijk nerveus van kan worden EN dat de familie Kakelbont er een behoorlijk uitgebreide administratie op nahoudt.

    Ter vergelijking: ik heb zelf één ordner, een kleine map en een stapeltje nog rondzwervende paperassen.

  4. Ja op een of andere manier voel je jezelf dan ook lopen met zoiets lijkt me ook al had je eigenlijk toestemming van je leidinggevende. Maar ruim verjaard hoor haha. En dan net zo iemand tegenkomen haha.

  5. Nou ja! Was het de bankdirecteur zelf of zo?! Een beetje onzelfverzekerde jonge meisje de stuipen op het lijf jagen, durft hij wel? Ik had hem met ordners en al de tram ingedwuwd! En had de daarop volgende tram gepakt 🙂

  6. Wat een rare kerel, zeg. Maar ja… dat soort collega’s heb ik ook wel gehad. Ook ik vermeed ze zoveel mogelijk.
    Ik heb altijd wel geluk gehad met dit soort dingen. Even vragen en ik mocht zo een ordner, map, cahier meenemen. Mits het binnen redelijke perken bleef natuurlijk. Wel heb ik soms illegaal gecopieerd: documenten voor mezelf die moesten worden gedupliceerd en waarvoor ik geen zin had naar het winkelcentrum te rijden. Tja.. ik vond het toendertijd een tuttige centenkwestie (was het ook) maar het klopt natuurlijk evenmin.
    Janny

  7. Kon hij dat nou niet even onder vier ogen met je bespreken?Maar dat had je vast ook niet leuk gevonden hahahaha maar je hebt ervan geleerd en dat is prima want zo leren we allemaal heel vaak door schade en schande het op zijn best hihihi leuk om te lezen!

  8. Oeh ja, ik snap dat heel goed dat je nog liever de boel zelf koopt. Dat voelt een heel stuk rustiger. Plus dat die je nu hebt vast een stuk mooier en/of kleuriger zijn dan die standaardgevallen van het werk? 😉

  9. Whahaha , ik dénk dat in de huidige tijd veel mensen zullen denken “waar maakte jij je druk om ” ,het is zó “normaal” geworden dat je dingen “die niet gebruikt worden “op het werk wel mee kunt nemen !
    Ik heb altijd voor milde werkgevers gewerkt (dus niet het soort griezels dat jij hier opvoert)
    Ik mocht altijd hebben wat ik graag wilde áls ik het maar gevraagd had ,er moest áltijd betaald worden maar dat was vaak een symbolisch bedrag van een dubbeltje of zoiets als het ging om iets dat “over” was !Je komt inderdaad héél snel op een hellend vlak ,dat heb jij destijds dus goed begrepen 😉 Ik ken mensen die een computer “vonden” die over was op het werk ,dat kán natuurlijk niet !

  10. VRESELIJK ventje!

    Ik houd ook van eerlijkheid.
    Wij waren ook altijd in de gelegenheid om b.v. een lampje mee te nemen voor je eigen auto uit de garage.
    Destijds dacht ik al, “nee, hier moet je geen dief voor willen zijn”!
    Darom meldde ik dat altijd bij het afrekenen van toen nog het weekloon. En dan werd het simpel verrekend. Dat laatste gaf mij altijd een goed gevoel, hoe klein het bedrag ook was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *